منسوب به محبوب فلسفه بوسیدن ضریح امامان و تبرّك كردن چیست؟ پیامبران و امامان بدان جهت كه بندگان شایسته خداوند هستند، سزاوار احترام و محبت هستند. احترام و ابراز ارادت به آنان، بدان جهت نیست كه برای آنان در مقابل خدا، مقام و ارزشی مستقل قایل باشیم؛ بلكه آنان مستقل از خدا هیچ ندارند و همه عظمت آنان و عشق و محبت ما به ایشان، ناشی از آن است كه آنان در اوج معرفت، بندگی و عبودیت حضرت حق قرار دارند و مورد عنایت خاص پروردگار می‏باشند. بوسیدن ضریح امامان علیهم‌السلام و اولیای الهی، برخاسته از عشق و محبت نسبت به آنان است؛ همان گونه كه عاشق، هر چیزی را كه منتسب به معشوق است، می‏بوید و می‏بوسد و به سینه می‏چسباند. برای زائر امام معصوم علیه‌السلام، خود سنگ و چوب ارزشی ندارد. بوسیدن ضریح و در و دیوار حرم، از آن جهت است كه منسوب به محبوبش؛ یعنی، امام معصوم است. به تصریح قرآن كریم، حضرت یعقوب، لباس یوسف را بر چشم خود نهاد و بینایی خود را باز یافت: «فَلَمَّا أَنْ جأ الْبَشِیرُ أَلْقاهُ عَلی‏ وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِیراً قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّی أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ ؛ پس چون مژده رسان آمد، آن پیراهن را بر چهره او انداخت، پس بینا گردید. گفت: آیا به شما نگفتم كه بی‏شك من از عنایت خدا چیزهایی می‏دانم كه شما نمی‏دانید. » (یوسف/96) تبرّك و استشفا به پیراهن یوسف، نمونه‏ای از تبرّك و استشفا به چیزی است كه به شكلی منسوب به اولیای الهی است. بر اساس روایات معتبر نزد شیعه و سنی، اصحاب پیامبر اكرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله هنگام وضو گرفتن ایشان، هجوم می‏آوردند تا هر كسی قطره‏ای از آب وضوی ایشان را به عنوان تبرّك برگیرد؛ به گونه‏ای كه نمی‏گذاشتند قطره‏ای از آب وضوی پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله بر زمین بریزد و اگر به كسی چیزی نمی‏رسید. (صحیح بخاری، ج 1، ص 33) اگر تبرّك جستن به قطرات آب، شرك و حرام بود، وظیفه آن حضرت نهی و بازداشتن اصحاب از این عمل بود. بنابراین بوسیدن و تبرّك جستن، بدون اعتقاد به الوهیت یا ربوبیت (فاعلیت استقلالی) شرك نیست. سایت نهاد مقام معظم رهبری در دانشگاهها