سخنی از یک دوست
ممکن است بپرسید : آیا فهم قرآن تنها در توان معصومان (علیهم السلام) است و دیگر مردم حق ندارند، بدون مراجعه به روایات اهل بیت، از قرآن بهره گیرند؟
در پاسخ باید گفت : ما مانند اخباریها نیستیم که فهم قرآن را یکسره مخصوص اهل بیت (علیهم السلام) بدانیم؛ بخشی از آیات محکمات و بینات نامیده میشود و هر کس، به شرطی که با زبان عربی و شأن نزولها و یک سلسله مباحث لازم دیگر به طور صحیح آشنایی کافی داشته باشد میتواند از آن بهره گیرد؛ اما میدانیم که آیات قرآن دو دستهاند : محکمات و متشابهات. (١)
طبق تصریح شیعه و سنی، قرآن کریم در موارد متعددی به مقام و موقعیت اهل بیت (علیهم السلام) و عصمت و طهارت و ولایت آنها اشاره کرده است. در این فرصت، آن دسته از روایات سالار شهیدان حضرت ابی عبداللّه الحسین (ع) درباره برخی از آیات قرآن کریم، که در خصوص اهل بیت عصمت (علیهم السلام) وارد شده، مورد توجه قرار میدهیم و جانهای خود را با کلمات نورانی آن فاتح اقلیم وجود جلایی دیگر میبخشیم.
چه گویم در مقام آن دلارام زبان من زبون و خامهام خام
باید توجه داشت که در برخی از روایات، آن حضرت تنها راوی حدیث است که از پیامبر اکرم (ص) یا امیرمۆمنان (ع) نقل میکند؛ ولی ما تنها به روایاتی اشاره میکنیم که در آن امام (ع) خود سخنی فرموده یا پرده از حقیقتی برداشته است. البته این سخن با نقل مواردی که آن حضرت از رسول اکرم یا امیرمۆمنان مطلبی پرسیده و سپس پرسش و پاسخ را باز گفته است، منافات ندارد؛ زیرا به هر حال خود حضرت در متن جریان حضور داشته است.
به هر ترتیب امام حسین (ع) در این دسته از روایات به تبیین بطنی از بطون قرآن پرداخته، از تأویل، تفسیر یا شأن نزول آیات پرده برمی دارد و گاه برای بیان حقیقتی به آیه استدلال میکند.
١ـ آل عمران، آیه 7
