امام خمینی(ره)
روح الله فریاد گر قرن

سال 1342 رسید و شاه برای تکمیل خوش خدمتی‌ها طرح انقلاب سفید شاه و ملت را عنوان کرد و به همه‌پرسی گذاشت. امام که چون همیشه تیزبین و هوشیار در صحنه بود از علما و مراجع قم خواست تا برای اعتراض به این نمایش مردم فریب، سخنرانی و نماز جماعت در همه مساجد کشور تعطیل شود و در روز عید سعید فطر امام با سخنرانی کوبنده‌ای علت مخالفتهای خود را با طرح شاه برای همگان بیان نمود. با این حرکت که در ماه مبارک رمضان هم صورت گرفت مردم بیش از پیش از مخالفت امام و علما آگاه شدند. در همان روز امام با صدور اعلامیه‌ای نوروز سال هزار و سیصد و چهل و دو را عزای عمومی اعلام کرد و جهت موضعگیری واحد روحانیون، در جلسه‌ای که در قم تشکیل شد پیشنهاد کرد که به دلیل اعمال ضد اسلامی و اقدامات سرکوب‌گرایانه رژیم سایر علما چنین اعلامیه‌ای صادر نمایند. چنین بود که امام و چهل و شش نفر دیگر از آیات عظام با صدور اعلامیه‌ای عید را عزای عمومی اعلام کردند و با این عمل بر نفرت و انزجار مردم از رژیم پهلوی افزودند.
با اقدامات بی‌نظیر و ابتکار عمل امام در مبارزه هر روز بر گرمی و شور حرکتهای انقلابی افزوده می‌شد. سخنرانی‌ها و افشاگری‌ها ادامه داشت و در روز عاشورای سال
هزار و سیصد و چهل و دو مصادف با سیزده خرداد به اوج خود رسید. دهها هزار نفر از مردم تهران و سایر شهرها برای استماع سخنان مراجع تقلید و علما در روز عاشورا به قم آمدند.
رژیم که اطمینان داشت امام در صورت سخنرانی، حملات تندی به شاه خواهد کرد تلاش فراوان نمود تا ایشان را از ایراد سخنرانی منصرف سازد. از این رو پیش از ظهر عاشورا در حالی که امام در مجلس سوگواری منزل خود و در میان جمع عزاداران حضور داشت یکی از مقامات ارشد ساواک از طرف شاه نزد امام آمد و گفت: از طرف اعلا حضرت مامورم به شما ابلاغ نمایم اگر امروز بخواهید در مدرسه فیضیه سخنرانی کنید کماندوها را به مدرسه می‌ریزیم و آنجا را به آتش و خون می‌کشیم. امام هم در پاسخ فرمود: ما هم به کماندوهای خود دستور می‌دهیم که فرستادگان اعلا حضرت را تادیب نماید. ساعت حدود شش بعد از ظهر بود که امام به سمت فیضیه حرکت کرد تا حماسه ای جاودان را رقم زند.


سه شنبه اول 11 1387
X