محمد فکور یزدی(٢)
از دیگر خصوصیات بارز ایشان احترام بسیار به سادات بزرگوار و فرزندان اهل بیت (ع) خصوصا اهل علم آنها بود با تعظیم و تكریم زایدالوصفی با آنها روبرو می شد.
قسمت اول را اینجا بخوانید.
دوستی اباعبدالله و اهل بیت(ع)
در ایامی كه راه عتبات عالیات باز بود، آیةالله فكور سالی دو مرتبه به كربلا و نجف مشرف می شد، آنگاه هم كه راه بسته شد، با زحمات زیادی از بیراهه ها با راهنمایی افراد خاصی خود را برای زیارت عتبات عالیات به نجف و كربلا می رساند و مدتی هم می ماند.
وقتی به حرم اباعبدالله (ع)مشرف می شد، ساعت ها از حرم بیرون نمی آمد، به گونه ای مجذوب حرم می شد كه متوجه هیچ كس نمی شد.عشق و علاقه ای خاص به امام حسین (ع)داشت . گاه ساعت ها در صحنِ حرم می نشست و گنبد و بارگاه اباعبدالله را می نگریست و نمی توانست از آن دل بكند و به خانه برگردد.
خودش می گفت: « دوست روحانی متدینی داشتم كه مدتی پیش از دنیا رفته بود، آرزو داشتم او را در خواب ببینم و از احوال عالم برزخ سۆال كنم و خبری بگیرم. این را هم می دانستم كه بر اساس روایات: در روز قیامت پیامبر (ص)و ائمه معصومین (ع) و...شیعیان را شفاعت می كنند و از آن مهلكه ها نجات می بخشند.
آنچه كه خود آنها سفارش كردند، این است كه برای عالم برزخ فكری بكنید. شفاعت مال روز قیامت است. به این جهت خیلی دلم می خواست بدانم كه چه عملی در عالم برزخ به كار می آید و انسان را نجات می دهد؟ تا اینكه شبی او را در خواب دیدم؛ جلو رفتم، دستش را گرفتم و پرسیدم: در عالم برزخ چه عملی ارزش دارد و سبب نجات انسان می شود؟ ابتدا دستش را از من جدا كرد و عقب عقب رفت، دویدم گریبانش را گرفتم و گفتم تا جوابم را ندهی، رهایت نمی كنم. گفت: « برای عالم برزخ زیارت اباعبدالله الحسین (ع)را فراموش نكن » .
از دیگر خصوصیات بارز ایشان احترام بسیار به سادات بزرگوار و فرزندان اهل بیت (ع) خصوصا اهل علم آنها بود با تعظیم و تكریم زایدالوصفی با آنها روبرو می شد.
زهد و تقوا و احتیاط در مصرف بیت المال
آیةالله فكور در تمام كارهایش دقّت و احتیاط داشت، به ویژه در مصرف وجوهات شرعی و اموال بیت المال بیش از اندازه احتیاط می كرد.(1) بدین سبب با اینكه اموال زیادی از خمس و زكات و كفّارات و هدایا به دستش می رسید، همه را با دقّت خاصی جدا می كرد و به مصارفش می رساند؛ اما خود زندگی ساده و مختصری كه از سطح یك طلبه متوسط نیز پایین تر بود، اختیار كرده بود.
لباسش نوعا از پشمی بود كه خود تهیه می كرد، بسیار كم غذا می خورد، بیشتر به مطالعه و عبادت و شب زنده داری می پرداخت. تا آخر عمر در خانه اجاره ای به سر برد و به خود اجازه نداد كه از وجوهات خانه ای تهیه كند. با این همه اگر كسی از جهت مادی یا معنوی احتیاجی داشت و به وی مراجعه می كرد، تا سر حد توان در انجام آن تلاش می كرد.
چون پدری دلسوز و مهربان، و برادری همدل و چاره ساز، با بلندنظری و احترام، نیاز مراجعین را برطرف می ساخت و هرگز شخصیت مۆمنین نیازمند را جریحه دار نمی كرد.
حجةالاسلام حاج سید محمد نجفی می گوید: « وقتی دخترش را به منزل شوهر بردند، مقداری « مُهرِ نان» (2)ه سهمیه دخترش بود و هنوز مصرف نشده بود، به بیت المال برگرداند.
