كمك كردن به اهل بیت(علیهم السلام) و نیكی كردن و اداء حق به آنان
توسط : Ideal Life

كسی كه لیاقت اقامه یا شركت در عزاداری اهل بیت: را پیدا می‌كند، در اثر معرفت یافتن به ذره ای از مقام و عظمت بی‌انتهای ایشان نه تنها به ناچیز بودن ما سوای آنان پی می‌برد و فقر و ناچیزی خود را درك می‌كند، بلكه در حال اشتغال به عزاداری با باز شدن چشم دل به جمال این برگزیدگان الهی دیگر خود و عالم اطراف خود را نمی‌بیند، به طوری كه خود را و حوائج خود را فراموش می‌كند و دیگر برای او مهمترین امر پیروزی خودش و كسب لذتها و بهره‌های دنیایی و حتی بهشت و مقامات اخروی نیست. تمام هم و غم او آنست كه بتواند وجود خود را در راه یاری رساندن به اهل بیت: و كم كردن بار غم از دل آنان یا جبران گوشه‌ی از مصائب وارده بر ایشان صرف كند، به آنان یاری برساند و آنها را با عمل خود خوشحال سازد و به ایشان برّ و نیكی كند و در این حال عمل و تلاش او برای نجات از جهنم یا كسب بهشت یا بهره مند شدن از بالاترین مقامات بهشتی نیست، بلكه قلب او فقط در غم اربابان مظلوم خود می‌سوزد و برای یاری رساندن و ادای حق آنان می‌تپد و سعی می‌كند لااقل از جانب خود او ظلمی به اهل بیت: وارد نشود و صد البته اربابانی كه كرم و رحمت الهی بدست آنان جاری است خود بهتر می‌دانند چگونه پاداش او را بدهند.
«تبكیك عینی لا لأجل مثوبةٍ لكنّما عینی لأجلك باكیة»
اما به راستی آیا عملی هست كه پیرو اهل بیت: بتواند با آن حق ایشان را ادا كند، یا به آنان یاری برساند، یا به آنان خدمت و نیكی كند یا آنان را خوشحال كند و یا لااقل در غم و مصیبت با آنان مشاركت كند؟
و اساساً با توجه به اینكه عترت طاهره: بر ما و همه‌ی مخلوقات حقّ وجود و كمالات وجودی دارند. آیا ادای حق ایشان امكان دارد؟
این روایات را بارها و بارها بخوانیم:
حدیث 1
عن الصادق(ع) : رحم الله شیعتنا لقد شاركونا فی المصیبة بطول الحزن و الحسرة علی مصاب الحسین(ع).[1]
از امام صادق(ع) روایت شده است كه فرمودند:
خداوند رحمت كند شیعیان ما را، به تحقیق كه مشاركت كردند با ما در مصیبت، [و] با حزن و حسرت [و اندوه شدید و] همیشگی بر مصیبت امام حسین(ع) [با ما همدردی كردند].
حدیث 2
قال الصادق(ع): یا زرارة إن السماء بكت علی الحسین(ع) أربعین صباحاً بالدم، و إن الأرض بكت أربعین صباحاً بالسواد، و إن الشمس بكت أربعین صباحاً بالكسوف و الحمرة، و إن الجبال تقطعت و انتثرت، و إن البحار تفجّرت، و إن الملائكة بكت أربعین صباحاً علی الحسین (ع). و ما اختضبت منا امرأة و لا ادهنت و لااكتحلت و لا رجّلت حتی أتانا رأس عبیدالله بن زیاد لعنه الله. و ما زلنا فی عبرة بعده. و كان جدی إذا ذكره بكی حتی تملأ عیناه لحیته و حتی یبكی لبكائه رحمة له من رآه. و إن الملائكة الذین عند قبره لیبكون فیبكی لبكائهم كل من فی الهواء و السماء من الملائكة، و لقد خرجت نفسه(ع) فزفرت جهنم زفرة كادت الأرض تنشق لزفرتها...
و ما عین أحبّ إلی الله و لا عبرة من عین بكت و دمعت علیه، و ما من باك یبكیه إلا و قد وصل فاطمة(س) و أسعدها علیه، و وصل رسول الله(ص)، و أدی حقنا، و ما من عبد یحشر ألا و عیناه باكیة إلا الباكین علی جدی فإنه یحشر و عینه قریرة و البشارة تلقاه و السرور علی وجهه، و الخلق فی فزع و هم آمنون، و الخلق یعرضون و هم حدّاث الحسین(ع) تحت العرش و فی ظل العرش، لا یخافون سوء الحساب، یقال لهم ادخلوا الجنة، فیأبون و یختارون مجلسه و حدیثه، و إن الحور لترسل إلیهم إنا قد اشتقناكم مع الولدان المخلدین فما یرفعون رؤوسهم إلیهم، لما یرون فی مجلسهم من السرور و الكرامة، و إن أعدائهم من بین مسحوب بناصیته إلـی الـنـار و من قائل )ما لنا من شافعین( )و لاصدیق حمیم(‌[2] و یؤتـون بـالـمـراكـب عـلـی الـنـجائب فیستوون علیها و هم فی الثناء علی الله و الحمدلله و الصلاة علی مـحـمـد و علی آله حتی ینتهوا إلی منازلهم.[3]
امام صادق(ع) فرمودند:
ای زراره! به درستی كه آسمان بر مصیبت حسین(ع) چهل روز خون گریه كرد و زمین چهل روز به سیاهی گریه كرد و خورشید چهل روز به كسوف و قرمزی گریست و كوهها قطعه قطعه و متلاشی شدند و دریاها به جوشش درآمدند و ملائكه چهل روز بر حسین(ع) گریه كردند!
