روزی علامه طباطبایی (ره) با ظاهری ساده در مجلس روضه‌ای حضور داشتند. فردی که ایشان را نمی‌شناخت، بی‌توجه به شأن مجلس، مشغول پرحرفی و سخنان بی‌جا بود. به او گفتند: «دست‌کم امروز که علامه اینجا هستند، مراعات کنید.» با تعجب پرسید: «ایشان علامه هستند؟! فکر می‌کردم مرثیه‌خوان هستند.» علامه با شنیدن این حرف فرمود: «کاش واقعاً مرثیه‌خوان سیدالشهدا علیه‌السلام بودم؛ حاضرم تمام عمر علمی‌ام را بدهم و ثواب یک مجلس روضه‌خوانی را داشته باشم.»

منبع: عرفان علامه طباطبایی، تالیف آیت الله حسن رمضانی