آقای محمدی میگوید: یك وقت طلبه ای از آشنایان ازدواج كرد، ایشان می خواست هدیه ای برای داماد ببرد. امّا این كار 7یا 8ماه طول كشید. بعدها به من گفت: هنوز پولی ندارم كه چیزی بخرم. كاملا مشهود بود كه مایل نیست از وجوهات چیزی بخرد و می خواست از اموال شخصی خودش باشد. بعد از یك سال پولی جمع كرد و یك روفرشی به قیمت 8دینار عراقی معادل 160تومان خرید و برای وی هدیه برد.
آیةالله فكور با آن همه زهد و تقوا، مردی شیرین سخن بود و مجلس گرمی داشت. آن گونه نبود كه چون برخی چهره در هم كشد و گوشه گیری اختیار كند. از نظر اجتماعی و برخورد با مردم به گونه ای بود كه اگر كسی در جلسه ای با ایشان می نشست، مجذوب وی می شد.
تواضع بی حد و دل دادن به حرفهای مردم، سبب محبوبیت وی در دلها شده بود، دیدارش انسان را به یاد خدا می انداخت.
استخاره
وی با روش خاصی برای مراجعین استخاره می كرد. نوعا جوابهایش درست بود. بدین سبب نیز شهره آفاق گردید و از خارج و داخل برای همین امر به وی مراجعه می كردند.
در این باره می فرمود: استخاره غیب نمی گوید ولی مصلحت را بیان می كند.(3)
روزهای آخر عمر بر اثر عارضه سرطان در خانه بستری شد، فضلا و طلاب برای عیادتش می آمدند و از سخنان شیرینش بهره مند می شدند.
وی با صفا و معنویت، زهد و ورع زندگی را سپری كرد و از وی تنها یك فرزند دختر باقی ماند . بالاخره در روز جمعه هشتم ذیعقده سال 1394دیده از جهان فرو بست و در مقبره شیخان قم، در جوار زكریا بن آدم اشعری، سمت شرقی شیخان، بدن مطهرش به خك سپرده شد.
در حوزه علمیه قم و شهر اردكان، سه روز به مناسبت رحلت وی درسها و مغازه ها تعطیل شد. روی سنگ مزارش چنین حجاری شده است:
« العلماء باقون ما بقی الدهر»
قد اختفی فی هذه الجثوة جثمان العلم و الحكمة و التقی، و افل فیها شمس سماء الفقه و الورع و الهدی بعد ما استضاء به جمّ غفیر من طلبة العلم و بغاة الحكمة و روّاد الفضیلة و هو العبد الشكور آیةالله الملك الغفور الحاج شیخ محمد الفكور الیزدی، حشره ربه مع موالیه فی جنات العلی و قد لحق روحه بالملاء الاعلی فی الرابع عشر من شهر ذیعقده الحرام من سنه 1394هجریة قمریه، بعد مضّی سبعین عاما من عمره الشریف.(4)
پی نوشت ها:
1. گفتگو با حجةالاسلام حاج سید جعفر حسینی ركن آبادی .
2. حواله ای كه بوسیله آن نان تهیه می شد .
3 مصاحبه با آیةالله خاتم یزدی و حجةالاسلام و المسلمین حاج سید محمدنجفی و حجةالاسلام محمود محمدی و حجةالاسلام حاج سید جعفر حسینی ركن آبادی .
4 برابر است -1394هقبا 1352هش (گاهنامه تطبیقی سه هزار ساله، تألیف احمد بیرشك، ص )106بنابراین ؛ چنانچه تاریخ تولد وی را آنگونه كه در شناسنامه اش آمده ( 1278هش) برابر 1317ه قمری بدانیم، وی در حدود 77سالگی به لحاظ سالهای قمری و یا 74سالگی به لحاظ سالهای شمسی از دنیا رفته است و با نوشته روی سنگ قبر منافاتی ندارد چونكه در اینجا اینگونه آمده «بعد مضیّ سبعین عاما من عمره الشریف) یعنی بعد از 70سالگی از دنیا رفته اند .
منبع: پایگاه اطلاع رسانی حوزه.
تهیه و تنظیم: سید صدرالدین مرتجی-گروه حوزه علمیه تبیان
