ورود نیروهای سازمان ملل به تهران و بغداد پس از قبول قطعنامه 598 شورای امنیت پس از پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت از طرف جمهوری اسلامی ایران، آتش بس میان طرفین از تاریخ 29 مرداد 1367ش برقرار شد... بخش تاریخ ایران و جهان تبیان 19 مرداد سال 1367 پس از پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت از طرف جمهوری اسلامی ایران، آتش بس میان طرفین از تاریخ 29 مرداد 1367ش برقرار شد. شورای امنیت پیش از آن و در تاریخ هجدهم مردادماه سال 1367ش، قطعنامه 619 را تصویب كرد كه به موجب آن، گروه ناظران نظامی ایران و عراق و سازمان ملل (موسوم به یونیماك) كه از حدود 400 نفر از 25 ملیت مختلف تشكیل شده بود، در مرزهای دو كشور مستقر شدند. یكی از دلایل واهی رژیم بعثی عراق برای تجاوز به حریم نظام جمهوری اسلامی ایران، اختلاف بر سر مرزهایی بوده است كه در قرارداد 1975م الجزایر تعیین شده بود. پس از نزدیك به هشت سال جنگ نابرابر كه تمام موجودیت رژیم عراق در خطر قرار گرفت، آمریكا و دیگر متحدان و یاوران رژیم بعث عملاً وارد جنگ گردیدند و حضرت امام خمینی (ره)، با در نظر گرفتن مصالح عالی نظام اسلامی و با درك توطئه گسترده آمریكا و غرب برای سركوب انقلاب اسلامی و مردم مسلمان و انقلابی ایران، پس از مشورت با فرماندهان عالی نظامی و مسئولان مملكتی، قطعنامه 598 شورای امنیت را پذیرفتند. شورای امنیت در این قطعنامه دو كشور ایران و عراق را به برقراری آتش بس و صلح دعوت كرده بود. جمهوری اسلامی ایران به واسطه ویژگی های مثبت برخی از مفاد این قطعنامه، ب ه ویژه، بندهای مربوط به معرفی متجاوز و پرداخت غرامت جنگی، موافقت خود را با پذیرش آن اعلام كرد. اما با وجود پذیرش قطعنامه 598 توسط جمهوری اسلامی ایران، رژیم عراق كه خود نیز آن قطعنامه را پذیرفته بود، تا زمان برقراری آتش بس رسمی در مردادماه سال 1367ش (اوت 1988م) به تهاجمات خود علیه جمهوری اسلامی ایران ادامه داد و خوی تجاوزگری خود را بار دیگر آشكار ساخت. منبع: مرکز اسناد انقلاب اسلامی