احمد رسولزاده خاطراتش را مكتوب میكند؛ «جادوی تئاتر و دوبله مرا پنجاه سال در این كار نگه داشت» نام آشنای گفتار متن آثار مستند، پس از گذشت نیمقرن دوبله معتقد است: دوبلور نمیتواند حالتی را از خودش اختراع كند؛ بلكه هر چیزی كه بازیگر میگوید را باید به مخاطب منتقل كند. برخی از افراد میگویند دوبله یك تقلید است، اما من در پاسخ به آنها میگویم كه دوبله یك هنر است. احمد رسولزاده با اشاره به ورود خود به این حرفه گفت: در سال 1309 در تبریز متولد شدم. در سن 22 سالگی بر اساس آگهی به مدت هفت سال در كنار افرادی از جمله شهلا ریاحی و مجید محسنی تئاتر كار كردم. همزمان با كودتای 1332 و تعطیل شدن رادیو من نیز تئاتر را رها كردم. وی افزود: از طریق یكی از دوستانم وارد حرفه دوبله شدم. این سحر و جادوی تئاتر و دوبله باعث شد كه من حدود پنجاه سال در این كار بمانم. در حال حاضر كما بیش تا جایی كه نیروی بدنیم اجازه دهد، كارم را ادامه میدهم. این پیشكسوت دوبله با بیان این كه وقتی او وارد دوبله شد، سه یا چهار سال بیشتر از عمر دوبله در ایران نمیگذشت، ادامه داد: نخستین استودیوی دوبله در ایران، سانترال نام داشت. اولین فیلم دوبله شده در ایران با استقبال زیادی روبرو شد و همین امر باعث ترغیب تجار فیلم برای دوبله كردن فیلمها در استودیوهای خودشان شد. وی با بیان این كه نقش اسپنسر گریس كه در «پیرمرد و دریا» به جای او حرف زدم را خیلی دوست دارم، تصریح كرد: فیلم را خودم دوبله كردم و در آن خودم به جای هاركینگز حرف زدم. رسولزاده خاطر نشان كرد: صدای من بیشتر از چهرهام برای مردم آشناست. بارها عكسالعملهای جالبی از آنها دیدهام. وی در خصوص تاثیر صدا در انتقال پیام گفت: برای صدا میتوان یك موسسهای به عنوان صداشناسی ترتیب داد. مثلا برای یك پیرمرد دنیا دیده، نباید یك صدای صاف و تخت انتخاب كرد، بلكه باید در پس از صدا یك دنیا نهفته باشد. رسولزاده دربارهی این جمله «تنها صداست كه میماند» افزود: این جمله مربوط به فروغ فرخزاد است؛ منظور او از صدا، صدای هنر با مفاهیم والای انسانی مثل عشق است. این پیشكسوت صداپیشگی درباره تقسیمبندیهای صدا از نظر تنالیته تصریح كرد: به تعداد افراد روی زمین تنوع صدایی وجود دارد. انتخاب صداها تجربه میخواهد. صدای هر دوبلوری باید تثبیت شده باشد تا بتوان آن صدا را برای نقشها در نظر گرفت. وی خاطرنشان كرد: صدای من بیشتر برای افراد تحصیلكرده، كشیشها و در كل برای شخصیتهای مثبت انتخاب میشود. شاید این مفاهیم در صدای من نهفته باشد. این چهره ماندگار دوبله خاطرنشان كرد: بسیاری از افرد تصور میكنند كه دوبله كار راحت و آسانی است یك دوبلور باید همانند یك بازیگر حس بگیرد و این انرژی زیادی میگیرد. وی با بیان این كه بیشتر دوست دارد در برنامههای مستند حرف بزند، گفت: تصمیم دارم خاطراتم را مكتوب كنم. رسولزاده در پایان از عطاءالله كاملی، بهرام زند، انوری، منوچهر اسماعیلی، والیزاده، خسرو خسروشاهی، به عنوان بهترین افراد در دوبله نام برد و خاطر نشان كرد: زمانی كه دوبله وارد ایران شد آموزش خاصی وجود نداشت و دوبلورها از طریق تجربه مسایل را یاد میگرفتند. بیشتر دوبلورهای خوب از تئاتر شروع كردهاند و در آنجا صدایشان را آماده كردهاند. منبع : ایسنا
