ابیاتی برگزیده از اشعار مولانا آدمی فربه شود از راه گوش// جانور فربه شود ازحلق و نوش» مثنوی «آدمی مخفی است در زیر زبان// این زبان پرده‌است بر درگاه جان» مثنوی «آزمودم مرگ من در زندگی است// چون رهم زین زندگی، پایندگی است» مثنوی «آفت ادراک آن حال است و قال// خون به خون شستن محال است و محال» مثنوی «آنچه اندر آینه بیند جوان// پیر اندر خشت بیند بیش از آن» مثنوی «از پی هر گریه آخر خنده ایست// مرد آخربین مبارک بنده ایست» مثنوی «از محبت، نار نوری می‌شود// وز محبت، دیو حوری می‌شود» مثنوی «ای خنک آن را که پیش از مرگ مرد// یعنی او از اصل این زر بوی برد// مـرگ تبدیلـی که در نـــوری روی// نه چنان مـرگی که در گـوری روی» مثنوی «ای که تو از ظلـم چاهی می‌کنی// از برای خـویش دامی می‌تنی» مثنوی «این جهان کوه‌است و فعل ما ندا// باز گردد این نداها را صدا» مثنوی «پا تهی گشتن به‌است از کفش تنگ// رنج قربت به که اندر خانه جنگ» مثنوی «پیش چشمت داشتی شیشه کبود// زان جهت عالم کبودت می‌نمود» مثنوی «پیش مؤمن کی بود این قصه خوار// قدر عشق گوش، عشق گوشوار» مثنوی «تا که احمق باقی است اندر جهان// مرد مفلس کی شود محتاج نان» مثنوی «تیغ دادن در کف زنگی مست// به که آید علم، ناکس را بدست» مثنوی «چون زخود رستی همه برهان شدی// چون که گفتی بنده‌ام سلطان شدی» مثنوی «چون که دندان تو را کرم اوفتاد// نیست دندان بر کنش ای اوستاد» مثنوی «خنک آن چشم که گوهر زخسی بشناسد// خنک آن قافله‌ای کو بودش دوست خفیر» دیوان شمس تبریزی «در پس هر گـریه آخر خنده ایست// مـرد آخربین مبارک بنده ایست» مثنوی «دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر// کز دیـو و دد ملولم و انسانم آرزوست// گفتند یافت می‌نشود جسته‌ایم ما// گفت آن که یافت می‌نشود آنم آرزوست» دیوان شمس تبریزی «دیگران چون بروند از نظر از دل بروند// تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی» دیوان شمس تبریزی «زآنهمه بانگ و علا لای سگان// هیچ واماند ز راهی کاروان؟» مثنوی «سخـت گیــری و تعصـب خامـی است// تا جنینی کار خون آشــامـی است» مثنوی «شب غلط بنماید و مبدل بسی// دید صائب شب ندارد هرکسی» مثنوی «شتران مست شدستند، ببین رقص جمل// زاشتر مست که جوید ادب و علم و هنر» دیوان شمس تبریزی «صـورت زیبا نمــی آید به کار// حرفی از معنی اگر داری بیار» مثنوی «ظالم آن قومی که چشمان دوختند// وز سخنها عالمی را سوختند» مثنوی «عاقبت جوینده یابنده بود// چونکه در خدمت شتابنده بود» مثنوی «عشقهایی کز پی رنگی بود// عشق نبود عاقبت ننگی بود» مثنوی «عقل از سودای او کور است و کر// نیست از عاشق کسی دیوانه‌تر» مثنوی «عقل اول راند بر عقل دوم// ماهی از سر گنده گردد نی ز دم» مثنوی «عقل، بند ِ رهروان و عاشقان است ای پسر// بند بشکن، ره عیان اندر عیانست ای پسر» دیوان شمس تبریزی «عـقــل تا تدبیـر و اندیشه کند// رفته باشد عشــق تا هفتـــم سما// عـقــل تا جوید شتر از بهر حج// رفته باشد عشــق بر کــــوه صفا» مثنوی «کرد مـــردی از سخـــن دانی سؤال// حق و باطل چیست ای نیکومقال// گوش را بگرفت و گفت این باطل است// چشم حق است و یقینش حاصل است» مثنوی «گفت خر! آخر همی زن لاف لاف// در غریبـــی بس توان گفتن گزاف» مثنوی «گفت هان ای محتسب بگذار و رو// از برهنه کی توان بردن گرو» مثنوی «موی بشکافی به‌عیب دیگران// چو به‌عیب خود رسی کوری از آن» مثنوی «نردبان خلق این ما و من است// عاقبت زین نردبان افتادن است// هرکه بالاتر رود ابله تر است// کاستخوان او بتر خواهد شکست» مثنوی «هرکسی را بهـر کاری سـاختند// میل آنرا در دلـش انداختند» مثنوی «هرکه او بی مرشـدی در راه شد// او زغـولان گمره و در چاه شد// هرکه گیـرد پیشـه بـی اوستـا// ریشخندی شد به شهـر و روستا// کـار بی استـاد خواهـی ساختن// جاهلانه جان بخـواهــی باختن» مثنوی «هـرکه اول بین بود اعمی بود// هـرکه آخر بین چه با معنی بود// چشـم آخربین تواند دید راست// چشم اول بین غرور است و خطاست// هـرکه آخربین تر او مسعودتر// هـر که اول بین تر او مطرودتر// هـرکه اول بنگرد پایان کار// انـدر آخر او نگردد شرمسار// حکم چون بر عاقبت اندیشی است// پادشـاهی بنده درویشــی است» مثنوی «هرکه را نبض عشق می‌بجهد// گر فلاطون بود، تواش خر گیر// هر سری کو زعشق پر نبود// آن سرش را زدم مؤخر گیر» دیوان شمس تبریزی «هیچ آییـنه دگر آهــن نشد// هیــچ نانی گنـدم خرمـن نشد// هیچ انگـوری دگر غوره نشد// هیـچ میـوه پخته باکوره نشد// پختـه گرد و از تغیـّر دور شو// رو چو برهـان محقق نور شو» مثنوی