آثار ارزشمند خواندن دعای عهد تجدید عهد با امام زمان(علیه السلام) پاداش و آثار ارزشمندی برای مۆمنین دارد كه به سه مورد اشاره می شود: اول: آن كه در ثواب و اجر مانند آن است كه در خدمت ایشان حاضر باشی و در آنچه فرموده باشند، اطاعت و نصرت آنان را كرده باشی. دوم: آن كه تجدید عهد موجب اثبات، كمال، اخلاص و ایمان می شود. سوم: آن كه موجب توجه خاص و نظر آن حضرت نسبت به بنده می گردد. مرحوم علامه مجلسی (رحمت الله علیه) دعای عهد را در دو كتاب خود از امام صادق (علیه السلام) نقل می كند و قبل از نقل متن دعا، فضیلتی را از آن حضرت برای خواننده ی این دعا ذكر می كند. (1) « هركس چهل صبح این عهد را بخواند از یاران قائم ما باشد و اگر پیش از ظهور آن حضرت بمیرد، خدا او را از قبر بیرون می آورد كه خدمت آن حضرت باشد و حق تعالی به هر كلمه ی آن هزار حسنه به او كرامت فرماید، و هزار گناه او را محو كند و آن دعای عهد این است: اللهم رب النور العظیم...»(2) عالمان ربانی به پیروی از این حدیث، خواندن این دعا را در سیره عبادی خود قرار داده اند و هر صبح جزء تعقیبات دائمی نماز صبح آنهاست. چنان چه حضرت امام خمینی (رحمت الله علیه) این گونه بودند و در اواخر عمر شریفشان به یكی از نزدیكانشان مرتب می فرمودند: « صبح ها سعی كن این دعا «دعای عهد» را بخوانی چون در سرنوشت (عاقبت به خیری) دخالت دارد.» پی نوشت 1- فوزاكبر، محمدباقر فقیه ایمانی، فصل دهم، ص 93 2- 2- بحارالانوار، ج99، ص 11 و زاد المعاد، ص 498. برگرفته از سایت مرسلات/بخش مقالات/مقاله" آثار ارزشمند خواندن دعای عهد" http://www.dte.ir دعای عهد به تعبیری مرامنامه شیعه ولایتمداریست که آرزومند دیدار دلدار خویش است. او هر پگاه دست بیعتی دوباره به سوی آن شاه شمشاد شمایل دراز کرده، تا پیمان عاشقی اش با شاه ولایت همواره استوارتر شود. هشتمین سپهر سروری و سیادت، صادق آل محمد، درباره اش فرموده است: هر کس با این عهد ( دعای عهد ) چهل روز خدا را به زاری بخواند، از یاران قائم ما خواهد بود واگر پیش از ظهور آن حضرت از دار دنیا رخت بربندد خدایش اورا از خانه قبر بیرون خواهد آورد. مضامین و درونمایه دعای عهد محورهایی چندگانه دارد از آن جمله: 1. اقرار به شوکت و عظمت حق جل و علا 2. تجدید میثاق با ولی عصر (عج) 3. آرزوی در رکاب حضرت قرار گرفتن 4. رجعت و... و پررنگترین فراز این دعا، همان تجدید میثاق با ماه بی قرینه آسمان هستی است؛ میثاقی ناگسستنی برای همیشه زمان. دعای عهد و فضیلت آن نویسنده: یار 313 - پنجشنبه 17 اسفند 1391 دعای عهد و فضیلت آن دعای عهد از حضرت امام صادق(ع) روایت شده و جناب فرمودند: هر کس چهل بامداد این دعا را بخواند از یاران امام حضرت قائم خواهد بود و اگر پیش از ظهور آن حضرت از دنیا برود ,خداوند متعال او را زنده خواهد کرد تا در رکاب آن حضرت جهاد نماید و به شماره هر کلمه از این دعا پاداش هزار کار پسندیده برایش نوشته میشود و هزار کار ناپسند از پرونده او محو می گردد.خواندن این دعا در ثواب و اجر مانند آن است که در خدمت ایشان حاضر باشی و در آنچه فرموده باشند، اطاعت و نصرت آنان را کرده باشی. تجدید عهد موجب اثبات، کمال، اخلاص و ایمان می شود و همچنین موجب توجه خاص و نظر آن حضرت نسبت به بنده می گردد مرحوم علامه مجلسی (رحمت الله علیه) دعای عهد را در دو کتاب خود از امام صادق (علیه السلام) نقل می کند و قبل از نقل متن دعا، فضیلتی را از آن حضرت برای خواننده ی این دعا ذکر می کند. (1) « هرکس چهل صبح این عهد را بخواند از یاران قائم ما باشد و اگر پیش از ظهور آن حضرت بمیرد، خدا او را از قبر بیرون می آورد که خدمت آن حضرت باشد و حق تعالی به هر کلمه ی آن هزار حسنه به او کرامت فرماید، و هزار گناه او را محو کند و آن دعای عهد این است: اللهم رب النور العظیم...»(2) عالمان ربانی به پیروی از این حدیث، خواندن این دعا را در سیره عبادی خود قرار داده اند و هر صبح جزء تعقیبات دائمی نماز صبح آنهاست. چنان چه حضرت امام خمینی (رحمت الله علیه) این گونه بودند و در اواخر عمر شریفشان به یکی از نزدیکانشان مرتب می فرمودند: « صبح ها سعی کن این دعا «دعای عهد» را بخوانی چون در سرنوشت (عاقبت به خیری) دخالت دارد.» توضیح عبارات بکار رفته در این دعا این دعا در زمره ادعیه منقول از حضرت امام صادق(ع)است که حراست از آن و ذکر مداومش در عصر غیبت تاکید شده است. عالم جلیل ، میرزا محمدبن‏حسن‏بن‏ملاعلی هرندی در سال‏1287 ق آن را شرح نموده است و فقره «فاخرجنی من قبری‏» محصل آن و ثمر آن و حقیقت آن; ظهور حقیقت است; از مظهر آن به وجود. یا به مشخص شدن احوالات او، بعد از وجود که آن هم نوعیوجود است. و اما خروج از قبر ظاهری ، بعد از ظهور امام خواهد بود، به حکم و مشیت‏خدا که واسطه آن، امام است. مانند شهادت ظاهری و نصر و عون امام و غیر اینها از صفاتی که سابقا گذشت و تفسیر ظاهری آنها را گفتیم که بعد از ظهور امام، ظاهر خواهد شد. و معنی «موتزرا کفنی‏» محصل آن لباسی است که در دنیا، آدمی به جهت قیامت ، پوشانده شده است. و لباس، آن چیزی است که بر روی ظاهر جسد است و ساتر عورت و حفظ کننده از سرما و گرما و باعث تجمل شخص است. نظیر آن ، اعمال خیر و شر است. پس چنانکه لباس، خوب و بد، درست و پاره و سایر انواع را دارد، عمل هم همان آنها را دارد و معلوم است که عمل مطلوب است‏به جهت آخرت. و الا دنیا به هر قسمی که باشد، می‏گذرد. پس شباهت تمام فیمابین اعمال و لباس هست و از این