ازدواج یا رهبانیت؟! ازدواج نقطه آغازین شکل گیری خانواده است. پیوندی که هم سنتی الهی است و هم پاسخی فطری و منطقی به یک نیاز. با این حال عده ای با تحریف در ادیان الهی گمان می کنند که ازدواج راهی برای افراد عادی جامعه در رسیدن به خداست و در کنارآن راه اختصاصی دیگری به نام «رهبانیت» نیز وجود دارد. در المیزان آمده است: «رهبانیة» ازماده «رَهبت» به معنای خشیت و ترس است و در دیدگاه عرفا بر ترک دنیا اطلاق می شود. یعنی قطع از مردم و یکسره به عبادت پرداختن.( المیزان، ج 19، ص 173) فخر رازی می گوید: «مراد از رهبانیت مسیحیان، زندگی آنها در کوه‌ها به خاطر فرار از فتنه در دین است. آن ها علاوه برعبادت واجب، برای خالص کردن خود به عباداتی چون پوشیدن لباس خشن، عزلت از زنان و تعبد در غارها و کوه ها و... می پردازند. ». (تفسیر کبیر، فخر رازی، ج 29، ص 245) به بیان دیگر رهبانیت نوعی تجرد است برای رسیدن به خدا بدون دغدغه‌ خانواده و دنیا. با این تعاریف به این نتیجه می رسیم که هدف هر دو عمل (ازدواج و رهبانیت) رسیدن به خداست. اما سؤال مهم اینجاست که راه درست و حقیقی کدام است؟برای پاسخ به این سؤال نگاهی به پیشینه‌ی «رهبانیت» و نظر اسلام در مورد آن خالی از لطف نیست. از منظر قرآن کریم، رهبانیت ساخته مسیحیان بود نه دین مسیح. آنها حتی نتوانستند به تمام جوانب چیزی که ساخته بودند عمل کنند و به انحراف کشیده شدند مبدع رهبانیت «پولس» و اولین فرقه ای که به آن توجه کرد، فرقه «غنوسی» بود. این فرقه معتقد بودند عالم ماده پلید است و بدن را باید با ریاضت و زهد مهار کرد تا به نعمت بقا و ابدیت نائل شد. اولین شخصی که روش رهبانیت را در پیش گرفت قدیس «آنتونیوس » مصری بود. وی سر به صحرا نهاد و به عزلت و تجرد پرداخت. دومین نوع گوشه نشینی را راهبی به نام قدیس «پاخومیوس» ایجاد کرد.‍ براساس روش او هر راهب یک هجره مخصوص داشت اما مراسم دعا و خواندن متن های مقدس دسته جمعی برگزار می شد. مصر که اقلیمش برای رهبانیت سازگار بود، مأمن عده زیادی از راهبان شد که یا از قواعد زندگی در انزوای آنتونیوس پیروی می کردند یا زندگی اشتراکی «پاخومیوس » را بر می گزیدند. راهبان منفرد چنان مسابقه ریاضت می گذاشتند که گویند: «مارکایوس» اسکندرانی هیچ گاه نمی توانست داستانی از ریاضت بشنود و نکوشد که از آن فراتر رود. او بیست شب متوالی می کوشید تا خود را بیدار نگه دارد.( تاریخ تمدن، ویل دورانت، ج 4، ص 75.) بعضی از آنها در ته دره عمیقی سکنی می گزیدند، برخی از آنان هرگز بر زمین نمی خوابیدند و بعضی هرگز کلمه ای به زبان نمی راندند.( همان). در مرحله بعد، پیشوایی به نام «باسیل»، اسقف شهر قیصریه، دیرها را مورد عنایت قرار داد و برای آنها رسوم و قواعدی وضع کرد که هنوز نزد مسیحیان ارتدکس معمول است و بدین ترتیب دیرها تحت نفوذ و قدرت اسقفان نواحی در آمدند. ) همان ، ص 640 .( تا قرن ششم میلادی وضع به همین صورت بود تا آنکه راهبان پیرو قدیس «بندیکتوس» گروهی تشکیل دادند. این قدیس دستور داد پیروانش در دیر خود به کارهای دستی مشغول شوند، در صحرا یا در دکان کار سودمندی بکنند و به خواندن کتاب مقدس و عبادت در اثنای روز و قسمتی از شب بپردازند. ) همان، ص 630 .