به ما نگفتند

راستش را به ما نگفتند یا لااقل همه راست را به ما نگفتند.

گفتند: تو كه بیایى خون به پا مى‏ كنى، جوى خون به راه مى‏ اندازى و از كشته پشته مى‏ سازى و ما را از ظهور تو ترساندند.

درست مثل اینكه حادثه‏اى به شیرینى تولد را كتمان كنند و تنها از درد زادن بگویند.

ما از همان كودكى، تو را دوست داشتیم . با همه فطرتمان به تو عشق مى‏ورزیدیم و با همه وجودمان بى‏ تاب آمدنت‏ بودیم.

عشق تو با سرشت ما عجین شده بود و آمدنت ، طبیعى‏ترین و شیرین‏ ترین نیازمان بود.

اما ... اما كسى به ما نگفت كه چه گلستانى مى‏ شود جهان ، وقتى كه تو بیایى.

همه، پیش از آنكه نگاه ‏مهرگستر و دستهاى‏عاطفه تو را توصیف كنند، شمشیر تو را نشانمان دادند.

آرى ، براى اینكه گلها و نهالها رشد كنند، باید علفهاى هرز را وجین كرد و این جز با داسى برنده و سهمگین ، ممكن نیست.

آرى ، براى اینكه مظلومان تاریخ ، نفسى به راحتى بكشند، باید پشت و پوزه ظالمان و ستمگران را به خاك مالید و نسلشان را از روى زمین برچید.

آرى ، براى اینكه عدالت‏ بر كرسى بنشیند،باید سریر ستم‏ آلوده سلطنت را واژگون كرد و به دست نابودى سپرد.

و اینها همه ، همان معجزه‏اى است كه تنها از دست تو برمى‏آید و تنها با دست تو محقق مى‏شود.

اما مگر نه اینكه اینها همه مقدمه است‏ براى رسیدن به بهشتى كه تو بانى آنى .

آن بهشت را كسى براى ما ترسیم نكرد.

كسى به ما نگفت كه آن ساحل امید كه در پس این دریاى خون نشسته است، چگونه ساحلى است؟!

كسى به ما نگفت كه وقتى تو بیایى:

پرندگان در آشیانه‏هاى خود جشن مى‏ گیرند و ماهیان دریاها شادمان مى‏شوند و چشمه‏ ساران مى‏ جوشند و زمین چندین برابر محصول خویش را عرضه مى‏كند. (1)

به ما نگفتند كه وقتى تو بیایى:

دلهاى بندگان را آكنده از عبادت و اطاعت مى ‏كنى و عدالت ‏بر همه جا دامن مى‏ گسترد و خدا به واسطه تو دروغ را ریشه‏ كن مى‏كند و خوى ستمگرى و درندگى را محو مى‏سازد و طوق ذلت‏ بردگى را از گردن خلایق برمى‏ دارد. (2)

به ما نگفتند كه وقتى تو بیایى:

ساكنان زمین و آسمان به تو عشق مى‏ ورزند، آسمان بارانش را فرو مى‏ فرستد، زمین ، گیاهان خود را مى‏رویاند... و زندگان آرزو مى‏كنند كه كاش مردگانشان زنده بودند و عدل و آرامش حقیقى را مى‏دیدند و مى‏دیدند كه خداوند چگونه بركاتش را بر اهل زمین فرو مى‏فرستد. (3)

به ما نگفتند كه وقتى تو بیایى:

همه امت‏به آغوش تو پناه مى‏آورند همانند زنبوران عسل به ملكه خویش.

و تو عدالت را آنچنان‏كه باید و شاید در پهنه جهان مى‏ گسترى و خفته‏اى را بیدار نمى‏ كنى وخونى را نمى ‏ریزى. (4)

به ما نگفته بودند كه وقتى تو بیایى:

رفاه و آسایشى مى‏آید كه نظیر آن پیش از این ، نیامده است. مال و ثروت آنچنان وفور مى‏یابد كه هر كه نزد تو بیاید فوق تصورش ، دریافت مى‏كند. (5)

به ما نگفتند كه وقتى تو بیایى:

اموال را چون سیل، جارى مى‏كنى ، و بخشش هاى كلان خویش را هرگز شماره نمى‏ كنى. (6)

به ما نگفتند كه وقتى تو بیایى:

هیچ‏ كس فقیر نمى‏ماند و مردم براى صدقه دادن به دنبال نیازمند مى‏ گردند و پیدا نمى‏ كنند. مال را به هر كه عرضه مى‏ كنند، مى‏ گوید: بى‏نیازم. (7)

اى محبوب ازلى و اى معشوق آسمانى!

ما بى‏آنكه‏ مختصات آن بهشت موعود را بدانیم و مدینه فاضله حضور تو را بشناسیم،تو را دوست مى‏داشتیم و به تو عشق مى‏ورزیدیم.

كه عشق تو با سرشتها عجین شده بود و آمدنت طبیعى‏ ترین و شیرین ‏ترین نیازمان بود.

ظهور تو بى‏ تردید بزرگترین جشن عالم خواهد بود و عاقبت جهان را ختم به خیر خواهد كرد.

كلك مشاطه صنعش نكشد نقش مراد  هركه اقرار بدین حسن خداداد نكرد

پى‏نوشتها:

1. پیامبر اكرم صلى‏الله علیه و آله و سلم:فعند ذلك تفرح‏الطیور فى اوكارها و الحیتان فى بحارها و تفیض‏العیون و تنبت‏الارض ضعف اكلها: ینابیع المودة، ج 2، ص‏136.

2. پیامبر اكرم صلى‏الله علیه و آله و سلم: یفرج‏الله بالمهدى عن‏الامه، بملا قلوب‏العباد عبادة و یسعهم‏عدله، به یمحق‏الله الكذب و یذهب‏الزمان الكلب و یخرج ذل‏الرق من اعناقكم: بحارالانوار، ج‏51، ص 75.

3. پیامبر اكرم صلى‏الله‏علیه و آله و سلم: یحبه ساكن‏الارض و ساكن السماء و ترسل السماء فطرها و تخرج الارض نباتها. لاتمسك منه شیئا، یعیش فیهم سبع سنین‏او ثمانیااو تسعا. یتمنى‏الاحیاءالاموات لیروالعدل والطمانینه و ماصنع‏الله باهل‏الارض من خیره: بحارالانوار، ج 51، ص 104.

4. پیامبر اكرم صلى‏الله علیه و آله و سلم: یاوى الى‏المهدى امته كمال تاوى النحل الى یعسوبها و یسیطرالعدل حتى یكون‏الناس على مثل امرهم‏الاول . لایوقظ نائما و لا یهریق دما: منتخب‏الاثر، ص 478.

5. پیامبر اكرم صلى‏الله علیه‏ وآله‏ وسلم: تنعم امتى فى دنیاه نعیما لم تنعم مثله قط. البر منهم والفاجر والمال كدوس یاتیه‏الرجل فیحثوله: البیان ، ص‏173.

6. پیامبر اكرم صلى‏الله‏علیه‏ وآله‏ وسلم: یفیض‏المال فیضا و یحثوالمال حثوا و لایعده عدا:صحیح مسلم، ج 8، ص 185.

7. پیامبر اكرم صلى‏الله‏علیه‏وآله‏وسلم: یفیض فیهم المال حتى یهم الرجل بماله من یقبله منه حتى یتصدق فیقول‏الذى یعرضه علیه: لا ارب لى به: مسنداحمد ، ج 2، ص 530.

سید مهدی شجاعی