به عنوان نمونه، اشعث بن قيس كه از ثروتمندان يكي از قبايل عرب به شمار مي آمد و از نظر خويشاوندي با خليفه اول بسيار نزديك بود، غرور و افتخاري براي خود قائل بود و گمان مي كرد به خاطر پيوندش با خانواده ي خليفه اول، مي تواند داماد امير المومنين علي (عليه السلام) نيز باشد.
ظاهرا او روزي در خانه اميرالمؤمنين (عليه السلام) حضور داشت و عبور زينب (عليها السلام) را از فاصله اي شاهد بود. در اين هنگام او، زينب (عليها السلام) را از پدر بزرگوارش خواستگاري كرد؛ اما اميرالمؤمنين(عليه السلام) درخواست او را رد كرده و او را به خاطر غروري كه سبب جراتش در اين خواستگاري شده بود، سرزنش نمود.[1]
در بين خواستگاران زينب كبري(عليها السلام)، نام عبدالله بن جعفر نيز به چشم مي خورد. او در خانه ي علي (عليه السلام) آمد و شد داشت و مورد علاقه ي رسول خدا (صلي الله عليه و اله و سلم) و اميرمومنان(عليه السلام) بود.
عبدالله بن جعفر، پسر جعفر طيار است؛ شهيدي كه پيامبر درباره اش فرمود كه با دو بال بهشتي در بهشت پرواز مي كند. جعفر طيار برادر اميرالمومنين(عليه السلام) و از پيشگامان در راه اسلام و از مجاهدان راه خدا بود. جود و بخشش او سبب شد كه مردم او را پدر مستمندان بنامند؛ چرا كه او براي مردم فقير، همانند پدري مهربان بود. اين همان ميراث معنوي است كه بعدها به پسرش عبدالله رسيد.
همه ي مورخاني كه از عبدالله سخن گفته اند، او را به كرامت و عزت نفس ستوده اند و مخصوصا در جنبه ي بخشش او بسيار بحث كرده اند. به عنوان مثال، تاريخ عصر او، از 10 سخاوتمند معروف عرب نام مي برد كه در راس آنها عبدالله قرار دارد؛[2] تا جائي كه حتي برخي از مورخان او را قطب السخاء (قطب و مركز سخاوت) نيز ناميده اند.
عبدالله بن جعفر مورد وثوق اميرالمؤمنين (عليه السلام) بود و بعدها نيز در جنگها و برنامه هاي آن حضرت شركت و حضوري چشمگير داشت تا جائي كه در جنگ صفين او يكي از فرماندهان سپاه امام (عليه السلام) به حساب مي آمد...
عبدالله نيز علاقه مند بود كه با حضرت زينب (عليها السلام) ازدواج كند؛ ولي حيا داشت كه او را مستقيما از اميرالمؤمنين(عليه السلام) خواستگاري كند. لذا قاصدي به حضور امام (عليه السلام) فرستاد و خواستگاري خود را عرضه داشت. اميرالمؤمنين(عليه السلام) نيز او را بدين امر سزاوار تر ديد و با آن موافقت كرد. اما مهريه به چه ميزان؟ اميرالمؤمنين(عليه السلام) مهريه ي زينب (عليها السلام) را به ميزان مهريه ي مادرش قرار داد.[3] اما اين ازدواج فرخنده، يك شرط نيز به همراه داشت. شرط اين ازدواج آن بود كه اگر حسين(عليه السلام) به مسافرتي مي رود، زينب(عليها السلام) نيز مجاز باشد كه او را همراهي كند و عبدالله مانع اين كار نشود. اين شرط در خصوص ملاقات اين دو خواهر و برادر نيز به چشم مي خورد و البته كه كمتر روزي اتفاق مي افتاد كه اين دو يكديگر را ملاقات نكنند.[4]
سرانجام اين ازدواج واقع گشت و زينب(عليها السلام) به خانه همسر خويش، عبدالله بن جعفر آمد. عبدالله كه مردي ثروتمند و از سخاوتمندان معروف عرب بود، روشن است كه خانه اش هم رديف خانه هاي اشراف و متمكنان عرب و داراي خدمه و كارگزاران متعددي بود. اما تاريخ نشان مي دهد زينب (عليها السلام) هرگز خود را گرفتار زندگي اشرافي نكرد و به هيچ عنوان بدان دل نبست.[5]
--------------------------------------------------------------------------------
[1] . عقد الفريد، ج3، ص301.
[2] . الاستيعاب – ابن عبدالبر
[3] . 480 يا 500 درهم و هر درهم معادل يك مثقال شرعي نقره است كه هر مثقال 18 نخود است
[4] . اين فراز تنها در كتاب رياحين الشريعه، (ج3، ص41) ديده ميشود و اينجانب علي رغم جستجو، آن را در منابع كهن نيافتم.
[5] . لازم به ذكر است كه مطالب فوق برگرفته از كتاب زندگاني حضرت زينب (س)، رسالتي از خون و پيام نوشته ي دكتر علي قائمي ميباشد.
منبع : پرسمان