جهت‏خداوند، تقوی را که عمل خیر است، لباس خوانده و فرموده: «و لباس التقوی ذلک خیر.» پس یحتمل که مراد حقیقی در «مۆتزرا کفنی‏» آن باشد که این اعمال من، که از آن جمله ، خواندن این دعا است ; یعنی ثواب آنها، با من باشد. و به واسطه عدم تصدیق به امام ، ضایع و باطل نشود. اگر چه مراد ظاهری همان کفنی است که از قبر با میت‏بیرون می‏آید. و بالجمله مقصود از امثال این تحقیقات، آن است که می‏خواهیم بگوییم، حقیقت این دعاها باید بالفعل در خواننده موجود باشد. زیرا که در صورت ادعاء استعداد استجابت آنها، تاخیر فیض استجابت‏بر خداوند روا نیست. هر چند در عالم ظاهر، بر وفق نظم حکمت‏خداوند ظهور ظاهر آن، بعد از ظهور امام باشد. و بالجمله; تحقیقی که در «کفن‏» کردیم، اگر چه خالی از بعد در اذهان نیست، و لکن بیان حقیقت و ثمر، به طریقی که گفتیم ، محتمل است. و ایضا محتمل است که مراد از این فقره، به عجب آوردن خلایق از کفن‏پوشی صاحب قبر باشد.زیرا که صاحب قبر در این صورت، محل عبرت می‏شود. و مردم بالمعاینه می‏ببینند که مرده‏ای از قبر بیرون آمد و زنده شد. و کفن او هم که در گردن او است، شاهد است که مرده بوده. و دو مرتبه زنده شده. پس از خدا می‏ترسند، و به دیدن این ، در اطاعت امام در می‏آیند. هر چند باز بعضی عناد ورزیده و بر کفر خود اصرار نمایند و با امام در مقام محاربه برآیند. و بنابراین ، این معنی قبل از ظهور امام و قبل از مردن، به این صورت می‏گیرد که آدمی در قید حیات و زندگی دنیا نباشد، به نوعی که همه مردم او را به این طریق بدانند. پس با این حال او را ببینند که کمال جد و جهد را در دعا و سایر اعمال که دلیل اخلاص خدمت امام است، از او به ظهور می‏رسد. پس از حال او عبرت گیرند. اگر چه بعضی باز هم متنبه نشوند. و بنابراین کمال توجه و اقبال و مداومت‏باید در این فقره ، از خواننده این دعا ظاهر باشد. و اگر نه این دعای او کذب و بی‏ثمر خواهد بود. چند سۆال درباره این دعا و پاسخ به آن 1- دعای عهد، منقول از کدام یک از ائمه اطهار (ع) است و چه کسی بر لزوم حراست از آن در عصر غیبت تأکید کرده است؟ دعای عهد، منقول از امام صادق (ع) است. امام صادق (ع) نقل کرده اند: «هر که چهل صباح این عهد را بخواند از یاران قائم ما باشد و اگر پیش از ظهور آن حضرت از دنیا برود، خدا او را از قبر بیرون آورد که در خدمت آن حضرت باشد و حق تعالی به هر کلمه آن هزار حسنه، او را کرامت فرماید و هزار گناه از او محو کند.» همه بزرگان، پیوسته ما را به خواندن دعای عهد سفارش کردند. هنگام رحلت امام خمینی (ره) در بیمارستان و انتقال مفاتیح ایشان به بیت، مشاهده شد که نشانه مفاتیحشان در صفحه دعای عهد است و این نشان دهنده اهمیت این دعاست. حضرت امام تا آخر عمر پر برکت خویش به خواندن این دعا مقید بودند. 2- دعای عهد چه خط مشی و افقی را برای منتظران ترسیم می کند؟ یکی از دغدغه های جدی منتظران این است که زندگیشان رنگ و بوی زندگی مهدوی بگیرد. ما همیشه به دنبال این هستیم که بدانیم زندگی مهدوی چه نوع زندگی ای است؟ بهترین مسیر زندگی مهدوی در دعای عهد ترسیم شده است. در دعای عهد، فضیلتهای مختلفی وجود دارد و ابعاد مختلف زندگی مهدوی رقم خورده است. به فرموده امام صادق (ع) کسی که 40 صبح دعای عهد را بخواند از یاران حضرت می شود. در حقیقت خواندن این دعا توفیق یاری حضرت را فراهم می کند. توفیق رجعت، یکی دیگر از فضیلتهای این دعاست. این دعا به قدری فضیلت دارد که در هر کلمه دعای عهد به انسان هزار حسنه داده می شود و به هر کلمه ای هزار سیئه از انسان بخشیده می شود. امام صادق (ع) نقل کرده اند: «هر که چهل صباح این عهد را بخواند از یاران قائم ما باشد و اگر پیش از ظهور آن حضرت از دنیا برود، خدا او را از قبر بیرون آورد که در خدمت آن حضرت باشد و حق تعالی به هر کلمه آن هزار حسنه، او را کرامت فرماید و هزار گناه از او محو کند.» 3- عنوان این دعا این نکته را می رساند که مسئله تجدید بیعت با امام زمان (عج) مهمترین فراز و مضمون این دعاست. به چه مضامینی جز تجدید عهد در این دعا اشاره شده است؟ دعای عهد، اول مسیری را که برای زندگی رقم می زند، خداشناسی است. شروع این دعا با اوصاف خداست. کسی که می خواهد امام زمانش را بشناسد اول باید خدا را بشناسد. در دوران غیبت نیز سفارش شده که دعای «اللهم عرفنی نفسک......؛ خدایا خودت را به من بشناسان که اگر تو را نشناسم پیامبرت را نمی شناسم و اگر پیامبر را نشناسم حجتت را نمی شناسم و اگر حجت خدا را نشناسم از دین گمراه می شوم» را زیاد بخوانید. خداشناسی، مقدمه امام شناسی است. انسانی که به دنبال امام عصر (عج) است باید انسانی توحیدی و خداشناس باشد. در ابتدای دعای عهد 16 وصف از اوصاف خدا بیان می شود. پروردگار نور عظیم، پروردگار کرسی بلند، پروردگار دریای جوشان، پروردگار سایه و آفتاب داغ، فرو فرستنده تورات و انجیل و زبور و قرآن عظیم، پروردگار فرشتگان مقرب و پیامبران خدا از جمله اوصافی است که برای خداوند در این دعا آمده است. در بخش دوم دعای عهد وارد مرحله درود و سلام به امام می شویم. در این بخش از دعا می خوانیم: «اللهم بلغ مولانا الامام المهدی القائم بامرک...