مهم ترین جاذبه ی گردشگری در شهر قونیه می باشد. می توان با مولانا که از بزرگترین عرفا و شاعران در سراسر دنیا است بیشتر آشنا شد. از تاریخی ترین بناهای موجود در ترکیه می باشد. حدودا ۱ و نیم میلیون نفر در سال از این مکان دیدن می کنند. مولانا که بود؟ خوب است پیش از ورود به موزه و بازدید از مزار این بزرگوار کمی با بیوگرافی و زندگی او آشنا شویم؛ مولانا جلال الدین بلخی در دنیا با چندین نام شناخته می شود؛ بعضی ها به او مولانا یا مولوی می گویند اما انگلیسی زبانان و افرادی که این زبان را ملاک قرار می دهند او را رومی ( Rumi ) می نامند و برخی دیگر این القاب را با هم در می آمیزند و به او مولوی بلخی یا مولوی رومی می گویند. پیروان تفکرات او هم به مولانا لقب هایی مثل خداوندگار یا پروردگار می دهند. برای توصیف شکوه و عظمت این شاعر همین بس که سازمان جهانی یونسکو سال ۲۰۰۷ میلادی را به عنوان سال مولانا نام گذاری کرد. مولانا در اشعارش از تخلص خاموش و مشتقات این کلمه برای اشاره به خودش استفاده می کرد اما از نام او که بگذریم هرچه از صفاتش بگوییم کافی نیست؛ مولانا از بزرگترین و معروف ترین شاعران ایران است که در سرار دنیا شهره و محبوب می باشد. در سال ۶۰۴ هجری بود که این عارف بزرگ در خانواده ای با تفکرات صوفی گرایانه چشم به جهان گشود، محل تولد او شهر بلخ واقع در افغانستان امروزی و پدر او یکی از صوفی های بنام آن روزگار یعنی بهاالدین ولد بود. پدر او فردی متواضع بود به بحث و جدال های کلامی با دیگران اعتقادی نداشت و بنابراین مولانا از بدو تولد با تفکرات و دید عرفا آشنا شد. خانواده ی مولانا به دعوت علا الدین کیقباد ( یازدهمین پادشاه سلجوقی ) به قونیه مهاجرت کردند و در این شهر ساکن شدند. مولانا حدودا ۱۹ ساله بود که با دختری به نام گوهر خاتون ازدواج کرد و در سن بیست و چهار سالگی پدر خود را از دست داد. سلطان سلجوقی برای سپاس از زحمات مولانا و پدرش باغ گلی به آن ها هدیه داد تا مکانی باشد برای بدن بی جان پدر مولانا. بعد ها در سال ۶۷۲ قمری مولانا نیز در همین مکان در کنار پدرش به خاک سپرده شد، او به دلیل بیماری و تب شدید جان باخت. زندگی این مرد منحصر به فرد آن قدر فراز و نشیب و جذابیت دارد که اگر بخواهیم خلاصه ای از آن را هم بیان کنیم نیاز به کتابی چند صدها صفحه ای داریم، بنابراین در این جا به مهم ترین نکات درباره ی تفکرات و زندگی این شاعر بزرگ می پردازیم. شمس تبریزی که بود و چه نقشی در حیات مولانا داشت؟ مولانا ۳۷ سال داشت که با فردی به نام شمس تبریزی ملاقات کرد و به شدت شیفته ی رفتار و کراماتش شد. از آن پس مولانا شروع به خلق آثاری کرد که در طول زندگیش بسیار نادر و منحصر به فرد بود و در حقیقت این شعر ها بهترین اشعار این شاعر را تشکیل می دادند. داستان های زیادی درباره ی ملاقات شمس با مولانا و انتظار این شاعر بزرگ برای بازگشت شمس روایت شده که حتما باید شعرهای مولانا را مطالعه نمایید تا عمق زیبایی آن ها را متوجه شوید. به طور کلی ماجرا از این قرار است که مریدان مولانا به شمس تبریزی حسادت می کردند و نمی توانستتد توجه مولانا را به یک درویش فقیر تحمل کنند و دائما شمس را آزار می دادند. تا این که آن ها باعث شدند شمس یک بار به صورت موقت و یکبار به طور دائم مولانا را ترک کند و ناپدید گردد. به همین دلیل شاهد ظهور ابیاتی در وصف فراق شمس تبریزی در کتاب های مولانا هستیم. نوع شعرهای مولانا: بیشتر شهرهای مولانا مثنوی هستند اما رباعیات و انواع دیگر شعر را نیز در کارنامه ی خود دارد. آثار این شاعر ایرانی در موزه های گوناگونی در سراسر دنیا نگهداری می شوند برای مثال کلیات شمس تبریزی او در قونیه و مثنوی معنوی در شیراز هستند. سبک شعر گفتن او به شکلی است که برای یافتن جان کلام در هر بیتش لازم است ساعت ها تفکر کنیم. همچنین آرایه هایی که به کار می برد بی نقض و خاص هستند. آثار مولانا: مثنوی معنوی: حکایت، روایت و تمثیل هایی به زبان شعر در آن نوشته شده است. دیوان شمس تبریزی: غزلیات پر آب و تاب برای شمس تبریزی. فیه ما فیه: سخنان عارفانه به زبان نثر که در آن سخنان بزرگان زیادی به چشم می خورد. مکاتیب: ۱۴۵ نامه و مکاتبات مولانا به افراد مختلف در این کتاب گرد هم آمده اند. مجالس سبعه: این کتاب از مهم ترین آثار مولا است که در فهم دیگر آثار او نقش پر رنگی داشته است، در اینجا ۷ مجلس موعظه و سخنان عارفانه ذکر شده که با قرائت قرآن آغاز می شود او حدودا ۲۵۰۰ قصیده ی عرفانی، ۱۶۰۰ رباعی و به طور کلی ۲۵،۰۰۰ بیت در کارنامه ی خود به ثبت رسانده است. منبع:مقاله دانشجویی.کتاب اطلاعات توریستی کشورهای جهان.سایت کارناوال