از بچگی اسم «چغندر» زیاد به گوشم خورده بود؛ به خاطر زمین کشاورزی پدریم که هر سال توش چغندر می‌کاشتن و آخرش بار کامیون می‌شد و می‌رفت سمت کارخانه قند. برای من چغندر فقط یه محصول نبود، بخشی از زندگی روزمره‌مون بود.پدرم میگه قدیما خبری از عیارسنجی نبوده و همه چغندرها یه‌جور حساب می‌شدن. بعدها «عیارسنجی» اومد؛ کاری که باهاش میزان شیرینی چغندر رو می‌سنجن و حق کشاورز دقیق‌تر مشخص می‌شده.زمستون‌ها هم چغندر پخته پای ثابت خونه‌مون بود؛ دیر می‌پخت، ولی مزه‌ش هنوز زیر دندونمه.از همون موقع‌ها دلم می‌خواست بدونم این چغندرها آخرش تو کارخانه چی می‌شه.اینکه یه ریشه‌ی خاکی چطور، قدم‌به‌قدم، بین صدا و بخار و دستگاه‌ها، تبدیل می‌شه به قند و شکرسال‌ها بعد، وقتی دوربین دست گرفتم و وارد کارخانه قند شدم، اون کنجکاوی قدیمی بالاخره جواب گرفت؛مسیر طولانی‌ای که از زمین کشاورزی شروع می‌شه و به خط تولید و شیفت‌های کاری می‌رسه.این مجموعه عکس، روایت همین ذوق قدیمیه؛ روایت کارخانه‌ای که شیرینی می‌سازه. منبع : ایرنا