الهی ... الهى ! دیده از دیدار جمال لذت می برد و دل از لقاى ذوالجمال. الهى ! انسان را قسطاس مستقیم آفریده‏اى افسوس كه ما در میزان طغیان كرده‏ایم. الهى ! شكرت كه نعمت صفت ایثارم بخشیدى. الهى ! نعمت ارشادم عطا فرموده‏اى توفیق شكر آن را هم مرحمت‏ فرما. الهى ! عروج به ملكوت بدون خروج از ناسوت چگونه میسر گردد " یا مَن بِیَده مَلَكوُتُ كُلِّ شى‏ء خُذ بِیَدى. " الهى ! به سوى تو آمدم به حق خودت مرا به من بر مگردان. الهى ! اگر بخواهم شرمسارم و اگر نخواهم گرفتار. الهى ! ظاهر كه اینقدر زیبا است ‏باطن چگونه است. الهى ! آخرِ خودت را در حق ما اول بفرما ، كه آخرین شفاعت را " اَرحَم الراحِمین " فرماید. الهى ! دل بى حضور چشم بى نور است ، نه این صورت ببیند و نه آن معنى. الهى ! فرزانه ‏تر از دیوانه تو كیست. الهى ! دولت فقرم را مزید گردان. الهى ! شكرت كه فهمیدم كه نفهمیدم. الهى ! گریه زبان كودك بى زبان است ، آنچه خواهد از گریه تحصیل مى‏كند . از كودكى راه كسب را به ما یاد داده‏اى ، قابل كاهل را از كامل مكمل چه حاصل. الهى ! یك شوریده جهانى را می شوراند؛ این شوخ دیده را شوریده ‏تر كن. الهی ! نبودم و خلعت وجودم بخشیده‏اى، خفته بودم و نعمت ‏بیداریم عطا كرده‏اى، تشنه بودم و آب حیاتم چشانده‏اى، متفرق بودم و كسوت جمعم پوشانده‏اى، توفیق دوام در صلاتم هم مرحمت ‏بفرما كه " اَلـَّذینَ هُم علَى صَلوتِهِم دائموُن " كامروا هستند. الهى ! مصلى كجا و مناجى كجا ؛ تالى فرقان كجا و اهل قرآن كجا ؛ خنك آنكه مصلى مناجى و تالى فرقان و اهل قرآن است. الهى ! رعارف را با عرفان چه كار ، عاشق معشوق بیند نه این و آن. الهى ! توانگران را به دیدن خانه خوانده‏اى و درویشانرا بدیدار خداوند خانه ؛ آنان سنگ و گل دارند ، و اینان جان و دل ، آنان سرگرم در صورت اند و اینان محو در معنى ؛ خوشا آن توانگرى كه درویش است.