و هیچ زنی از ما موی خود را خضاب نكرد و روغن‌مالی نكرد و سرمه به چشم نكشید و به موی خود شانه نزد تا وقتی كه سر عبیدالله بن زیاد لعنت الله علیه به نزد ما آمد و پس از آن نیز ما همواره در حال اشك ریختن و گریه هستیم!
و جدم چنان بود كه هرگاه حسین(ع) را یاد می‌كرد، گریه می‌كرد، به طوری كه محاسنش از اشك چشمش پر می‌شد و به قدری می‌گریست كه به خاطر گریه‌ی او هركس او را می‌دید از سر ترحم و دلسوزی بر او به گریه می‌افتاد.
و به درستی كه ملائكی كه نزد قبر حسین(ع) هستند، هر آینه گریه می‌كنند و در اثر گریه‌ی آنها هر ملكی كه در هوا و آسمان است، به گریه می‌افتد. و هنگامی كه جان حسین(ع) از بدن مباركش خارج شد، از جهنم زفیر و فریاد حسرتی خارج شد كه نزدیك بود زمین در اثر آن شكافته [و پاره پاره] شود...
و هیچ چشمی و هیچ اشك و گریه‌ای نزد خدا محبوب‌تر نیست از چشمی كه گریه كند و اشك بریزد بر حسین(ع) و هیچ گریه‌كننده‌ای برای حسین(ع) گریه نمی‌كند مگر آنكه به فاطمه(س) نیكی و احسان كرده باشد و به او در این امر یاری و كمك رسانده باشد [و او را خوشحال كرده باشد] و به رسول الله(ص) نیكی كرده باشد و حق ما اهل بیت را ادا كرده باشد.
و هیچ بنده‌ای روز قیامت محشور نمی‌شود، مگر آنكه چشمانش گریان باشد، به جُز گریه‌كنندگان بر جدم حسین(ع)، كه چنین شخصی محشور می‌شود در حالی كه چشم او روشن است [و مطمئن و خوشحال می‌باشد] و بشارت به سوی او می‌شتابد و سرور و خوشحالی بر صورت او نمایان است و خلق در هول و فزع می‌‌باشند و گریه‌كنندگان ایمن و در امان.
خلایق در معرض حساب و كتاب قرار می‌گیرند و گریه‌كنندگان در زیر عرش و در سایه‌ی عرش الهی مشغول گفتگو و سخن با حسین(ع) هستند و هیچ ترسی از حساب بد ندارند. به آنها گفته می‌شود: داخل بهشت شوید و ایشان ابا می‌كنند و نشستن در محضر آن حضرت و گفتگو با او را ترجیح می‌دهند. حوریان بهشتی برای آنان پیام می‌فرستند كه ما به همراه ولدان مخلدون [خادمان بهشتی] مشتاق آمدن شما هستیم، ولی آنان سرهای خود رابه طرف آنها بلند نمی‌كنند [و به آنها توجه نمی‌كنند] و این به خاطر سرور و كرامت و بزرگداشتی است كه در آن مجلس می‌بینند.
و اما دشمنان ایشان: گروهی از آنان را از موی پیشانی بر زمین می‌كشند و به سوی آتش می‌برند و گروهی از آنان می‌گویند: )اكنون شفیعی برای ما نیست و دوست دلسوزی نداریم.(
... پس از آن مركبهای نفیسی را برای گریه‌كنندگان می‌آورند. آنها بر پشت مركبها مستقر می‌شوند و در حالی كه ثنا و حمد الهی را به جا می‌آورند و صلوات بر محمد و آل محمد(ص) می‌فرستند، به منازل بهشتی خود می‌رسند [و در آنجا مأوی می‌گیرند].
حدیث 3
عن الصادق(ع) : ... یا أبا بصیر إن فاطمة(س) لتبكیه و تشهق ... یا با بصیر أما تحب أن تكون فیمن یُسعد فاطمة(س)؟[4]
از امام صادق(ع) روایت شده است كه فرمودند:
... ای ابابصیر! به درستی كه حضرت فاطمه(س) هر آینه گریه می‌كند بر حسین(ع) و در مصیبت او شهقه می‌زند [و از سوز دل و عمق جان ناله‌ی غم بر‌می‌آورد] ... ای ابابصیر آیا دوست نداری در زمره‌ی كسانی باشی كه كمك و یاری می‌رسانند به فاطمه(س) [و او را خوشحال و مسرور می‌كنند]؟...
حدیث 4
عن الصادق(ع) : ... و إن فاطمة(س) إذا نظرت الیهم و معها ألف نبی و ألف صدیق و ألف شهید و من الكروبیین ألف ألف یسعدونها علی البكاء[5]...
امام صادق(ع) فرمودند:
... و به درستی كه حضرت فاطمه(س) نظر می‌كند به زوار حسین(ع) در حالی كه هزار پیامبر و هزار صدّیق و هزار شهید و هزار هزار نفر از مقرّبین درگاه الهی و ملائك بزرگ به همراه آن حضرت هستند كه همه‌ی آنها او را در گریه كردن یاری می‌كنند...
----------------------------------------------------
[1] ـ اسرار الشهادت 1/100 نقل از منتخب طریحی ص 28.
[2] ـ شعراء / 100 ـ 101.
[3] ـ بحارالانوار 45/206.
[4] ـ بحارالانوار 45/208.
[5] ـ بحارالانوار 45/224.

دوشنبه 18/10/1391 - 1:0
پسندیدم 0
UserName
x