زهره ی منظومه ی زهرا حسین(ع)
|
| زهره ی منظومه ی زهرا حسین |
| كشته ی افتاده به صحرا حسین | |
| دست صبا زلف تو را شانه كرد |
| بر سر نی خنده ی مستانه كرد | |
| چیست لب خشك و ترك خورده ات ؟ |
| چشمه ای از زخم نمك خورده ات | |
| روشنی خلوت شب های من |
| بوسه بزن بر تب لب های من | |
| تا ز غم غربت تو تب كنم |
| یاد پریشانی زینب كنم | |
| آه! از آن لحظه كه بر سینه ات |
| بوسه نشاندند لب تیرها | |
| آه! از آن لحظه كه بر پیكرت |
| زخم كشیدند به شمشیرها | |
| آه! از آن لحظه كه اصغر شكفت |
| در هدف چشم كمانگیرها | |
| آه! از آن لحظه كه سجاد شد |
| هم نفس ناله ی زنجیرها | |
| قوم به حج رفته به حج رفته اند |
| بی تو در این بادیه كج رفته اند | |
| كعبه تویی كعبه به جز سنگ نیست |
| آیینه ای مثل تو بی رنگ نیست | |
| آینه ی رهگذر صوفیان |
| سنگ نصیب گذر كوفیان | |
| كوفه دم از مهر و وفا می زدند |
| شام تو را سنگ جفا می زدند | |
| كوفه اگر آینه ات را شكست |
| شام از این واقعه طرفی نبست | |
| كوفه اگر تیغ و تبر زین شود |
| شام اگر یكسره آذین شود | |
| مرگ اگر اسب مرا زین كند |
| خون مرا تیغ تو تضمین كند | |
| آتش پرهیز نَبُرّد مرا |
| تیغ اجل نیز نَبُرّد مرا | |
| بی سر و سامان توام یا حسین |
| دست به دامان توام یا حسین | |
| جان علی سلسله بندم مكن |
| گردم و از خاك بلندم مكن | |
| عاقبت این عشق هلاكم كند |
| در گذر كوی تو خاكم كند | |
| ساقی لب تشنه لبی باز كن |
| سفره ی نان و رطبی باز كن | |
| شمه ای از زخم دلت بازگو |
| نكته ای از نقطه ی آغاز گو | |
| قوم به حج رفته چو باز آمدند |
| بر سر نعشت به نماز آمدند | |
| قوم به حج رفته تو را كشته اند |
| پنجه به خوناب تو آغشته اند | |
| سامریان شعبده بازی كنند |
| نفی رسولان حجازی كنند | |
| "زنده یاد حاج محمدرضا آقاسی" |