بنا بر آمارها در سالهای اخیر نرخ بروز سکته قلبی در جهان بویژه در سنین جوانی افزایش داشته و کارشناسان علت را در رژیم غذایی نامناسب و نیز مصرف انواع مسکنها به صورت خودسرانه میدانند.
طبق خبرهایی که در شبکه های اینترنتی پخش شده است، یک مطالعه بزرگ نشان داد که بین استفاده بی رویه قرص های مسکن و گسترش اخطار ابتلا به حمله قلبی رابطه می باشد، حتی در هفته اول بعد از مصرف اخطار حمله قلبی می باشد. در این مطالعه، پژوهشگران چندین داروی NSAID یا داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن که از نمونه داروهای مسکن بسیار رایج در جهان هستند و خیلی از آن داروها به سادگی در معرض هستند را مورد بررسی قرار دادند.
بررسی ها قبل نمایش داده بود که بین NSAID و نارسایی قلبی رابطه می باشد و اکنون در تازه ترین مطالعه یک فرضیه جالب دیگر مورد بررسی قرار گرفت و دوزهای دارویی نیز تجزیه و بررسی شد.
یک تیم از محققان کانادایی از روش پایگاه اطلاعات های پزشکی در بررسی ها مرتبط به داروهایی مانند ایبوپروفن، دیکلوفناک، سلوکسیب، ناپروکسن پرسش پژوهشی خود در باب رابطه داروهای مسکن و اخطار حمله قلبی را مورد بررسی قرار دادند. پژوهشگران بهره برداری از مسکن در همه دوزها را در جهان حقیقی تجزیه و بررسی کردند. بسیاری از ما یک ورق داروی مسکن را از داروخانه ها تهیه می کنیم و اصلا به مصرف طولانی مدتی که در کارآزمایی های بالینی مورد بررسی قرار گرفته است توجه نمی کنیم و خود سرانه مصرف خود را قطع می کنیم.
داده ها حدودا مرتبط به نیم میلیون انسان بود (۴۴۶ هزار و ۷۶۳ هزار نفر) که هر دوزی از داروهای مسکن با گسترش اخطار ابتلا به حمله قلبی حنی درهفته اول رابطه معناداری داشته است.
بررسی افرادی که داروی مسکن مصرف می کردند، در مقایسه با افرادی که داروی مسکن دریافت نمی کردند نشان داد که ۲۰ تا ۵۰ درصد گسترش اخطار ابتلا به حمله قلبی می باشد.
دانش پژوهان متوجه شده اند که یک افزایشی در اخطار نسبی (نه اخطار مطلق) در حملات قلبی است. اخطار نسبی به این معناست که چقدر محتمل است که یک گروه در مقایسه با گروه دیگر دچار بیماری شود. پیرامون این مثال ویژه منظور گروه افرادی است که داروی مسکن بکار می برند در مقایسه با افرادی که داروی مسکن مصرف نمی کنند. از سویی دیگر، اخطار مطلق به معنای این است که چقدر احتمال می باشد که شما دچار بیماری شوید، در حقیقت بروز بیماری را در جامعه نشان می دهد. از اینرو، اگر بدست بیاید که ایبوپروفن در گسترش اخطار مطلق حمله قلبی ۵۰ درصد است، پس خبر هولناکی خواهد بود.
با اینحال مسئله اینجاست که افرادی کمی شانس داشتن یک حمله قلبی را خواهند داشت و با استناد به این شرایط، داروهای مسکن هنوز سهم کوچکی در بروز حمله دارند. اخطار نسبتا کم است و برای بیشتر مردم که در معرض اخطار بالای حمله قلبی نیستند این یافته ها پیامدهای کمی دارد.
همه داروهای موثر، اثرات ناخواسته ای نیز دارند، گرچه به سادگی در معرض هستند این بدان معنا نیست که اخطار ندارند. به هر حال این مطالعه دلیل نمی شود که القاء اضطراب در بسیاری از استفاده کنندگان داروی مسکن شود.
جدای از تمایز حیاتی بین اخطار مطلق و اخطار نسبی، ضروری است ذکر شود که گرچه تعداد مردم مورد بررسی زیاد بوده اند، با اینحال این مطالعه هنوز یک مطالعه مشاهده ای است. پژوهشگران یک همبستگی مستقیم که نشان دهد داروها دلیل حمله قلبی شده اند پیدا نکرده اند و در چنین موقعیتی تعداد خصوصیت هایی که مورد بررسی قرار گرفته است بسیار زیاد است، با اینحال هنوز پژوهشگران نتوانسته اند به طرز کامل همه عوامل مداخله گر مانند چاقی و سیگار کشیدن را رد کنند. حتی این احتمال می باشد که داروهای مسکن مسبب حملات فراوانی نباشند.
در چنین موقعیتی این نتایج واپسین کمی وحشتناک به نظر می رسند، با اینحال بسیاری از ماها مجبوریم که به مصرف داروی مسکن ادامه دهیم! داروهای مسکن می تواند بسیاری از دردها و رنج هایی که از بیماری ها می بریم را تسکین دهند، در مقایسه با اخطار نسبی کوچکی که می باشد برای ابتلا به حمله قلبی، نهایتا بدین شکل مطرح شده است که کفه ترازوی مصرف داروهای مسکن سنگین تر است. با این وجود باید دقت داشت که مصرف خودسرانه دارو عوارض جانبی بهمراه دارد.
این مطالعه می تواند برای کارشناسان بالینی فرضیه ای برای یک مطالعه بزرگ باشد. داروهای NSAID خیلی پرطرفدار هستند و پزشکان به خوبی از تمام خطرات بالقوه ای که این داروها دارند با خبر هستند.
مطالعه گفته شده در ژورنال BMJ پخش شده است.
منابع:
باشگاه خبرنگاران جوان
دیجی لند
