بهروز که در سال‌های جنگ تحمیلی، میان گرد و غبار جبهه‌ها به عنوان جهادگر حضور داشت، امروز نیز در میانه‌ی «جنگ سوم»، ایستگاهِ پختِ «کاکولی» خود را در خط مقدم برپا کرده است. او که در روزهای آرام، با برگزاری نذری‌های بزرگ — از حلوای زنان تا ختمِ انعام در خانه خواهرش، ریحانه — پیوندِ دیرینه‌اش را با سنتِ خدمت به پشت جبهه حفظ می‌کند، با صدای دوباره‌ی جنگ، بی‌درنگ به همان مسیرِ قدیمی بازگشته است.

از میانِ دیگ‌های نذری در روستا تا موکب‌های عملیاتی؛ بهروز تنها میدانش را عوض کرده است؛ او همچنان همان خادمِ جبهه است که نانِ داغ را میانِ بوی باروت و عطرِ نذر، به دستِ رزمندگان می‌رساند.