رۆیای ارغوانی فرشتگان ای حسین علیه‏السلام ! ای پسر فاطمه علیهاالسلام ! میلادت، رۆیای ارغوانی فرشتگان بود؛ آن‏گاه که گل‏های بهشت، به پاس آمدنت رنگ گرفتند. مدینه کدام روز را شادمانه‏تر از این روز به یاد دارد؟ این گهواره‏ای است که فرشتگان به امانت در خانه علی و فاطمه آورده‏اند. نوزادی که خداوند به فاطمه عطا فرموده است تا دین جدّش را زنده کند و به اصلاحِ خلق برخیزد. نوزادی که به آیین ابراهیم، خود و فرزندانش به مذبحِ عشق خواهند رفت؛ و خداوند آنان را در بهشتِ خودش خواهد پذیرفت، و پاداش شهادت را نصیبشان خواهد کرد. یا حسین! اگر وجودِ مقدس تو نبود، کدام جانِ عارفِ شیدایی، شهادت را این‏گونه عاشقانه می‏سرود؟ تو آمدی تا خونت آبروی خاک باشد. تو آمدی تا آبروی عاشقانه جهان باشی. تو آمدی تا خاک، به برکتِ خونِ تو، رحمت و «شفا» باشد. یا حسین! تو آمدی تا به حُسنِ ازلی‏ات، عطرِ بهشت را در زمین جاری کنی، سلام بر تو باد! آفریدگار حماسه و شور آن روز خورشید از شرمساری، سر در گریبان داشت و نسیم در گوش نخل‏ها نغمه شادی سر می‏داد. زمان، به نظاره عصاره قرآن و سالار سلاله پاکان می‏نشست. همه قلب‏ها سرشار از شور و شعف بود و عطر و بوی شکفتن ایمان، مشام جهان و جان‏های آزاده را نوازش می‏داد. آن روز بر گلبوته خوشبوی محمدی، غنچه معطر و زیبای دیگری رویید. آری! مردی آمد که خورشید در چشم‏هایش می‏خندید و ماه از پیشانی‏اش می‏خرامید. «شهید» به دنیا می‏آید تا «قیام» را شهادت دهد و فلسفه «الموت اولی من رکوب العار» را حکیمانه برای تاریخ به تفسیر بنشیند. تاریخ، چنین روزی را از روزنه‏های عبور زمان، سخت به انتظار نشسته بود. و امروز، سرخ‏ترین آیه خلقت، با دستان عشق‏آفرین خداوند، به نمایش گذاشته می‏شود گیسوانش سایبان جهان و دست‏هایش عطوفت آشکار خداوند بود. راز پنهان حقیقت در سینه‏اش و معنای جاویدان بودن از نگاهش می‏تراوید. او مردی از سلاله پاکان، عصاره ایمان، خلاصه اخلاص، پاسدار حریم روشنایی و نور، آفریدگار حماسه و شور، سرفصل کتاب عقیده و جهاد، زنده‏ترین انسان انتخابگر، راهنمای راه رشد و شرافت، اسوه تمام، حضرت حسین بن علی علیه‏السلام بود. سلام بر تو ای عطیه کوثر! ای پاسدار حریم خدا! در قحط سالی حق و حق‏طلبی و در اوج ستم‏سالاری که همه فضای تاریخ را به کام خویش کشیده بود، این تو بودی که قامت به قیام بستی و تازیانه فریاد را فرا بردی و پیکره ضخیم ستم را نشانه گرفتی و بیداری و بصیرت را برای بشریت به ارمغان آوردی. ای خون خدا! تا در رگ زمین و زمان جریان یافتی، لاله‏های سرخ شرف و شقایق‏های زیبای هدف روییدند و به اوج آسمان‏ها رسیدند، طلوع خجسته‏ات بر همگان مبارک باد! ای آیه مستجاب فاطمه تولد «حماسه» در مدینه‏النبی، در شبعان آسمانی، نویدی است که بوی بال فرشتگان را در سرتاسر جهان گسترش می‏دهد. «شهید» به دنیا می‏آید تا «قیام» را شهادت دهد و فلسفه «الموت اولی من رکوب العار» را حکیمانه برای تاریخ به تفسیر بنشیند. تاریخ، چنین روزی را از روزنه‏های عبور زمان، سخت به انتظار نشسته بود. و امروز، سرخ‏ترین آیه خلقت، با دستان عشق‏آفرین خداوند، به نمایش گذاشته می‏شود. مظلومان، شادمان خواهند شد. تا در رگ زمین و زمان جریان یافتی، لاله‏های سرخ شرف و شقایق‏های زیبای هدف روییدند و به اوج آسمان‏ها رسیدند، طلوع خجسته‏ات بر همگان مبارک باد! کسی آمده است از آن سوی درهای بسته تاریخ، بوی عطر شهادت می‏دهد آمده است تا روح خداوند را در نگاه آسمانی‏اش به خلق نشان بدهد. کسی می‏آید که «انسان» از حضورش، انسانیّت را بیشتر از پیش، افتخار می‏کند. آسمان، انباشته از آیه‏های شیرین عروج است. خوش آمدی، ای ستاره روشن کهکشان مدینه! اینک مدینه با وجود تو، ضمیمه آسمان است. شهری است آسمانی و تو، آسمانی‏زاده‏ترین ساکن کوچه‏های آبی آن. زمانه به درک آسمان نایل شده است. حسین آمده است و اینک ابتدای عاشوراست. اینک این‏جا کربلاست و قیام از اکنون آغاز شده است. امر به معروف و نهی از منکر دیگر غریب نیست و فریادگر عدالت و حق، اکنون آماده است تا جهان را دگرگون کند. آماده است تا حماسه خلق کند. آسمان و زمین، آغاز این تجلی را به یکدیگر تبریک می‏گویند و «حسین منّی و انا من حسین»، بر لبان پیامبر شکوفا می‏شود. ولادتت مبارک، ای آیه مستجاب فاطمه زهرا! ولادتت مبارک ای مطهرترین هستیِ این خاک، ای قهرمان! ای صداقت حق در غریبانه‏ترین لحظه‏های زمان! میلادت مبارک! بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان محمدسعید میرزایی حمزه کریم‏خانی محدّثه رضایی