؛ خدایا برسان مولای ما را، آن امام راهنمای راه یافته و قیام کننده به فرمان تو که درود خدا بر او و پدران پاکش باد.» واژه «مولا» یعنی نزدیکترین. «ولی» در کتاب لغت یعنی اوج قرب، به حدی که هیچ حائلی بین تو و او نباشد. کسی که هر صبحگاه این جمله را به امامش بگوید، حرکتش تا شب جهت دار می شود. در این دعا به امام می گوییم که تو پیشوای منی. یعنی در هر قدم باید بنگریم امام چه گفته و چه چیز مرضی رضای امام عصر (عج) است. امام زمان (عج) هادی و هدایت کننده است و علاوه بر اینکه دغدغه هدایت ما را دارد خودش هدایت شده است. دعای عهد به منتظران، افق جهانی می بخشد. در این دعا می خوانیم: «صلوات الله علیه و علی آبائه الطاهرین عن جمیع المۆمنین و المۆمنات فی مشارق الارض و مغاربها...؛ درودهای خداوند بر او و پدران پاکش باد از طرف همه مردان و زنان با ایمان در مشرقهای زمین و مغربهای هموار آن....» منتظران با قرائت این دعا در ابتدای صبح از طرف همه مۆمنان سراسر جهان به امام سلام می دهند. این فراز از دعا نشان می دهد که دغدغه شخصی داشتن و امام را تنها برای خود خواستن، غلط است. منتظر واقعی دغدغه جهانی دارد. چنین انتظاری انتظار مثبت و پویاست. این انتظار، همان انتظاری است که امام خمینی (ره) و بزرگان ما دغدغه آن را داشتند. چون امام خمینی (ره) هر روز صبح دعای عهد می خواندند و با فرازهای این دعا پیوند داشتند، می دانستند که باید جهانی بنگرند و زمینه ساز ظهور مصلح جهانی باشند. امام وقتی انقلاب کردند فقط به ایران فکر نکردند بلکه تأکید داشتند که باید برای دنیا بستر سازی شود. سلام به امام زمان (عج) در این دعا از حیث کمیت، جهانی و از حیث کیفیت به اندازه عرش خداست. کیفیت سلام به امام در این دعا بلند نظری منتظر را می رساند. انسان منتظر، بلند نظر است و اندیشه جهانی دارد و وقتی خواسته ای هم دارد با نگاهی عمیق و طولانی، آن را مطرح می کند. برخی امام را برای رفع مشکلات خود طلب می کنند اما برخی منتظران، دغدغه جهانی دارند و وقتی مشکلی در غزه و لبنان اتفاق می افتد، نگران می شوند. 4- فلسفه سفارش به قرائت دعای عهد هنگام صبحگاه چیست؟ عهد و پیمان و میثاق با امام از دیگر مضامین این دعاست. عهد در زندگی منتظر باید همیشگی باشد. وقتی زندگی بر مبنای انتظار شکل گرفت عهد، دائمی و همیشگی می شود. منتظر واقعی هرگز از عهدش با امام رویگردان نمی شود. قرائت صبحگاهی این دعا موجب می شود که فراموش نکنیم پیش از هر کس با امام خود عهد بستیم و اولویت عهد با امام را بر همه پیمانها حفظ کنیم چرا که «رسم عاشق نیست با یک دل دو دلبر داشتن / یا ز جانان یا ز جان باید دل برداشتن». مردم بصره خدمت امام رضا (ع) رسیدند و از یونس بن عبدالرحمن گله کردند. یونس ناراحت شد. امام رضا (ع) به یونس فرمودند: «ای یونس چه کار داری مردم چه می گویند، وقتی امام تو از تو راضی است.» عهد با امام زمان (عج) یعنی زندگی بر اساس رضایت حضرت مهدی (عج). کسی که دست بیعت با امام زمان (عج) می دهد فقط رضایت حضرت را در نظر می گیرد نه کس دیگری را. عمل بر اساس دغدغه و خواسته امام باید اولویت منتظران باشد. سفارش شده که انسان بعد از اقامه نماز و برقراری ارتباط با خدا و قبل از برقراری ارتباط با دیگران، دعای عهد را قرائت کند و با امام خود عهد ببندد. انسان مۆمن قبل از اینکه از کسی انرژی بگیرد باید هر صبح از امامش انرژی بگیرد. سفارش شده این دعا به طور مداوم و هر صبح قرائت شود چون تجدید عهد، مقدمه پایداری است. پیوسته جریان طاغوت و نفسیات در حرکتند، پس هر مۆمن و منتظر نیز باید هر روز و هر صبح در تلاش و تکاپو باشد. همان طور که در دستورات ما سفارش شده که پیوسته باید نماز اقامه شده و ارتباط با خدا برقرار شود، پیوسته باید دعای عهد قرائت و تجدید عهد تکرار شود. در روایات نیز عمل مداوم به عمل کثیر ترجیح داده شده است. 5- منتظران با قرائت دعای عهد چه خواسته ای از پروردگار خود دارند؟ در دعای عهد بعد از تجدید عهد با امام، هشت مقام را از خدا طلب می کنیم. در این فراز از دعا می خوانیم: «اللهم اجعلنی من انصاره و اعوانه و الذابین عنه و المسارعین الیه فی قضاء حوائجه والممتثلین لاوامره و المحامین عنه و السابقین الی ارادته و المستشهدین بین یدیه؛ خدایا قرار ده ما را از یاران و کمک یارانش و دفاع کنندگان از او و شتابندگان به سوی او در برآوردن خواسته هایش و انجام دستورات و اوامرش و مدافعین از آن حضرت و پیش گیرندگان به سوی خواسته اش و شهادت یافتگان پیش رویش.» در این دعا از خدا می خواهیم که یار امام زمان (عج) و کمک کار امام شویم و از آن حضرت دفاع کنیم، در انجام مقاصد و حوایج امام سرعت بگیریم، اوامر آن حضرت را گوش دهیم، از امام حمایت کنیم، به اراده امام زمان (عج) سبقت بگیریم و در رکاب امام به درجه رفیع شهات برسیم. زندگی منتظر باید بر مبنای یاری امام شکل بگیرد. به عنوان مثال کسی که می خواهد از امام حمایت کند باید اطلاعات مهدوی کافی داشته باشد تا بتواند شبهات مربوط به حضرت را پاسخگو باشد و از مقام ولایت حضرت دفاع کند. کسی که از خدا می خواهد حامی امام باشد باید بداند دنیای غرب علیه مهدویت چه کرده و از امام ما چه چهره ای ساخته است و خودش به عنوان یک منتظر شیعه در برابر این اقدامات دشمنان چه کرده است. 6- حاجت و دعای امام زمان (عج) چیست و مردم چه قدر در برآورده شدن حاجت امام نقش دارند؟ حاجت امام زمان (عج) فرج است. امام دغدغه ظهور دارد. ما باید به این نتیجه برسیم که فرج امام به دست ماست. امام از ما گله دارد که چرا برای ظهورش کاری نمی کنیم و به سمت ظهور قدمی برنمی داریم. حضرت مهدی (عج) هنگام تولد در سحرگاه نیمه شعبان در آغوش پدر دعا کردند که «خدایا! گشایش دوستان من در فرج من است، فرجم را نزدیک کن.» آن حضرت در غیبت صغری در کنار مسجد الحرام دست به دعا برداشتند و فرمودند: «خدایا! فرجم را نزدیک کن.» دغدغه ما نیز باید فرج و ظهور باشد. شیعه منتظر باید هر شب از خود بپرسد که در راستای این دغدغه امام گام برداشته یا نه؟ و از وجود نورانی حضرت بپرسد که «اوفیت یا صاحب الزمان؟»؛ یا صاحب الزمان! به عهدم وفا کردم یا نه؟ شهدای کربلا نیز هنگام شهادت از امام حسین (ع) می پرسیدند که ای پسر رسول خدا! به عهدم وفا کردم یا نه؟ 7- به جز خداشناسی، امام شناسی، تجدید عهد و گسترش افق دید منتظران چه مضامین دیگری در دعای عهد آمده است؟ در بخشی از دعای عهد از خدا می خواهیم که اگر در طول زندگی ما ظهور رخ نداد و ما از دنیا رفتیم هنگام ظهور، دوباره برگردیم؛ «اللهم ان حال بینی و بینه الموت الذی جعلته علی عبادک حتما ً مقضیا ً فاخرجنی من قبری مۆتزرا ً کفنی شاهرا ً سیفی مجردا ً قناتی ملبیا ً دعوة الداعی فی الحاضر و البادی؛ خدایا اگر حایل شد میان من و او آن مرگی که قرار داده ای آن را بر بندگانت حتمی و مقرر، پس بیرونم آر از گورم کفن به خود پیچیده با شمشیر آخته و نیزه برهنه، پاسخگویان به ندای آن دعوت کننده بزرگوار در شهر و بادیه.» در رجعت، خوبان خوب و بدان بد به دنیا برمی گردند. کسی که این خواسته را در دعایش مطرح می کند افق زندگی اش بر مبنای رجعت شکل می گیرد. کسی که با افق رجعت زندگی می کند، خود را برای زندگی در رکاب حضرت و سایر اهل بیت علیهم السلام آماده می سازد تا امام، رهبری و او تبعیت کند. کسی که این مقامات عالی را از خدا بخواهد، شیدای ظهور می شود. در این مرحله است که به طور جدی برای فرج امام دعا می کند و از خدا تعجیل در فرج را طلب می کند. برای عاشق ظهور شدن باید ظهور را بشناسیم. برای تربیت جامعه مهدوی، سیمای ظهور باید خوب به جامعه معرفی شود. ظهور حضرت یعنی آبادی زمین. همان گونه که در فرازی از این دعا آمده است: «... واعمر اللهم به بلادک و احی به عبادک...؛ خدایا! آباد گردان به دست او شهرها و بلادت را و زنده گردان به وسیله اش بندگانت را.» آبادی زمین در یاد و ذکر خداست. زیبایی حکومت حضرت در این است که به خاطر خدا، خدا پرستیده شود نه به خاطر بهشت و جهنم. زمان حکومت حضرت، زمان زندگی و حیات بندگان است. مقام معظم رهبری نیز در این زمینه فرمودند: «ظهور یعنی شروع زندگی.» در بخش پایانی دعا نیز آمده است: «... فاظهر اللهم لنا ولیک وابن بنت نبیک المسمی باسم رسولک...؛ پس آشکار کن برای ما خدایا نماینده ات را و فرزند دختر پیامبرت که همنام رسول توست.» این مضامین، مبین این مطلب است که حضرت با اوصاف پیامبر ظهور می کند. آن حضرت سیمای پیامبر را دارد و رحمة للعالمین است. ایشان پناه بندگان مظلوم است. امام در حکومتش از مظلوم حمایت می کند و هر کس که یار ندارد امام، یار و کمک کارش می شود. ایشان احکام دین را که تعطیل شده، زنده می کند. امام خمینی (ره) و دعای عهد امام حتی در موقعی که در بیمارستان بستری بودند، از انس با کتاب مفاتیح‌ الجنان غافل نبودند. پس از رحلت جانگداز ایشان که مفاتیحشان را از بیمارستان به بیت منتقل می‌ کردیم، متوجه شدیم امام در مفاتیح خود در کنار دعای شریف عهد که آن ‌را یک اربعین می‌ خواندند، تاریخ شروع را هشت شوال نوشته ‌اند.» کسی که صبحش را با زمزمه این سرود آغاز می‌ کند، در برابر خواسته ‌ها، آرزوها و آرمانهای امامش عهد می‌ بندد و آن عهد را سبک نمی‌ شمارد و محکمش می‌ کند و بر این پیمان با حضرتش بیعت می‌ کند که تا پای جان، وفادار باشد. حقیقت «عهد، عقد و بیعت» یک مسأله است و تأکید بر آن به جهت این است که این میثاق، همیشگی است و هیچ گاه سستی، کوتاهی و پیمان ‌شکنی نخواهد بود. برای آشنایی با فرازها و مضامین بلند دعای عهد پای صحبت حجت الاسلام محمد صادق کفیل، استاد مرکز تخصصی مهدویت نشسته ایم. آنچه می خوانید گزیده ای از این گفتگوست. مطالب این بخش از سایت های زیر برگرفته شده است: نورپرتال دات نت، پایگاه اطّلاع رسانی حکومت جهانی حضرت مهدی (عج) و تبیان. آیا دعای عهد، از لحاظ سند و متن قابل تأیید است؟ پرسش آیا می‌توانید در رابطه با دعای عهدی که از امام صادق(ع) روایت شده است، معلوماتی در اختیار ما قرار دهید؟ پاسخ اجمالی یکی از دعاهایی که در عصر غیبت خوانده می‌شود و دارای مضامین بلندی است، دعای عهد است. این دعا را علامه مجلسی(ره) در سه بخش از «بحار الأنوار» آورده است که در دو بخش برای آن سند ذکر کرده است. اگرچه بیشتر راویان دعای عهد، از بزرگان و فقهای شیعه هستند، ولی در بین آنان کسانی هم وجود دارند که وضعیت روشنی ندارند، ولی چون اولاً: این دعا توسط عالمان بزرگی همچون سید بن طاوس(ره) در کتاب «مصباح الزائر» و کفعمی(ره) در «مصباح» و سپس توسط علامه مجلسی نقل شده است، نشان از اعتماد آنان به دعای عهد دارد. ثانیاً: مضامین این دعا در ادعیه دیگر مورد تأیید قرار گرفته است؛ لذا می‌توان دعای عهد را خواند و ان‌شاء الله مورد اجر و ثواب الهی است. پاسخ تفصیلی دعای مشهور به «دعای عهد» را علامه مجلسی(ره) در سه جای «بحار الأنوار»، از منابع مختلفی نقل کرده است که در برخی از کلمات دعا نیز اختلاف بسیار اندکی وجود دارد. مجلسی ابتدا این دعا را در باب رجعت[1] و از کتاب «مصباح الزائر و جناح المسافر» سید بن طاوس(ره)،[2] نقل می‌کند. سید؛ در این کتاب از امام صادق(ع) دعایی را نقل می‌کند که بنابر فرموده حضرتشان هر کس آن‌را چهل صبح قرائت کند از یاران حضرت حجت(عج) در وقت قیام و ظهورشان گشته و اگر قبل از ظهور از دنیا برود، خداوند جهت یاری دادن به امام عصر(عج) او را از قبر در حالی‌که زنده شده و در صدد یاری امام است، خارج می‌کند. از این عقیده در شیعه به عنوان «رجعت» یاد شده است.