معرفی وبلاگ
دسته
لینکدونی
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 2101645
تعداد نوشته ها : 11235
تعداد نظرات : 345
Rss
طراح قالب
مهدي يوسفي

گل گندم (Centaurea cyanus L) گیاه یک‌ساله یا چندساله‌اى از تیره میناست.

این گیاه از گیاهان دارویى یک یا دوساله است که داراى ساقه منشعب و به ارتفاع 25 تا 80 سانتیمتر است. برگ‌هاى این گیاه سبز مایل به سفید است. بیشتر در مزارع گندم و غلات مى‌روید و به همین علت به گل گندم معروف است.

این گیاه در تمام مناطق نیمکره شمالى پراکنده است و اغلب در مزارع غلات مى‌روید و به همین علت آن را به فارسى گل گندم و به انگلیسى گل ذرت مى‌نامند. در ایران در تمام مناطق کشور دیده مى‌شود و تاکنون در مناطق شمال ایران در منطقه البرز و اطراف تهران، بلوچستان، خراسان و کرمانشاه شناسایى شده است. نام محلى آن در بلوچستان «گل توکنا» و «کوراق» است. بیشتر از گل‌ها و سرشاخه‌هاى گلدار گیاه استفاده مى‌شود.

ترکیبات شیمیایی
در گیاه وجود ماده شیشوریژنین تائید شده است [G.I.M.P]. در گزارش دیگرى آمده است که در گل‌هاى گیاه، لعاب، کمى‌تانن و ماده رنگى به نام سیانیدین یافت مى‌شود که سیانیدول در آن در حالت گلوکزیدى وجود دارد و در هتروزید سیانوزید که در گل گندم موجود است ماده سیانیدول با دو مولکول گلوکز مى‌باشد. در شاخه و برگ‌هاى گل گندم علاوه بر مقدار زیادى پتاس و اسیدفسفریک و ملح منگنز و تانن یک ماده تب بر به نام سنتورین نیز وجود دارد. این همان ماده‌اى است که در برخى از قنطوریون‌ها موجود است و به آنها خاصیت مشترک تب‌برى داده است.

خواص - کاربرد
از گل‌هاى گیاه به صورت دم کرده به عنوان مدر در موارد استسقا استفاده مى‌شود و در سرماخوردگى و خشونت سینه نیز اثر نرم‌کننده و تسکین سرفه دارد. دم کرده ساقه و برگ و گل گیاه اثر تب بر دارد و در رفع بیمارى‌هاى کبدى و یرقان نیز به کار مى‌رود. دانه گیاه مسهل است. مقدار خوراک آن درهر بار در دم کرده‌ها: 40 گرم شاخه، برگ و گل خشک را مدت نیم ساعت در یک لیتر آب جوش دم مى‌کنند و هر بار یک فنجان مى‌خورند. در هند از گل‌هاى آن استفاده مى‌کنند. غنچه‌هاى آن قابض است و در استعمال خارجى در موارد ورم ملتحمه تجویز مى‌شود. از گل‌هاى گیاه به علت ماده رنگى قرمزى که دارد براى رنگ کردن برخى از مواد غذایى مى‌توان استفاده کرد.



دسته ها : تندرستی
چهارشنبه 1387/10/4 19:46
X