در راهپیمایی روز ۲۲ بهمن امسال، مردم تهران و برخی شهرهای دیگر کشور، نماد بت بعل، مجسمهای غولآسا با سر گاو، را به آتش کشیدند. این تندیس، نمادی از «مولوخ»، خدای خونخوار باستان بوده و آتش زدنش اعتراضی نمادین به شبکه جفری اپستین سرمایهدار بدنام آمریکایی است. اما این اقدام نمادین که بازتاب گستردۀ جهانی نیز به همراه داشته است، حاوی چه پیامی است؟
***
در روز ۲۲ بهمن امسال، اقدامی نمادین، راهپیمایی خیابانهای تهران و چند شهر دیگر را به صحنه نمایشی جهانی بدل کرد. مجسمهای عظیمالجثه با سر گاو و بدنی مزین به ستاره داوود، در میان غریو جمعیت، در شعلههای آتش ذوب شد. این تندیس نمادی بود از «مولوخ» یا «بعل»، خدای خونخوار باستان؛ و آتش زدنش پیامی بود که مرزهای جغرافیایی ایران را درنوردید و بازتابی جهانی یافت.
بعل؛ ارباب تاریکی در متون مقدس
«بعل» در زبانهای سامی باستان به معنای ارباب و مالک است. کنعانیان او را خدای باران و باروری و رعد میشناختند و در سراسر شرق مدیترانه معابدی به نامش بر پا میداشتند. اما بعل در روایت عهد عتیق، چهرهای بهمراتب تاریکتر دارد. او رقیب بنیادین «یهوه»، خدای بنیاسرائیل است و کتاب مقدس بارها از او به عنوان بت و خدایی دروغین نام میبرد. در کتاب داوران میخوانیم که بنیاسرائیل پس از مرگ جدعون، بار دیگر «در پیروی بعلها زنا کردند و بعلبریت را خدای خود ساختند».
حتی عیسی مسیح در روایت انجیل، شیطان را «بعلزبوب» یعنی «ارباب مگسان» خطاب میکند. این تصویر از بعل به مثابه نیرویی اهریمنی، از دل یهودیت به مسیحیت و سپس اسلام نیز راه یافته است.
اگر بعل چتر بزرگ این الهیات انحرافی باشد، «مولوخ» وحشتناکترین زیرمجموعه آن است. مولوخ خداییست که قربانی کودکان را طلب میکند. در کتاب لاویان (باب ۱۸، آیه ۲۱) آمده: «و کسی از ذریت خود را برای مولوخ از آتش مگذران.» صراحت این نهی، گواه رواج عمیق این سنت هولناک در آن روزگار است. بسیاری از پژوهشگران بر آناند که گوساله سامری، همان بتی که بنیاسرائیل در غیاب موسی ساختند، در حقیقت بازنمایی نمادین مولوخ بوده است.
اپستین؛ گواهی دیگر بر انحرافی کهن
در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۶، وزارت دادگستری ایالات متحده بخش تازهای از اسناد پرونده جفری اپستین را منتشر کرد. اپستین، سرمایهدار بدنامی که در سال ۲۰۱۹ به اتهام اداره شبکه قاچاق جنسی بازداشت شد و در زندان درگذشت.
یک حساب کاربری پرمخاطب در شبکه ایکس به نام «AdameMedia»، تصویری از صورتحساب بانکی اپستین در بانک جیپیمورگان منتشر کرد که در آن به جای عبارت «Bank Name» (نام بانک)، عبارت «Baal Name» (نام بعل) درج شده بود. با استناد به این تصویر کاربران شبکههای اجتماعی مدعی شدند که اپستین در جزایر خصوصیاش معبدی برای مولوخ برپا کرده و کودکان را در مراسمی شیطانی قربانی میکرده است. این روایت با جملهای تکاندهنده در فضای مجازی خلاصه شد: «دقیقاً همان چیزی که گفته میشود الیت جهانی در جزایر اپستین مصرف میکردند».
بازتاب جهانی آتش زدن نماد بعل
صحنه آتش زدن مجسمۀ بعل در تهران، خیلی زود از حصار مرزهای ایران فراتر رفت. شبکه تلویزیونی i24News با انتشار تصاویر گزارش داد تظاهرکنندگان ایرانی مجسمهای به نام بعل، مزین به ستاره داوود، را سوزاندهاند. تایمز آو ایندیا نوشت در یک گردهمایی حکومتی در ایران نماد بعل با شاخهای گاوی و ستاره ششپر نابود شد.
در فضای مجازی نیز واکنشها گسترده بود. کاربر عربزبانی به نام «MOATH» نوشت: «در این لحظه هیچکس مانند ایرانیان نیست که جهان را خطاب قرار دهد و بت صهیونیستها را بسوزاند.» کاربر لاتینزبان دیگری با نام «COMBATE» با لحنی طنزآمیز نوشت: «تهران بعل را در میدان عمومی به آتش میکشد؛ واشنگتن از پرستشکنندگانش در جزایر خصوصی محافظت میکند.»
تحلیل نمادشناختی و پیامهای سیاسی
این اقدام نمادین حاوی پیامهایی چندلایه بود: مبارزه نمادین با شرک و فساد، معادلسازی صهیونیسم با پرستش شیطانی از طریق حک ستاره داوود بر بدنه تندیس، و بهرهبرداری از موج جهانی ضداپستین.
طراح اصلی این حرکت نمادین، مؤسسه «مصاف» بود که اخیرا تحت تحریمهای اروپا قرار گرفته است. از نگاه کارشناسان مصاف، جنایات شبکه اپستین، تکرار مدرن همان آیینهای شیطانی باستان است و سوزاندن بعل، تنها یک حرکت فیزیکی نیست، بلکه اعلام برائت از سیستم «فراماسونری و فساد جهانی» است که انسان را در پای قدرت و ثروت قربانی میکند.
پیام شما به ما