[3] در این‌جا علامه مجلسی(ره) فقط به بیان منبع این دعا؛ یعنی کتاب سید بن طاوس و نقل او از امام صادق(ع) اکتفا کرده و هیچ اشاره‌ای به سند این روایت نکرده است. مجلسی(ره) دوباره این دعا را در باب ادعیه و دعاهای صبح آورده، ولی این‌جا به نقل از کتابی با نام «الکتاب العتیق» آورده است و اشاره‌ای به نویسنده آن نمی‌کند، ولی در بیان مصادر و کتاب‌های مورد استفاده‌اش در نگارش «بحار الأنوار»، در بیان معرّفی «الکتاب العتیق» می‌گوید: «[از دیگر کتاب‌های استفاده شده] کتاب عتیق است که توسط برخی از قدمای محدّثین نوشته شده که ما آن‌را در نجف اشرف یافتیم».[4] البته کفعمی(ره) چنین استظهار کرده است که این کتاب، تألیف محدث جلیل هارون بن موسی تلعکبری است.[5] و علامه مجلسی در صفحات بعدی این بخش، همین استظهار کفعمی را نقل کرده است.[6] همچنین آقابزرگ تهرانی می‌نویسد: نام دیگر «الکتاب العتیق»، «مجمع الدعوات» و یا «‏مجموع الدعوات» است که نویسنده آن أبی الحسین یا أبی جعفر محمد بن أبی محمد هارون بن موسى تلعکبری است.[7]‏‏ در هر صورت مجلسی(ره) بعد از ذکر کتاب؛ سلسله اجازه و سند موجود در این کتاب را از قول نویسنده آن این‌گونه می‌آورد: «صاحب کتاب گفت: سید بزرگوار، عبدالحمید بن فخار در سال 676 گفت: پدرم مرا از قول تاج الدین حسن بن علی ا محمد بن علی قرشی و او از احمد بن سعید و او از علی بن حکم و او از ربیع بن محمد مُسلی نقل کرده‌اند که ربیع گفت: من بر عبدالله بن سَلمی قرائت کردم که، شنیدم از امام صادق(ع) که فرمود: هر کس این دعا را در چهل صبح بخواند از اصحاب قائم ما است و اگر هم بمیرد خداوند او را از قبرش برای این امر خارج کرده و به ازای هر کلمه از این دعا هزار حسنه به او عطا کرده و هزار گناه را از او می‌آمرزد و آن دعا، این عهد است ...».[8] بررسی راویان دعای عهد بررسی افرادی که در این سند آمده‌اند، به شرح زیر است: 1. همان‌طور که گفته شد؛ علامه مجلسی(ره) صاحب «الکتاب العتیق» را از محدّثان قدیمی شیعه می‌داند. با توجه لدربی و او از محمد بن عبدالله بحرانی و او از ابی محمد حسن بن علی و او از علی بن اسماعیل و او از یحیی بن کثیر و او ازبه این‌که خود علامه مجلسی و دیگران، استظهار کفعمی را نقل کرده‌اند که نویسنده این کتاب «أبی جعفر محمد بن أبی محمد هارون بن موسى تلعکبری» است. 2. سید عبدالحمید بن فخار: نامش در سلسله اجازات علما وجود دارد، و شیخ حُرّ عاملی او را فاضل، محدّث و راوی نامیده است.[9] 3. پدر سید عبدالحمید: یعنی؛ سید شمس الدین فخار بن معد موسوی‏؛[10] شیخ حرّ عاملی درباره او می‌گوید: «او عالم، فاضل، ادیب و محدّث است و از ابن ادریس حلی و شاذان بن جبرئیل القمی روایت نقل می‌کند.[11] فخار بن معد در رمضان سال 630 هجری وفات کرده است.[12] 4. تاج الدین حسن بن علی بن دَربی: اسم صحیح او حسن بن علی دربی است نه آن‌که؛ علی فرزند دربی باشد[13] که در این قسمت بحار الأنوار اشتباهاً این گونه آمده است. حسن بن علی دربی نیز یکی از فقها و عالمان بزرگ شیعی است.[14] 5. محمد بن عبدالله بحرانی شیبانی: وی نیز یکی از فقهای امامی در قرن ششم[15] و از مشایخ تاج الدین حسن بن علی دربی است.[16]‏ 6. ابی محمد حسن بن علی: وی از فقها و اساتید محمد بن عبدالله بحرانی شیبانی بوده است.[17] 7. علی بن اسماعیل: وی نیز استاد حسن بن علی و از فقها بوده است.[18] 8. یحیی بن کثیر: [19] مطلبی درباره او در کتاب‌های تراجم و رجالی شیعه یافت نشد. 9. محمد بن علی قُرَشی؛ در کتاب‌های رجال احادیث شیعه؛ تنها کسی که از او به نام محمد بن علی القرشی نام برده‌اند، محمد بن علی؛ ابو سُمینه است[20] که در طبقه اصحاب امام رضا(ع) ذکر شده است.[21] ابو سمینه بسیار ضعیف و فاسد الاعتقاد شمرده شده است.[22] پس اگر شخص مورد نظر در روایت، همان ابو سمینه باشد که ضعیف است و الاّ مجهول می‌باشد. 10. احمد بن سعید: این شخص، در منابع رجالی شیعه و اهل سنت عبارت از چندین نفر هستند؛ احمد بن سعید بن عبدالله دمشقی، که شیخ صدوق از وى روایت می‌کند،[23] چیزى از حالاتش یافت نشد، و ظاهراً مجهول است. احمد بن سعید بن یزید ثقفی[24] که از او هم اطلاعی یافت نشد. خطیب بغدادی از او نام برده و گفته محمد بن سلمة أبو عبیدة الأموی الهیتی از او روایت نقل می‌کند.[25] احمد بن سعید بن عثمان ثقفی، که در منابع اهل سنت از او نام برده شده است.[26] به هر حال؛ معلوم نیست که احمد بن سعید کدام یک از این افراد است. به علاوه، در روایات دیده نشد که شخصی با نام احمد بن سعید از علی بن حکم روایت نقل کرده باشد. 11. علی بن حَکَم؛ وی در رجال طوسی از اصحاب امام رضا(ع)،[27] و از عالمان جلیل القدر و ثقه شمرده شده است.[28] 12. ربیع بن محمد مُسلی؛ وی امامی است که عده‌ای، کتابی از او نقل کرده‌اند و گویا کتاب وی از جمله کتاب‌های مشهور بوده است. او از امام صادق(ع) روایت نقل کرده است،[29] و بیش از این درباره وی مطلبی یافت نشد. 13. عبدالله بن سلمی؛ چنین شخصی در بین راویان وجود ندارد، و به احتمال قوی از اشتباهات نساخ «بحار الانوار» باشد؛ زیرا علامه مجلسی برای بار سوم؛ دعای عهد را در ذیل عنوان «الاستشفاع بمحمد و آل محمد فی الدعاء و أدعیة التوجه إلیهم‏» آورده است که در آن به جای عبدالله بن سلمی، ابی عبدالله بن سلیمان آمده است.