دستورالعملی در باب زیارت از شیخ بهاری همدانی بارى چون قصد زیارت اولیاء حقیقى سلام الله علیهم را بنماید، اولا باید بداند که نفوس مقدسه طیبه طاهره چون از بدن های جسمی جدا شده اند ، و متصل به عالم قدس و مجردات گردیده اند غلبه و احاطه ایشان به این عالم قوی می گردد، و تصرفاتشان در این نشأت بیش از سابق مى‏شود، و اطلاعاتشان به زائرین تمام و کمال گردد. « آنان زنده‏اند و در پیشگاه پروردگارشان روزى مى‏خورند و به آنچه خداوند از راه فضل و کرمش به آنها داده شادمان هستند.» پس نسیم الطافشان و تراوشات انوار آن بزرگواران بر زوار و قاصدین ایشان مى‏رسد خصوصا زایرن خاص پس خوبست زوار به قصد تجدید عهد با آنها و اعلاء کلمه ایشان و علیرغم دشمنان، بجهت سرکوبى و خوار ساختن آنان و قصد زیارت مۆمن خالص الایمان و به امید استشفاع از براى بخشش گناهان و رجاء وصول بر فیوضات عظیمه رو به آن بزرگواران کند با مراعات آن آدابى که در کتب مزار ثبت است، و باید بداند که آنها مطلع بر حرکات و سکنات این شخص بلکه مطلع به خطورات قلبیه این هستند، و لذا باید کمال سعى در تضرع و و گریه و فروتنی بنماید خصوصا در حین دخول به مرقدهاى شریفه ایشان و حواس خود را تمام و کمال جمع نماید، که تفرقه حواس و تشتت افکار باطله بمنزله پشت کردن به امام است، مبادا با کسى صحبت ناشایستی بکند، چه جاى اینکه در حرم مطهر خدای ناکرده غیبت کند یا گوش به غیبت دهد، و یا دروغ گوید یا به سایر معاصى مرتکب شود، بلکه صدا هم نباید بلند کند، خصوصا در حرم امیر سلام الله علیه که بمنزله نفس رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم است، چهار گوشه قبر مطهر را ببوسد، و به زبان خود عرض حال کند و حاجاتش را از آن بزرگوار بخواهد، بگوید: اى بزرگ بر همه کس: یا من بازمانده را نزد خود از وفا طلب یا تو که پاکدامنى مرگ من از خدا طلب در بازگشت از مشاهد مشرفه عجله ننماید، در حد امکان توقف کند، وسوسه خیالى که کارم معوق مانده، خانه‏ام تنها است، خرجى ندارم، رفیق مى‏رود و غیر ذلک از آن فکرهائى که اگر خودش تأمل کند مى‏داند که شیطان او را اغوا مى‏نماید تا از زیارت باز ماند، به خود راه ندهد، خصوصا اگر جمعه یا یکى از زیارت‏هاى مخصوصه قریب باشد، زیرا که چهل یا پنجاه یا بیشتر از عمرش گذشته یک دفعه موفق به زیارت شده هیهات که دیگر برگردد و در وقت ضریح بوسى هم این شعر مناسب است: ایمان خود را به ایشان بعد از عرضه بسپارد امانتا که وقت حاجت رد نمایند، و شیطان نتواند در حین مردن از وى بستاند، و مصائب وارده بر آن بزرگواران را خصوصا در حرم مطهر حضرت ابى‏عبدالله الحسین علیه السلام یاد بیاورد یکى یکى تفصیلا و بر آنها گریه کند . اگر بتواند یک توبه درستى با جمیع مقررات معلومه در محل خود در خدمت امام علیه السلام بجا آورد آن بزرگوار را شاهد و شفیع قرار بدهد، و بنا بگذارد بعد از بازگشت دهنى را که به آن آستانه شریفه رسیده، و اعضائى که بر آنجاها مالیده شده، و از برکت آنها اکتساب نور کرده دوباره به لوث معاصى تیره نگرداند، بلکه از لغویات بى‏فایده هم اجتناب نماید . باید حالش با حال وقتى که مشرف نشده بود تفاوت مبین داشته باشد و به عطا و بخشش و احسان و اطرافیان را اکرام نماید و در نظرش ارزش داشته باشند، هر چه از آنها جفا ببیند، به شیرینى تحمل کند، بداند از که کشیده، در راه که بوده، در بذل مال به آنها سختگیری نکند و مشایخ و اهل علمشان را بیشتر از همه تکریم نماید، و در سختى و شداید سفر از عمل خود پشیمان نگردد. و در بازگشت از مشاهد مشرفه عجله ننماید، در حد امکان توقف کند، وسوسه خیالى که کارم معوق مانده، خانه‏ام تنها است، خرجى ندارم، رفیق مى‏رود و غیر ذلک از آن فکرهائى که اگر خودش تأمل کند مى‏داند که شیطان او را اغوا مى‏نماید تا از زیارت باز ماند، به خود راه ندهد، خصوصا اگر جمعه یا یکى از زیارت‏هاى مخصوصه قریب باشد، زیرا که چهل یا پنجاه یا بیشتر از عمرش گذشته یک دفعه موفق به زیارت شده هیهات که دیگر برگردد، دوباره موفق بر مراجعت شود، مادامى که آنجا هست خیالش مى‏رسد که برگشتن و آمدن حتى سالى یک مرتبه سهل کاریست، اما نخواهد شد، تجربه شده. بخش اخلاق و عرفان اسلامی تبیان منبع : سایت پرسمان ،برگرفته از کتاب: تذکرة المتقین، ص 76نویسنده: حاج شیخ محمد بهارى (ره)