روايت آيةالله امجد از عشق علامه طباطبايي باطن دنيا، صلوات بر محمد و آل محمد (صلوات الله عليهم اجمعين) است علامه طباطبائي فرمود: « باطن دنيا، صلوات بر محمد و آل محمد (صلوات الله عليهم اجمعين) است.» اکثر افراد تصور مي کردند که شايد فيلسوف بزرگي چون علامه طباطبايي کمتر به زيارت برود، روزي در سفر مشهد يکي از حاضرين از علامه پرسيد: شما هم به حرم مي رويد؟ علامه پاسخ داد: «آري»آن فرد پرسيد: آيا شما هم مثل عامه مردم ضريح حضرت را مي بوسيد؟! علامه فرمود: « نه تنها ضريح، خاک و تخته در حرم را و هر چه متعلق به اوست مي بوسم. »او حتي در حل مسايل علمي و فلسفي و تفسيري، از معنويت ارواح معصومين عليهم السلام، استمداد مي جست و گاهي براي حل مسايل تفسيري چندين ساعت، حتي يک شبانه روز به درون گرايي مي پرداخت و از خدا و پيامبر و ائمه استمداد مي طلبيد. علامه مي گفت:« ما هر چه داريم از اهل بيتِ پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم داريم. » علامه(ره) با نهج البلاغه و کتاب هاي حديثي همان معامله را مي کرد که با قرآن معامله مي کرد، يعني آن را مي بوسيد و روي چشم مي گذاشت. اگر در مجلسي، کتاب روايي، مانند بحارالانوار، روي زمين بود، آن را برمي داشت و مي بوسيد و روي طاقچه مي نهاد؛ و به قفسه کتابي که کتاب حديث در آن بود، پشت نمي کرد هر کسي که اندک بي مهري اي نسبت به خاندان پيغمبر و مقام ولايت داشت نمي پذيرفت و با اين قبيل افراد آشتي ناپذير بود. ز اشتباهات علمي اشخاص، فراوان مي گذشت و در تصحيح و نقد آنها همواره ادب علمي را حفظ مي کرد، اما در مقابل افرادي که با مقام ولايت اهل بيت(ع) تا اندازه اي سر ناسازگاري داشتند نمي توانست ساکت بماند و به هر نحوي که بود سخنش را مي گفت.... دلباختگي، شيفتگي و علاقه وي نسبت به خاندان پيغمبر تا حدي بود که کتاب و علم را در مواردي که مصيبت و مرثيه و امثال آن بود به يک سو مي نهاد.. غالباً در مجالس روضه و مرثيه روزهاي جمعه شرکت مي کرد و گاهي با تمام وجود زار زار گريه مي کرد؛ بطوريکه تمام بدنش مي لرزيد و از چشمهاي درشت و جذابش اشک سرازير مي شد و بي گمان بسياري از موفقيت هاي که داشت مولود همين خصلت بود. آيت الله طباطبائي مي فرمود:« در بازبيني و تصحيح جلد اول الميزان، دو هزار غلط فاحش يافتم! ( مثلاً به جاي «روز» نوشته بودم «شب»! ) و در بار دوم تصحيح، ششصد غلط! و حالا بهتر مي فهمم «معصوم» و «عصمت» يعني چه! »به مرحوم علامه عرض کردم:وقتي به حرم مشرف مي شويم، چگونه زيارت کنيم؟ فرمودند: « مگر چيزي جز خدا مشاهده مي شود؟! » علامه (ره) با نهج البلاغه و کتاب هاي حديثي همان معامله را مي کرد که با قرآن معامله مي کرد، يعني آن را مي بوسيد و روي چشم مي گذاشت. اگر در مجلسي، کتاب روايي، مانند بحارالانوار، روي زمين بود، آن را برمي داشت و مي بوسيد و روي طاقچه مي نهاد؛ و به قفسه کتابي که کتاب حديث در آن بود، پشت نمي کرد.علامه به اين بيت از اشعار استادش، آيت الله اصفهاني ( که در مدح حضرت فاطمه زهرا عليها السلام است) خيلي علاقمند بود: مفتقرا! متاب رو،از در او به هيچ سو زان که مس وجود را فضّه او طلا کند! تنظيم براي تبيان حسن رضايي گروه حوزه علميه منبع : وبلاگ آية الله امجد