[30] اما به احتمال قوی «ابی عبدالله» هم صحیح نیست و نام صحیح او، عبدالله بن سلیمان است؛ زیرا؛ اولاً شخصی به نام ابی عبدالله بن سلیمان در میان راویان نیست و ثانیاً عبدالله بن سلیمان عامری کسی است که -همانند سند روایت دعای عهد- تنها ربیع بن محمد از او در کتب اربعه[31] نقل روایت کرده است،[32]پس جای هیچ تردیدی نیست، که شخص مورد نظر، همان عبدالله به سلیمان عامری است. رجال برقی[33] و رجال طوسی[34] او را از اصحاب امام صادق(ع) نامیده‌اند. آیت الله خوئی(ره) او را ثقه می‌داند.[35] نتیجه‌گیری: اگرچه بیشتر راویان دعای عهد از بزرگان و فقهای شیعه هستند، ولی در بین آنان کسانی هم وجود دارند که وضعیت روشنی ندارند، اما چون این دعا اولاً: توسط عالمان بزرگ همچون سید بن طاوس(ره) در کتاب «مصباح الزائر» و کفعمی(ره) در «مصباح» و سپس توسط علامه مجلسی نقل شده، نشان از اعتماد آنان به دعای عهد دارد؛ ثانیاً: محتوای این دعا در ادعیه دیگر مورد تأیید قرار گرفته است؛ برای نمونه، یکی از مهم‌ترین مضامین این دعا، بحث بازگشت به دنیا و رجعت است،[36] که مطابق با اعتقادات و منابع کلامی شیعه است. و مشابه آن‌را در دعاهای متعدد از جمله زیارت جامعه کبیره می‌خوانیم: «و من را قرار ده از بهترین پیروان شما و کسانی که .... در رجعت شما براى پیکار بر ضدّ دشمنانتان باز می‌گردند، و در دولت شما به حکومت می‌رسند، و در جوّى از سلامت و عافیت شما؛ به شرف و علوّ مقام نائل می‌شوند، و در ایّام شما عزّت و تمکّن و ثبات می‏یابند، و فردا چشمشان به دیدار شما روشن می‌گردد».[37] بنابراین، اگرچه سند دعای عهد دارای اشکالاتی است، ولی مضامین عالی آن در دیگر دعاهای معتبر مورد تأیید قرار گرفته است. و می‌توان آن‌را خواند و ان‌شاء الله مورد اجر و ثواب الهی است. [1]. مجلسی، محمد باقر، بحار الأنوار، ج 53، ص 95، مۆسسة الوفاء، بیروت، 1404ق. [2]. آقا بزرگ تهرانی‏، الذریعة إلی تصانیف الشیعة، ج 21، ص 107، اسماعیلیان‏، قم، 1408ق. [3]. ر.ک: «رجعت و خصوصیات آن»، سۆال 247؛ «رجعت پیامبران، امامان»، سۆال 5896. [4] . «و الکتاب العتیق الذی وجدناه فی الغری صلوات الله على مشرفه تألیف بعض قدماء المحدثین فی الدعوات و سمیناه بالکتاب الغروی»؛ بحار الأنوار، ج1، ص 16. [5]. الذریعه الی تصانیف الشیعه، ج 20، ص 323. [6]. بحار الأنوار، ج1، ص 33. [7]. الذریعه الی تصانیف الشیعه، ج 20، ص 28. [8] . «الْکِتَابُ الْعَتِیقُ، قَالَ أَخْبَرَنِی السَّیِّدُ الْأَجَلُّ عَبْدُ الْحَمِیدِ بْنُ فَخَّارِ بْنِ مَعَدٍّ الْعَلَوِیُّ الْحُسَیْنِیُّ الْحَائِرِیُّ فِی سَنَةِ سِتٍّ وَ سَبْعِینَ وَ سِتِّمِائَةٍ قَالَ أَخْبَرَنِی وَالِدِی عَنْ تَاجِ الدِّینِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ الدَّرْبِیِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْبَحْرَانِیِّ الشَّیْبَانِیِّ عَنْ أَبِی مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ إِسْمَاعِیلَ عَنْ یَحْیَى بْنِ کَثِیرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ الْقُرَشِیِّ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ سَعِیدٍ عَنْ عَلِیِّ بْنِ الْحَکَمِ عَنِ الرَّبِیعِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْمُسْلِیِّ قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلْمَى قَالَ سَمِعْتُ سَیِّدَنَا الْإِمَامَ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ الصَّادِقَ ع یَقُولُ مَنْ دَعَا إِلَى اللَّهِ أَرْبَعِینَ صَبَاحاً بِهَذَا الْعَهْدِ کَانَ مِنْ أَنْصَارِ قَائِمِنَا ع وَ إِنْ مَاتَ أَخْرَجَهُ اللَّهُ إِلَیْهِ مِنْ قَبْرِهِ وَ أَعْطَاهُ اللَّهُ بِکُلِّ کَلِمَةٍ أَلْفَ حَسَنَةٍ وَ مَحَا عَنْهُ أَلْفَ سَیِّئَةٍ وَ هُوَ هَذَا الْعَهْد...»؛ بحار الانوار، ج 83، ص 284. [9]. حر عاملی، محمد بن حسن، أمل الآمل، ج 2، ص 145، انتشارات مکتبة الأندلس، بغداد، چاپ نجف اشرف، 1385ق. [10]. همان، ص 214؛ سبحانی، جعفر، موسوعة طبقات الفقهاء، ج 7، ص 192، مۆسسه امام صادق(ع)، قم، 1418ق. [11]. أمل الآمل، ج 2، ص 214. [12]. موسوعة طبقات الفقهاء، ج 7، ص 192. [13]. همان، ج 7، ص 68؛ امین عاملی‏، سید محسن، أعیان الشیعة، ج 5، ص 64 و 192، دار التعارف للمطبوعات‏، بیروت، 1406ق. [14]. همان. [15]. ر.ک: امین، سید حسن، مستدرکات أعیان الشیعة، ج 6، ص 286 – 287، دارالتعارف للمطبوعات، بیروت، 1408ق. [16]. أعیان الشیعة، ج 9، ص 388 – 389. [17]. مستدرک اعیان الشیعه، ج 6، ص 286. [18]. همان. [19]. چندین نفر از راویان اهل سنت در طبقه تابعین یا تابعین از تابعین به این نام نامیده شده‌اند ولی در راویان شیعه، چنین راوی پیدا نشد. [20]. نجاشی، احمد بن علی، فهرست أسماء مصنفی الشیعة(رجال نجاشی)، ص 332، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ ششم، 1365ش. [21]. برقی، احمد بن محمد بن خالد، الطبقات‌(رجال البرقی)، ص 54، انتشارات دانشگاه تهران، 1383ق. [22]. فهرست أسماء مصنفی الشیعة(رجال نجاشی)، ص 332. [23]. ر.ک: شیخ صدوق، الخصال، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، ج 1، ص 320، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ اول، 1362ش. [24]. برای دیدن روایاتی که این راوی در سلسله سند آنها وجود دارد ر.