( ویل دورانت می‌گوید: «حجره‌های راهبان مرتاض پر از طنین ناله هایی بود که در نتیجه کشمکش با وسوسه های خیالی سر می دادند و یا یادداشت های آن ها پر از رویاهای شهوانی است. » (همان ، ص 77.) مصادیقی از این رهبانیت نظیر ترک ازدواج هنوز هم در میان برخی مسیحیان (کشیشان و راهبان کاتولیک و ارتدکس) وجود دارد، که گزارش فسادهای اخلاقی آنها گه گاه به گوش می رسد. پیامبر گرامی اسلام می‌فرمایند: هر کس ازدواج کند، نیمی از دینش را بدست آورده است نسبت به نیم دیگر تقوای الهی را رعایت کند. و در جای دیگر نیز می فرمایند: هر کس در ابتدای جوانی ازدواج کند شیطان فریاد می ‌زند: فریاد از او، فریاد از او، دو سوم دینش را از دستبرد من نگاه داشت در قرآن کریم در مورد رهبانیت چنین آمده است «و از پی نوح و ابراهیم، باز رسولان دیگر و سپس عیسی بن مریم را فرستادیم و به او کتاب آسمانی، انجیل را عطا کردیم و در دل پیروان(حقیقی) او رأفت و مهربانی نهادیم و (لیکن)رهبانیت (و ترک دنیا) را از پیش خود بدعت انگیختند. ما بر آنها جز آنکه رضا و خشنودی خدا را بطلبند (درکتاب انجیل) ننوشتیم و باز آن‌ها چنانکه باید و شاید مراعات همه آن را نکردند ما هم به آنان که ایمان آوردند، پاداش و اجرشان را عطا کردیم و (لیکن) از آنها بسیاری به راه فسق و تبه کاری شتافتند.» (حدید/18) از منظر قرآن کریم، رهبانیت ساخته مسیحیان بود نه دین مسیح. آنها حتی نتوانستند به تمام جوانب چیزی که ساخته بودند عمل کنند و به انحراف کشیده شدند. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) نیز در مورد رهبانیت می فرمایند: «لارهبانیه فی الإسلام» (بحارالانوار، ج 65 ، ص 318.( رهبانیت در اسلام نیست. در روایات زیادی نیز اشاره شده است که پیامبر اکرم با مسلمانانی که چنین رویه ای را پیش گرفتند برخورد کرده و آنان را نهی فرموده اند. در روایتی هم نقل شده است: زنی حضور امام صادق (علیه السلام) رسیده، گفت: خداوند امورت را اصلاح کند! من زنی متبتّله هستم. حضرت فرمودند: «منظورت از تبتّل چیست؟» زن گفت: «برای کسب فضیلت از ازدواج خودداری کردم!» امام فرمودند: «ازدواج کن! اگر فضیلتی در این کار بود، حضرت فاطمه (سلام الله علیها) به آن سزاوارتر از تو بود. بی گمان هیچ کس بر فضیلت از ایشان پیشی نگرفته است.» (وسائل الشیعه، ج14، ص117) به عبارت سادهل ؟تر رهبانیت از دیدگاه اسلام مردود است. اسلام نه تنها تجرد را وسیله ای برای رسیدن به خدا نمی داند بلکه یکی از راه های رسیدن به قرب و خشنودی خداوند را ازدواج نامیده و حفظ دین و ایمان فرد را در آن می داند. پیامبر گرامی اسلام می‌فرمایند: «مَن تَزَوَّجَ فَقَد اَحرَزَ نِصفَ دینه، فَلیَتَّقِ اللهَ فی النّصفِ الباقی؛ (بحارالانوار، ج 103، ص 219.) هر کس ازدواج کند، نیمی از دینش را بدست آورده است نسبت به نیم دیگر تقوای الهی را رعایت کند.» در جای دیگر نیز می فرمایند: « مَا مِن شَابٍّ تَزَوَّجَ فِی حَداثَهِ سِنِّهِ اِلّا عَجَّ شَیطَانُ یَا وَیلَهُ یَا وَیلَهُ عَصَمَ مِنّی ثُلُثَی دِینَهُ؛ (وسائل الشیعه، ج 20، ص 17.( هر کس در ابتدای جوانی ازدواج کند شیطان فریاد می ‌زند: فریاد از او، فریاد از او، دو سوم دینش را از دستبرد من نگاه داشت. » اکرم اشرفی نژاد بخش کلوب ازدواج تبیان