
بیماری هانتینگتون توسط جهش یک ژن به نام “هانتینگتین” (huntingtin) ایجاد می شود. این جهش باعث تکرار توالی های RNA میشود و این توالیهای تکراری که به عنوان” آر.ان.آ های خاموشگر” (siRNAs شناخته میشوند، به آرامی سبب آسیب رساندن به سلول های عصبی میشوند. تحقیق پیشین تیم مرکز پزشکی “نورث وسترن” نشان داده بود که مولکول های” RNAهای خاموشگر” شگفت انگیزترین قاتلان سرطان بودند که میلیون ها سال پیش برای مبارزه با سرطان در بدن ارگانیسم های زنده، توسعه یافته بودند.“آندرا مورمان”نویسنده این مطالعه میگوید: من فکر میکردم ممکن است یک وضعیت وجود داشته باشد که در آن این “دکمه مرگ” در افراد خاصی بیش از حد فعال است، تا جایی که ممکن است باعث از بین رفتن بافت ها شود.
توالیهای تکرار RNA های خاموش گر یافت شده در آسیب شناسی هانتینگتون بسیار شبیه به مولکولها RNA های خاموشگر کشف شده در مطالعه پیشین تیم بودند. بنابراین گام بعدی آزمایش این بود که آیا این ملکول های خاص هنگامی که از طریق نانوذرات به بدن موشها منتقل شدند، واقعا برای کشتن سلولهای سرطانی کار می کردند یا خیر. نتیجه باورنکردنی بود، رشد تومور به طور قابل توجهی در انواع مختلف سلولهای سرطانی، از جمله سرطان تخمدان، پستان، پروستات، کبد، مغز، ریه، پوست و سلولهای سرطانی روده بزرگ، کاهش یافت.
“مارکوس پیتر” نویسنده ارشد این تحقیق میگوید: این مولکول بهترین قاتل در برابر تمام سلول های سرطانی است. گام بعدی محققان، کار بر روی تصفیه روش تحویل نانوذرات است تا مولکول های کشنده سرطان بتوانند دقیق تر به تومورهای هدف برسند. مارکوس افزود: ما معتقدیم درمان کوتاه مدت معالجه سرطان برای چند هفته میتواند ممکن باشد، بطوری که ما میتوانیم یک بیمار را بدون ایجاد مشکلات عصبی که بیماران هانتینگتون از آن رنج میبرند، با کشتن سلولهای سرطانی درمان کنیم.
منبع: https://bigbangpage.com