ک: شیخ طوسی، الامالی، ص 515 و 517، دار الثقافة، قم، چاپ اول، 1414ق؛ وسائل الشیعه، ج 16، ص 368. [25]. خطیب بغدادی، أبو بکر أحمد بن علی، المتفق والمفترق، تحقیق: آیدن الحامدی، محمد صادق، ج 3، ص 1844، دار القادری للطباعة والنشر والتوزیع، دمشق، چاپ اول، 1417ق. [26]. طبری رازی لالکائی، أبو القاسم هبة الله بن الحسن، کرامات الأولیاء(من کتاب شرح أصول اعتقاد أهل السنة والجماعة )، تحقیق: غامدی، أحمد بن سعد، ج 9، ص 87، دار طیبة، عربستان سعودی، چاپ هشتم، 1423ق؛ سهمی قرشی جرجانی، أبو القاسم حمزة بن یوسف، تاریخ جرجان، ص 520، عالم الکتب، بیروت، چاپ چهارم، 1407ق؛ ابن حجر عسقلانی، تبصیر المنتبه بتحریر المشتبه، تحقیق: نجار، محمد علی، ج 2، ص 732، المکتبة العلمیة، بیروت، بی‌تا. [27]. شیخ طوسی، الأبواب(رجال طوسی)، ص 361، انتشارات حیدریه، نجف اشرف، 1381ق. [28]. شیخ طوسی، الفهرست، ص 263، المکتبة المرتضویة، نجف اشرف، بی‌تا. [29]. رجال نجاشی، ص 164. [30]. بحار الانوار، ج 91، ص 41. [31]. برای نمونه ر.ک: کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج 1، ص 178، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ چهارم، 1407ق. [32]. موسوی خویی، سید ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، ج 10، ص 201، مرکز نشر آثار شیعه، قم، 1410ق. [33]. رجال برقی، ص 22. [34]. رجال طوسی، ص 264. [35]. «أقول: تقدم اتحاده مع عبد الله بن سلیمان، الواقع فی أسناد کامل الزیارات فهو ثقة»؛ معجم رجال الحدیث، ج 10، ص 202. [36]. در دعای عهد می‌خوانیم: «اللهم إن حال بینی و بینه الموت الذی جعلته على عبادک حقا مقضیا فاخرجنی من قبری مۆتزرا کفنی شاهرا سیفی مجردا قناتی ملبیا دعوة الداعی فی الحاضر و البادی». [37]. «وَ یَکُرُّ فِی رَجْعَتِکُمْ وَ یُمَلَّکُ فِی دَوْلَتِکُمْ وَ یُشَرَّفُ فِی عَافِیَتِکُمْ وَ یُمَکَّنُ فِی أَیَّامِکُمْ وَ تَقَرُّ عَیْنُهُ غَداً بِرُۆْیَتِکُ»؛ شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا(ع)، محقق و مصحح: لاجوردی، مهدی، ج 2، ص 276، نشر جهان، تهران، چاپ اول، 1378ق. وقت خواندن دعای عهد از حضرت صادق (ع ) نقل شده كه هر كس چهل صباح دعای ((عهد)) را بخواند از یاوران حضرت مهدی محسوب می شود, (مفاتیح الجنان ). به نظر می رسد چون دعای عهد به منزله تعهد و بیعت و اعلام وفاداری به امام عصر (عج) است، بنابراین مناسب است که اول روز خوانده شود یعنی بعد از نماز صبح: « اللهم اجدد له فی صبحه یومی هذا و ما عشت من ایامی عهدا و عقدا و بیعه له فی عنقی؛ بار خدایا من تجدید عهد می کنم برای او (امام عصر -عج-) در بامداد امروزم و آنچه زیسته ام از روزهایم». (گر چه در وقت های دیگر می شود به قصد رسیدن به مقصود خواند) ولی منظور از صباح از هنگام اذان صبح تا وقت طلوع آفتاب است. گفتنی است كه در مستحبات خیلی دقت لازم نیست و اگر قدری وقت آنها جا به جا شد اشكال ندارد. بلی اگر انسان بخواهد به دستوری كه داده شده عمل كند باید دقیقا همان طور كه سفارش شده رفتار كند. دعا اگر با اخلاص خوانده شود مۆثر است، ولی برای نتیجه مطلوب بهتر است دعای عهد امام زمان(ع) را مطابق با دستورات و آدابی كه در مفاتیح الجنان بعد از دعای ندبه ذكر شده انجام دهید. عدد و ترتیب هائی که در دعاها مطرح شده خواص و آثاری دارد که برای نتیجه گیری مطلوب باید رعایت شود نظیر این که پزشک به شما می گوید این دارو ها را ساعت های فلان و این مقدار و این مقدار مرتب مصرف کن پیداست که رعایت مقدار دارو و ساعت صرف دارو در بهبودی شما نقش دارد. بنابراین بهتر است مرتب باشد ولی اگر نذر نکرده باشد که چهل روز پی در پی انجام دهد وقفه دو روز اگر از روی اختیار نباشد مضر نیست و رعایت زمان یعنی بعد از نماز صبح و شروع اول روز بهتر است چون می گویند که امروز و همه روزها عهد و عقد و بیعتی با شما می بندم شروع روز مناسب تر است. از حضرت صادق (ع ) نقل شده كه هر كس چهل صباح دعای ((عهد)) را بخواند از یاوران حضرت مهدی محسوب می شود, (مفاتیح الجنان ). از جمله آداب انتظار ، خواندن دعای عهد در بامداد هر روز است. حضرت امام صادق می فرمایند : هركس چهل صباح این عهد را بخواند از یاوران قائم ما باشد و اگر پیش از ظهور آن حضرت بمیرد او را از گور بیرون آورند و در خدمت آن حضرت باشد و حق تعالی به هركلمه از حسنه او را كرامت فرماید و هزار گناه از او محو كند. دعا نوعی راز و نیاز و نیاز خصوصی است كه به انسان قدردعا اگر با اخلاص خوانده شود مۆثر است، ولی برای نتیجه مطلوب بهتر است دعای عهد امام زمان(ع) را مطابق با دستورات و آدابی كه در مفاتیح الجنان بعد از دعای ندبه ذكر شده انجام دهید. امروزه هم به صورت علمی ثابت شده است كه یكی از راه های پیدا كردن و تقویت حس اعتماد به نفس ، دعا كردن در دفع بلایا و به وجود آمدن فرصت در زندگی انسان ها نقش اساسی دارد. خواندن دعای عهد به سفارش بزرگان و ائمه اظهار ( ع ) بوده و یكی از راه های خودسازی و پالایش روح ، جستجو و شناخت رمز و راز گران بهای دین و عباد ت است و پاسخ دهی مناسب و به موقع به نیازهای معنوی اش را اصلی ترین علت دعا كردن عنوان می كند. برای آشنایی با فضیلت, كیفیت و آداب دعای عهد به مفاتیج الجنان بعد از دعای ندبه مراجعه نمایید. دعای شریف عهد در بردارنده اموری است که تداوم بر آن و رعایت محتوی آن سبب حفظ دین ایمان و استحکام عقیده در عصر غیبت می شود. از جمله اموری که در دعا آمده عهد و پیمان و بیعتی است