راز کمبود مطالعه کودکان ایران ؛ در تبیان محمدهادی محمدی در گفتگوی اختصاصی با وب سایت فرهنگی اطلاع‌رسانی تبیان به بررسی موضوع «کتابخوانی در میان کودکان» پرداخت. به گزارش روابط عمومی، بخش کتاب و کتاب خوانی موسسه فرهنگی اطلاع‌رسانی تبیان این گفتگو را تهیه و منتشر کرده است. گفتگو با محمدهادی محمدی نویسنده معاصر را ملیسا معمار برای بخش کتاب و کتاب خوانی انجام داده که در بخشی از این گفتگو چنین آمده است:« کتاب خوانی یک رفتار فرهنگی است. رفتارهای فرهنگی الگوهای ویژه برای شکل گیری و استمرار دارند. در برابر آن شاید گفته شود پس کتاب نخواندن چه رفتاری است؟ کتاب نخواندن چیزی نیست. سکون است، بی رفتاری است. هیچ است. کودکی که کتاب می خواند بخشی از زمان خود را به این رفتار فرهنگی اختصاص می دهد. در عوض کودکی که کتاب نمی خواند، زمانی دارد که از جنبه رفتارشناسی مشخص نیست چه می‌کند. ممکن است بازی بدنی کند که بسیار سودمند و مهم است، ممکن است در برابر تلویزیون نشسته باشد که همیشه و در همه حال سودمند نیست. ممکن است بازی کامپیوتری انجام دهد که از جنبه بدنی و فراگیری الگوهای رفتاری مانند بازی های جنگی می تواند بسیار زیان بار باشد و در نهایت می تواند هیچ کدام از این کارها را انجام ندهد و در گوشه ای به خیالبافی مشغول باشد. مشکل بزرگ جامعه ما این است که همگان می دانند که کتابخوانی یک رفتار فرهنگی است، اما سودمندی های آن را یا نمی دانند یا می دانند و به عمد به گونه ای برنامه ریزی فرهنگی می‌کنند که کودکان کتابخوان نشوند. نخستین و بالاترین سود این رفتار فرهنگی برای کودکان این است که آنها سرانجام از جنبه عقلی جهشی کیفی از عقل ابزاری به عقل انتقادی می‌کنند. اگر افراد جامعه عقل انتقادی داشته باشند به آنها انسان های آگاه گفته می‌شود و به هیچ وجه زیربار بسیاری از چیزهایی که امروزه می روند، نخواهند رفت. بنابراین این گونه نیست آنها که برای مردم این جامعه برنامه ریزی فرهنگی می‌کنند ندانند که پیامدهای کتاب خواندن و کتاب نخواندن چیست. آموزش و پرورش ایران نهادی ضد کتابخوانی است. یعنی همه عوامل به گونه ای در آن برنامه ریزی شده است که نه کودک کتاب بخواند و نه آموزگار سودمندی های کتابخوانی را بداند. عوارض و پیامدهای کتاب نخواندن را ما در همه سطوح و لایه های جامعه می بینیم. چون کتابخوانی یک رفتار فرهنگی بنیادین است که خروجی اش، تولید و سرریز بسیاری از خرده رفتارهای فرهنگی مانند مدارا با مردم، با محیط زیست، با جانوران و رعایت فرهنگ ترافیکی، پرهیز از رفتن به سوی مواد مخدر و بسیاری رفتارهای پرخاشگرانه و. .. است. اگر کتابخوانی به فرهنگ تبدیل می شد، اکنون ما با این همه آسیب های اجتماعی روبه رو نبودیم. کارگزاران و برنامه ریزان فرهنگی جامعه باید بدانند، تنها و تنها عنصری که جامعه را در برابر آسیب های اجتماعی بیمه می‌کند، آگاهی است. بدون آگاهی همان اتفاقی رخ می دهد که امروزه رخ داده است. آسیب های اجتماعی دارد از سروکول جامعه بالا می رود، اما آیا پیشگیری بهتر از درمان نیست؟» محمدهادی محمدی، نویسنده، مترجم، پژوهشگر علمی ست که با عضویت در عضو شورای کتاب کودک در زمینه کتابخوانی کودکان و نوجوانان فعالیت می‌کند. متن کامل این گفتگو در اینجا در اختیار علاقه مندان قرار دارد.