شاید برای ما همیشه عجیب و غریب اند این آدم ها و شاید گاهی فکر کرده‌ایم این دنیایی و این جایی نیستند. اما تنها تفاوت‌شان با ما و راز موفقیتشان خلاصه می شود در عملشان به کتاب خدا، ما توی بالا و پایین های زندگی، توی پستی و بلندی های زندگی، وقتی گره سخت به کارمان می افتد، غالباً دو دسته می‌شویم؛ یک دسته آنهایی هستند که نسبت به هرچه که پیش می آید و هر اتفاقی که می افتند، بی‌تفاوت اند، بی اهمیت اند نسبت به حکایت تلخی که در دفتر زندگی شان ثبت می شود و دریغ از برداشتن یک قدم موثر که خود را از وضعیت قرمز بیرون بکشند دسته دوم اما برعکس؛ آن قدر پستی و بلندی ها را بزرگ می کنند، آن قدر حاشیه های گذرای زندگی را برجسته می کنند که به قیمت لحظه لحظه عمر خود هزینه می دهند. ما آدم ها معمولاً توی فراز و نشیب های زندگی یا اینیم یا آن، یا جزوه این دسته ایم یا آن دسته، در حالی که هیچ کدامشان تکلیفی نیست که قرآن برایمان روشن کرده باشد بلکه راه غلطی است که خود مای جدا شده از قرآن، برای زندگی مان برگزیده ایم. اگر قرار باشد افسار عملمان را بدهیم دست کتاب خدا و جزو آدم های قرآنی بشویم، آن وقت نه گرفتار تفریط و کم اهمیت جلوه دادن مشکلات می شویم و نه اسیر افراط و پر و بال دادن به سختی ها. یعنی کسانی که اهل خدا و پیغمبرند و از راه به در نشده‌اند، آرامش دارند، دلشان امن است و با طمانینه و سکینه مسیر هدایت را می پیمایند. آدم های قرآنی، نگرانی برایشان مفهومی ندارد؛ چرا که اتکایشان به پروردگار است. این که نگران نیستند، به این معنا نیست که دست روی دست می گذارند و بی خیال از همه چیز، نابودی زندگی و عمر و وقتشان را به تماشا می نشینند. بلکه به این معناست که همراه با آرامش و قوت قلب برای رفع مشکلات تلاش می کنند؛ مضطریانه پا پس نمی کشند و از طرفی هم مبتدیانه دل به میدان نمی زنند، رودخانه کم عمق سختی ها را اقیانوس عمیق نمی پندارند و در آن غرق نمی شوند. این خصلت قرآنی هاست اما ما معمولاً دو مسیر غلط را می پیماییم. راستی چرا؟ چرا آشفته ایم و دست و پایمان را گم می کنیم؟ شاید چون در هنگام مواجهه با سختی ها، خود را رها و بی کس و تنها فرض می‌گیریم، حس تنهایی، ما را زمین زده است. یا از این سو یا از آن سو فرقی ندارد چون هر دو واکنش، واکنش های عجولانه و بی فایده ای هستند. آدم های قرآنی، احساس تنهای نمی کنند و برای همین راه سومی را بر می گزینند و به وقت مشکلات هم آرام اند و ریزش کوه مشکلات هم دلشان را به لرزه در نمی آورد. راز آرامش کسانی که ایمان آورده اند این است که یاد خدا در دلشان زنده است، نسخه ی جادویی در جیب‌شان چیزی نیست جز ذکر پروردگار، همان چیزی که نمی گذارد حس تنهایی درونشان را فرا بگیرد و مشکلات بر وجودشان چیره شود. فاصله ی ما با آدم‌های آرام زندگی، در عمل کردن به کتاب خداست، در عمل کردن به همین آیه های کوتاه زندگی است، اگر قرآنی شویم... منبع : ماهنامه خانواده شاد