وَاجْعَلْهُ اَللّهُمَّ مَفْزَعاً لِمَظْلُومِ عِبادِک، وَناصِراً لِمَنْ لا یجِدُ لَهُ ناصِراً غَیرَک
(خدایا! او را پناهگاهِ بندگانِ ستمدیده‌ات قرار ده، و یاورِ کسی که جز تو یاوری برای خود نمی‌یابد. (

این فراز چه تصویری از امام زمان (عج) به ما می‌دهد؟
تصویر یک آغوش امن. او فقط فرمانده‌ای مقتدر نیست؛ بلکه آخرین امید و پناهگاه (مَفْزَع) برای کسانی است که تمام درها به رویشان بسته شده و هیچ یاوری در این دنیای بی‌رحم ندارند.

چگونه امروز «پناهگاه» باشیم؟

پناه یک دل شکسته باش: امروز ببین در اطرافت چه کسی بی‌پناه یا مظلوم واقع شده؟ (یک کودک، یک سالمند تنها، یک همکار تحت فشار). برایش یک گوش شنوا یا یک تکیه‌گاه کوچک باش.
 دستگیر باش: خیلی‌ها در پیچ‌وخم‌های اداری، حقوقی یا درمانی گیر می‌کنند و واقعاً «هیچ ناصری جز خدا» ندارند. اگر تخصص، آشنا یا اعتباری داری، برای باز کردن گره کارشان استفاده کن. یاور بودن یعنی خرج کردن آبرو برای کسی که صدایش نمی‌رسد.
 امنیت‌آفرینی:کاری کن که حضورت برای دیگران حس امنیت بیاورد، نه ترس و استرس. مؤمن، پناهگاه است؛ مردم باید در کنارت احساس آرامش کنند.

خدایا! ملجأ و پناه ما را برسان، و توفیق بده تا در این عصر غربت، سایه‌ای کوچک از مهربانی و پناهندگی او باشیم.

برشی از دعای عهد | پای_کار_ولیّ_زمان(عج)