حضرت رضا (عليه السلام) در روايات متعددي به موضوع فضيلت انتظار فرج اشاره كرده اند. در پاشخ پرسش شما، به سه نمونه آن اشاره مى كنيم :
الف. امام خطاب به حسن بن جهم مي فرمايد:
«أولست تعلم أنّ انتظار الفرج من الفرج؟ قلت: لا أدري إلاّ أن تعلّمني. فقال: نعم إنتظار الفرج من الفرج؛[1] آيا مي داني كه انتظار فرج (جزيي) از فرج است؟ گفتم: نمي دانم مگر اينكه شما به من بياموزيد. فرمود: آري انتظار فرج، جزيي از فرج است.
ب. حضرت رضا (عليه السلام) در روايت ديگرى مي فرمايد:
ما أحسن الصبر و انتظار الفرج أما سمعت قول العبد الصالح: «و ارتقبوا إنّي معكم رقيب»[2] «وانتظروا إنّي معكم من المنتظرين»[3] فعليكم بالصبر إنّما يجي ء الفرج علي اليأس و قدكان الذين من قبلكم أصبر منكم...[4].
چه نيكوست صبر و انتظار فرج، آيا سخن بنده صالح خدا (شعيب) را نشنيدي كه فرمود: «و انتظار بريد كه من (هم)با شما منتظرم» و «پس منتظر باشيد كه من (هم) با شما از منتظرانم»، بر شما باد به صبر و بردباري؛ چرا گشايش بعد از نااميدي فرا مي رسد و به تحقيق كساني كه پيش از شما بودند از شما بردبارتر بودند.
ج. امام در روايت زيبايي فضيلت انتظار را اين گونه بيان مي كنند:
... أما يرضي أحدكم أن يكون في بيته ينفق علي عياله ينتظر أمرنا فإن أدركه كان كمن شهد مع رسول اللّه، صلي اللّه عليه و آله، بدرا، و إن لم يدركه كان كمن كان مع قائمنا في فسطاطه..؛[5] آيا هيچيك از شما خوش ندارد كه در خانه خود بماند، نفقه خانواده اش را بپردازد و چشم به راه امر ما باشد؟ پس اگر در چنين حالي از دنيا برود مانند كسي است كه به همراه رسول خدا(صلى الله عليه وآله) در (نبرد بدر به شهادت رسيده است. و اگر هم مرگ به سراغ او نيايد مانند كسي است كه به همراه قائم ما و در خيمه او باشد.
پی نوشت ها
[1] كتاب الغيبة، ص 276[2] هود، آيه 93.
[3] اعراف، آيه 71
[4] عبداللّه بن جعفر الحميري، قرب الاسناد، ص 224
[5] كافى ، ج 4، ص 260، ح 34.
منبع : مهدویت
