آخرش همه ما میمیریم، ولی میتونیم تصمیم بگیریم چطور بمیریم و در یادها بمونیم مثل یک مرد!
سنگینیِ یک کوه رو وقتی میفهمی، که از روی زمین برش دارن...چهل روزه آفتاب میزنه، عقربهها میچرخن...اما یه چیزی سر جاش نیست.
اینجا، این تلی از خاک و خاکستر و آهنپاره تا همین چند روز پیش، نامش «خانه» بود.اینجا مزار آدمهایی است که عاشق میشدند، روی ایوان چای مینوشیدند، با هم قهر میکردند، با هم میخندیدند و برای فردایشان هزاران نقشه داشتند.اما حالا هر سنگی که اینجا افتاده، سنگِ قبرِ یک آرزوست.
این همان «آزادی» است که وعدهاش را داده بودید؟یک موشک آهنی به وزن یک تُن برای بدنی کوچک، برای کودکی نحیف که فقط چند کیلوگرم وزن دارد؟ برای امیرعباس ۴ ساله
انیمه جدید ژاپنی درباره حمله زمینی امریکا به ایران!

