چهل حکمت رضوی /قسمت چهارم 31 ـ مَن حاسَبَ نَفسَه رَبِحَ و مَن غَفَلَ عَنها خَسِرَ تواى كه دیده فرو بسته اى ز كرده خویش همیشـه زشتـى احـوال دیگران بینـى حساب نفس بداندیش كن كه سـود برى شوى چو غافل از اعمال خود زیان بینى 32 ـ مَنِ اعتَبَرَ اَبصَرَ وَ مَن اَبصَرَ فَهِمَ و مَن فَهِمَ علِِمَ امام راسـت كلامـى كه مرد بـاتدبیر هزار نكتـه از آن یك كلام مى خـواند كسى كه عبرت گیرد بسـى شـود بینا كسـى كه بینــ ا گردد بفهمـد و داند 33 ـ افضَلُ المالِ ما وُقى َ به العِرضُ توانـگر را بگـو امروز كـن ایثار سیم و زر كه فردا سیـم و زر در اختیـار دیگـران باشد بهین مـال آن بوَد كان موجب حفظ شرف گردد اگر در راه دیگر صرف شد، حاصل زیان باشد 34 ـ المُؤمِنُ اِذا غَضِبَ لَم یُخرِجهُ غَضَبُهُ مِن حَقّ سخنـى بشنـو از امـام غریـب تا شـود علم و دانشـت افـزون مـرد مـؤمن اگر به خشـم شود نـرود از طریـق حـق بیـرون 35 ـ المُؤمِنُ اِذا قَدرَ لَم یَأخُذُ اَكثَرَ مِن حَقّه نكـته اى بشنـو ز فرزند رسـول آن كه مـردم را امـام و پیشواست گـر كه قـدرت دست مؤمن اوفتاد بیشتر از حـقّ خود هرگز نخواست 36 ـ النّظَرُ الى ذرّیّةِ محمّدٍ عبادَةٌ بكـن عادت به كردار بزرگـان كه نتوان كرد آسان ترك عـادت نظر كـردن به فرزنـد پیمبـر بوَد در پیش مرد حق، عبادت 37 ـ اِنّما الحِمیَةُ مِن الشَّى ءِ الاِقلالُ مِنهُ شنـو از علـى بن موسى الرضـا كلامى كه افزادیت عقـل و هـوش چو پرهیز خواهـى كنى از خوراك به كـم خوردن خوردنیهـا بكـوش 38 ـ لایَعدمُ العُقوبَةَ مَن اَدرَعَ بالبَغى ِ گو به آن كس كه ظلـم كرد فزون كـه عقـوبـت نـبـوده نشمـارد گـر بخـواهـد زیَـد به آرامـش كیـفـر روزگـار نــ گــ ذارد 39 ـ لاتَطلُبوا الهُدى فى غَیرِ القُرآنِ فَتَضِلّوا بـگـفـتـا رضـا، ماه برج ولایت هدایـت مجـوییـد از غیـر قـرآن بـجـز راه قـرآن مـپـویید راهى كـه گـمراهى آخر بوَد حاصـل آن 40 ـ مِن عَلامةِ ایمانِ المُؤمِنِ، كِتمانُ السِّر و الصَّبرُ فى البأساء و الضرّاء و مُداراة النّاس از عـلامـات مرد حق باشد رازدارى و صـبر بر سختى با مـدارا بـه مردمان پویـد راه آزادگـى و خـوشبـختى نظم اشعار از على باقرزاده (بقا) تنظیم برای تبیان: سمانه دولت آبادی