وحدت اسلامی در کلام بهجت عرفا (قسمت اول) بسم الله الرحمن الرحیم یکی از نکات کلیدی که پیامبر اسلام و ائمه معصومین صلوات الله علیهم، امت اسلامی را بدان سفارش میکردند، وحدت بین مسلمین و مؤمنین است. البته این توصیه ها به اشکال گوناگون است: گاهی عموم مسلمانان مورد خطاب هستند و گاهی خصوص «مؤمنین». در برخی روایات، از تفرقه و پراکندگی مذمت شده است و یا پیامدهای آن را بیان فرمودهاند. بعضی از احادیث تشویق به «رفع اختلاف» و «اصلاح میان مردم» کردهاند؛ جالب این که گاهی از تعابیری چون «جماعت» و «ناس» که دایره وسیع آن حتی شامل غیر مسلمان نیز میشود. در بعضی از روایات نیز محورهایی برای وحدت بیان شده است، همچون تمسک به ثقلین و امامت معصومین علیهم السلام. چند روایت نقل شده از پیامبر اعظم صلوات الله علیه و آله قال النبی صلی الله علیه و آله و سلم: ألجماعة رحمة و الفرقه عذاب [وحدت و] جماعت، مایه رحمت و تفرقه موجب عذاب است. (1) قال النبی صلی الله علیه و آله و سلم: ما اختلف أمة بعد نبیها الا ظهر أهل باطلها علی اهل حقها. هیچ امتی پس از پیامبرشان، اختلاف نکردند مگر آنکه گروه باطل بر حق گرایان چیره شدند. (2) لا تختلفوا، فإن من کان قبلکم اختلفوا فهلکوا. اختلاف نکنید، آنان که قبل از شما بودند اختلاف کردند و هلاک شدند. (3) وحدت اسلامى و برادرى خود را از دست ندهیم آیت الله العظمی بهجت میفرمایند: خدا به ما تنبّه بدهد تا براى امور شخصى، برادران مسلمان خود را از دست ندهیم، چنان كه هر كارى كردند كه شیعه هاى عراق را علیه دولت عثمانى بر له انگلیس به جنگ وادارند، نتوانستند. بلكه شیعیان با اهل تسنّن متّحد شدند و هم دست و هم صدا و هم پیمان بر له عثمانى و علیه انگلیس جنگیدند. حتّى روحانیون شیعه به جبههى جنگ رفتند و به خصوص شیخ شریعت ـ رحمه اللّه ـ با آن سنّ و سال در جنگ شركت نمود. با این كه از عثمانى ها دل خوشى نداشتند، با این حال اسلام اسمى و ظاهرى دولت عثمانى را بر كفر بریتانیا ترجیح دادند. باز هم بیدار نمى شویم، در فكر نیستیم كه باز هم به سراغ ما مى آیند. شخصى به كبوترها هیش مىكرد، به یكدیگر حواله مى دادند كه هر كه هیش است برود وگرنه سرنوشتش مثل همان كه شكار شد مى شود. ما را از هم جدا مى سازند و براى هر جمعیت مرز و گذرنامه ى جداگانه قرار مى دهند و از هم جدا و بیگانه مى سازند و بدین وسیله امت واحده اسلامى را تضعیف مى نمایند و بعد از ضعف همه، دانه به دانه به سراغ آن ها مى روند! آیا ما نباید در فكر این باشیم كه با هم متّحد باشیم و با تفرقه و نزاع و اختلاف، وحدت اسلامیه و برادرى خود را از دست ندهیم؟! البته براى كفّار خیلى سخت است كه یكى از آن ها به طور مستقیم و رو در رو با ما بجنگد، لذا تا جایى كه امكان دارد و جان دارند، پول خرج مى كنند كه ما مسلمان ها را اغوا كنند و به جان هم بیندازند. ولى ما هم چنان غافل هستیم و توجّه نمى كنیم كه همدیگر را به حق راضى كنیم. چنان كه مى بینیم به مقتضاىِ « وَ قَاسَمَهُمَآ إِنِّى لَكُمَا لَمِنَ النَّـاصِحِینَ »(4)؛ و شیطان براى آن دو [آدم و حوا ـ علیهم السّلام ـ] سوگند یاد كرد كه من به راستى خیرخواه شما هستم. به دولت هاى منطقه و همسایه گفته اند كه اگر او (اشاره به صدّام و حزب بعث) را كمك نكنید از بین رفته اید؛ در جنگ عراق علیه ایران. (5) ادامه دارد... پی نوشت: (1) نهج الفصاحه، حدیث 1323 (2) کنز العمال، حدیث 929 (3) کنز العمال، حدیث 894 (4) سوره ى اعراف، آیه ى 21 (5) پایگاه اطلاع رسانی آیت الله العظمی بهجت فرآوری: رهنما، گروه حوزه علمیه تبیان