چگونگی جاودانگی در قیامت
نظام حاكم بر قيامت، مانند نظام حاكم بر دنيا نيست تا مسأله فرسودگى، پيرى و اصلاً نو و كهنه شدن و زمان در آن مطرح باشد. در آن جا قوانين و سنن ديگرى برقرار است؛ و از اين رو با توجه به آن سنن، مسأله خلود وجاودانگى در تنعّم يا عذاب، هيچ مشكل عقلى ندارد؛ چنان كه بسيارى از آيات قرآنى به آن اشاره دارد. نگا: بقره / 82، آل عمران / 107، نساء / 122، مائده / 119، ابراهيم / 23، كهف / 108، انبياء / 102 و .... اما اين كه گاهى در لسان برخى از روايات آمده است كه مثلاً يك روز فلان موقف، در قيامت معادل صد سال اين جا است، يا اعدادى نظير آن (مثلاً در روايت آمده كه قيامت 50 موقف دارد كه هر موقفى مانند هزار سال است كه مىشماريد،) نگا: بحارالانوار، ج 7، ص 126، روايت 3. باز براى تقريب به ذهن و بيانگر دشوارى و سختى مسائل قيامت مىباشد. البته نوع اين مثل زدن به اعداد در باب مواقف عالم حشر و قيامت، براى كسانى است كه در جهنم به صورت موقت معذب هستند. اما كسى كه وارد بهشت شد، ديگر اين مثلها معنا ندارد و براى بهشتيان رواياتى با چنين لسانى نيامده است. همچنين، در مورد كسانى كه در جهنم مخلّد خواهند بود نيز احاديثى با اين بيان مطرح نشده است.منبع:پرسمان
