در یکی از محله‌های قدیمی اهواز، درست جایی که کوچه‌ها هنوز بوی رطوبت کارون را با خود می‌کشند، چاپخانه «فرهنگ» با در و پنجره‌های آهنی قدیمی‌اش ایستاده؛ آرام، اما زنده. اینجا را علی عموری، مردی که از سال ۴۲ در نوجوانی وارد دنیای چاپ شد، در سال ۱۳۷۹ بنا گذاشت؛ چاپخانه‌ای کوچک اما ریشه‌دار که سال‌ها صدای تیغه‌ها، چرخ‌دنده‌ها و تق‌تق حروف سربی در آن جریان داشت. میزهای کارِ چوبی‌اش، همان‌ها که زمانی نقطه آغاز صدها اعلامیه، کتابچه، کارت و نشریه بودند، هنوز زیر لایه‌ای از خاکِ ریزنشسته نفس می‌کشند.بخش قدیمی چاپخانه، درست همان‌جا که تاریخ روی دیوارها و دستگاه‌ها جا خوش کرده، مجموعه‌ای از چاپ‌های دستی، ماشین‌های قدیمی و کشوهای پر از حروف سربی را در خود پنهان کرده است. وقتی پا روی کف سیمانی سردش می‌گذاری، صدای سال‌های دور انگار دوباره در گوش زنده می‌شود. منبع : ایرنا