که خواننده دعا با امام عصر (عج) برقرار می کند تجدید پیمان و تأکید روزانه بر این که من همواره با شمایم و هیچ گاه از شما جدا نمی شوم و بر عقیده ام استوارم این تجدید عهد انگیزه مهمی برای حفظ عقیده در انسان ایجاد می کند. انتظار و آمادگی برای ظهور امام عصر(ع) برای ظهور امام عصر(ع) درخواست تسریع ظهور و تسهیل اسباب فرج از خداوند درخواست استواری قدم حتی بعد از عصر ظهور -و مطالب دیگرف امور مهمی هستند که در دعای عهد بر آن تأکید شده است چه ثوابی و چه اجر و اثری بیشتر از این که انسان عقیده اش محفوظ باشد- کارهایش درست باشد و منتظر منجی و اقامه کننده عدل و داد و برطرف کننده ظلم و ظلالت. کسی که این خواسته ها را هر روز در دعا مطرح می کند حتما سعی می کنند خودش را جوری بسازد که امامش می خواهد و بدیهی است که رضایت امام عصر از انسان بالاترین اجر و پاداش است. بنابراین خواندن این دعا که سیره سلف صالح بوده آثار و فوائد مهمی دارد و فائده مهم آن حفظ عقاید و پاکی عمل انسان است که بالاترین ثمره است. دعا اگر با اخلاص خوانده شود هر موقع خوانده شود مۆثر است، ولی برای نتیجه مطلوب بهتر است دعای عهد امام زمان(ع) را مطابق با دستورات و آدابی كه در مفاتیح الجنان بعد از دعای ندبه ذكر شده انجام دهید. عدد و ترتیب هائی که در دعاها مطرح شده خواص و آثاری دارد که برای نتیجه گیری مطلوب باید رعایت شود نظیر این که پزشک به شما می گوید این دارو ها را ساعت های فلان و این مقدار و این مقدار مرتب مصرف کن پیداست که رعایت مقدار دارو و ساعت صرف دارو در بهبودی شما نقش دارد. بنابراین بهتر است مرتب باشد ولی اگر نذر نکرده باشد که چهل روز پی در پی انجام دهد وقفه دو روز اگر از روی اختیار نباشد مضر نیست و رعایت زمان یعنی بعد از نماز صبح و شروع اول روز بهتر است چون می گویند که امروز و همه روزها عهد و عقد و بیعتی با شما می بندم شروع روز مناسب تر است. اگر کسی چهل صباح این دعا را بخواند و فوت کند خداوند او را از قبر بیرون می آورد تا در خدمت آن حضرت باشد و به هر کلمه هزار حسنه عنایت می کند و هزار گناه از او محو می کند. سلام به همه دوستان چند مورد رو عرض می کنم خدمتتون که مد نظر بگیرید انشالله حله اول کمی! اون بزرگواری رو که براش داری این کار رو انجام میدی بشناس تا خدای ناکرده عادت نشه دیدم بعضی ها رو که میگن این چله ای که گرفتم کی تموم میشه!؟؟ اگر کار خیری انجام شد، بدونید لطف خدا بوده و به خاطر کار خیری بوده که انجام دادید قبلا و اگر مورد خیری رو نتونستید انجام بدید بدونید به خاطر خطایی بوده که انجام دادید(عمدا یا سهوا) اگر می خواهید صبح به موقع بیدار بشید، قبل از خواب آیه آخر سوره کهف رو بخوانید معنی دعای عهد رو بخونید و درک کنید ------------------------------------------- اول ببینید برای چی می خواهید دعای عهد رو بخونید؟ یکی دوست داره امام زمان رو ببینه یکی هم دوست داره از مزایای نامعین(برای هر شخصی متفاوت است) این دعا استفاده کنه یکی هم برای ثوابش میخونه ------------- در مورد دیدن امام زمان ارواح العالمین لتراب مقدم الفدا همه ایشون رو می بینند اما چه کسانی ایشون رو درک می کنند؟ فرض کنید شخصی چندین سال مسیری را طی می کند از کنار خیابانی همیشه رد میشه، خیابان رو می بینه اما توجه نمیکنه اگر کسی بپرسه فلان خیابان میدونی کجاست؟ جواب منفیه چون توجه نکردی یا همیشه مشغول چیزی دیگه بودی دیدن امام زمان راه هایی دارد مثل خواندن چهل شب 100 مرتبه آیه 80 سوره اسراء (رب ادخلنى مدخل صدق و اخرجنى مخرج صدق واجعل لى من لدنك سلطانا نصیرا) خواندن مسبحات(5 سوره ای که با تسبیح خداوند شروع می شوند حدید، حشر، صف، جمعه، تغابن و اعلى) چهل شب خواندن سوره اسراء هر شب جمعه ترک نکردن نماز شب ترک کردن محرمات همیشه به فکر و منتظر بودن و خود را آماده وی کردن خواندن دعای فرج البته بعضی ها با یک چهله کارشون درست نمیشه و باید سه تا چهله بگیرند بعضی ها هم که سه تا چهله نمیتونند آقا رو ببینند البته دراین موارد بهتر است از اساتید نیز استفاده شود و گر نه بدون راهنما در این زمینه شاید به خطا هم رفته شود و یا سرد شود و یا ... اما خوش به حال اون هایی که همه کار می کنند که آقا رو ببینند و آقا رو نمی بینند این ها همان شیعیان واقعی آن حضرت هستند به این مورد هم مراجعه شود(امام زمان(عج) را چگونه ببینیم؟) ------- در مورد مزایا مزایا به صورت تدریجی به وجود می آید و مرور هم از بین می رود بعضی از مواقع این تاثیرات چون به تدریج حاصلمی شود حالت عادی را پیدا میکند مثلا از افرادی بی اختیارخوشتان نمی آید(انسان های گناه کار) بعضی جا ها را تاریک می بینید(خانه های انسانهای ربا خوار یا تارک الصلاه) مستند یا جعلی بودن بعضی روایات را حس میکنید ... این مزایا با بعضی از گناه ها یا با بعضی از موارد کوچک از بین می روند و هیچ وقت دائمی نیستند مثلا اگر نان نانوایی را بخورید که آن نانوا بی وضو دست به آرد و خمیر زده است یا خوراکی را که فردی بی نماز تهیه دیده است ------------------------- ثواب دعای عهد خواندن دعای عهد آثار ارزشمندی برای مۆمنین دارد که به سه مورد اشاره می شود: اول: آن که در ثواب و اجر مانند آن است که در خدمت ایشان حاضر باشی و در آنچه فرموده باشند، اطاعت و نصرت آنان را کرده باشی. دوم: آن که تجدید عهد موجب اثبات، کمال، اخلاص و ایمان می شود. سوم: آن که موجب توجه خاص و نظر آن حضرت نسبت به بنده می گردد.