آخرش همه ما میمیریم، ولی میتونیم تصمیم بگیریم چطور بمیریم و در یادها بمونیم مثل یک مرد!
سنگینیِ یک کوه رو وقتی میفهمی، که از روی زمین برش دارن...چهل روزه آفتاب میزنه، عقربهها میچرخن...اما یه چیزی سر جاش نیست.
پس از ۴۰ روز مقاومت در برابر طوفانِ آتش، اکنون در روزهایی که دشمن در مقابل شروط ما عقبنشینی کرده، زمان آن است که پیروزی را نه در لابلای اخبار، بلکه در عمق ایستادگی خانوادههایمان معنا کنیم.
برای کودکان، جهان معمولاً ساده و قابل پیشبینی است: خانه امن است، والدین مراقباند و اتفاقات قابل توضیحاند. جنگ این نظم ذهنی را به هم میزند.
در تاریخ جنگ ایران، قهرمانان ما افراد عجیب و غریب نبودند؛ معلم، دانشآموز، دانشجو، کشاورز و کارگر بودند که برای یک هدف بزرگتر از خودشان (حفظ وطن و خاک) به پاخاستند.

