صحبت گل نواها زنده شد در شاخساران‏ زمستان را سر آمد روزگاران‏ كه مى‏آید ز طرف جویباران‏ گلان را رنگ و نم بخشد هواها شود روشن‏تر از باد بهاران‏ چراغ لاله اندر دشت و صحرا گریزد این غزال از مرغزاران‏ دلم افسرده ‏تر در صحبت گل‏ دمى نالان چو جوى كوهساران‏ دمى آسوده با درد و غم خویش‏ نگویم حال دل با رازداران‏ ز بیم این كه ذوقش كم نگردد اقبال لاهورى