آوینی به دنبال گرفتن سبک مستند سازی از مقتل خوانی عاشورا بود
توسط : mahdiazizi001



    آوینی به دنبال گرفتن سبک مستند سازی از مقتل خوانی عاشورا بود

ما یکی از مشکلاتمان این است که در مراسم رسمی و در مقالاتمان درباره ایشان نمی نویسیم که آوینی گریه کن اباعبدالله (ع) بود و بعد هم این گریه را از سر تفنن نمی کرد.

گروه فرهنگی مشرق- جهانگیر خسروشاهی آن قدر متواضع هست که خود را در میان اطرافیان آوینی اصلا به حساب نیاورد و شاید از همین جهت نیز هست که او در سال های پس از 72 کمتر درباره سید شهیدان اهل قلم حرف زده و اظهار نظر کرده است. همین تواضع او باعث می شود تا کار کمی سخت شود و نیاز به اصرار های مداوم باشد تا او سرانجام به گفت و گویی رضایت دهد.
آنچه در ادامه می خوانید گفت و گویی است که برای یک پروژه تاریخنگاری انجام شد که متاسفانه آغاز نشده به پایان رسید اما نکاتی که خسروشاهی درباره آوینی نقل می کند آن قدر ناب هست که حیف بود این حرف های او منتشر نشده بایگانی شود.قسمت اول گفت و گو با جهانگیر خسروشاهی درباره سلوک سید شهیدان اهل قلم برای رسیدن به آن سینمای مستندی که تاب بیان حقیقت ناب مورد نظرش را داشته باشد در ادامه خواهید خواند.


سید مرتضی، گذر از انقلاب و ورود بر نور
خدا رحمت کند مرتضی آوینی را؛ وقتی اسم ایشان را می شنوی دوباره حال و هوای خاصی به سراغت می آید که همان حال و هوای خاص روایت فتح است.
آن روزها خیلی وقت ها کار تعطیل می شد به خاطر اینکه یکی می آمد و سوالی داشت از سید مرتضی و سید شروع می کرد به پاسخ دادن. یکی از این پرسش کننده ها هم شهید قاسم دهقان؛ قاسم خیلی می آمد و به پرو پای آقا مرتضی می پیچید ؛ می آمد و می پرسید فلان مطلبی که در فلان جا گفتی چطور بود؛ هر جوابی هم که سید مرتضی می داد منجر می شد به یک بحث طولانی.
آوینی در یک کلام محصول انقلاب اسلامی است و شخصیت ممتاز انقلاب است. شخصیت او نتیجه گذر انقلاب از اوست و ماحصل این گذشتن انقلاب بدست آمدن شخصیتی لطیف، چند وجهی و بی نظیر است که این کار امام و انقلاب اسلامی بر روی شخصیت آوینی بود و تجربه ای بود که سید مرتضی به لحاظ معنوی از آن گذر کرد. در واقع گذر نور انقلاب بر سید مرتضی آوینی باعث شد که او تبدیل شود به یک موجود عجیب، زیبا و لطیف که البته استعدادها،ویژگی ها،توفیقات الهی و شاخصه های خاصی که سید مرتضی داشت؛ باعث شد که گذر او از این نور او را به این وضعیت در بیاورد و الا خیلی ها از همین نور گذر کردند ولی داخل در نار شدند؛ برای اینکه استعداد و طلب و تمنایشان ناشی از همین نار بود.

 

آوینی و متجربه مقتل خوانی اباعبدالله(ع) برای ساخت مستند جنگ
درست اواسط روایت فتح، آوینی به این فکر افتاد که از روضه خوانی اباعبدالله الحسین(ع) و مقتل خوانی و مقاتل و از تجارب آن در بیان نوع جنگی ما با استکبار داریم استفاده کند. او همانطور که قرابت می دید بین رزمندگان و یاران اباعبدالله الحسین(ع)- که بارها در نریشن های روایت فتح به آن اشاره کرده بود- قرابت می دید بین نوع جنگی که ما در حال انجام آن بودیم ،به لحاظ ماهیتی و ذاتی با قیام اباعبدالله الحسین(ع)، و در برنامه های مختلف روایت فتح به آن اشاره می کرد.شاید سید در تلاش بود تا از نوع بیان حادثه عاشورا در نوع روایت، "روایت فتح" و بیان حادثه جنگ تحمیلی استفاده کند؛ با این همه، این یکی از کارهایی بود که متاسفانه انجام داده نشد.
برای این کار سید مرتضی آوینی خیلی زحمت کشید. به طور مشخص آقای انصاریان را دعوت کرده بود و ایشان را به گروه جهاد و روایت فتح می آورد و با او درباره این طرح صحبت می کردند، آوینی از ایشان می خواست تا بیاید و مقتل بخواند تا از نوع مقتل خوانی و روضه سید الشهدا سید به آن افقی که می خواست در مستند دست پیدا کند، نزدیک تر شود. یعنی ماهیت نبرد چون با ماهیت قیام اباعبدالله الحسین (ع) نسبت داشت؛ برای همین آوینی دنبال یک تجربه ای برای بیان بود که مبتنی بر تجربه مقتل خوانی اباعبدالله الحسین(ع) باشد. سید مرتضی از آقای فاطمی نیا هم دعوت کرد که آقای فاطمی نیا بیایند و روضه بخواند؛ سید البته با این با روضه خوانی کار داشت ، او می خواست تا این روضه خوانی در نوع بیانی که در ادامه کار مستند اشراقی می خواست تا به آن برسد، تاثیر کند و به نظر من این جزء همان کارهایی بود که زمین ماند.


آوینی می گفت اگر برای اباعبدالله هفته ای یک بار گریه نکنی قسی می شوی
حتی در آن سال های جنگ آوینی در برنامه های دهه عاشورای بازار و مسجد جامع آن شرکت می کرد. سید مرتضی قبلا منزلشان میدان خراسان بود و در هیئات آنجا هم شرکت می کردند. دلیل آن هم این بود که آوینی می خواست در بیان مستند جنگ حتی از نوع روضه خوانی که ما برای عاشورا داریم استفاده کند. اما حالا اینکه چه ویژگی در مقتل خوانی اباعبدالله الحسین(ع) توجه آوینی را جلب کرده بود؛ من درباره آن اطلاعی ندارم.یعنی شاید ندانم که ایشان چه کاری می خواست انجام دهد و به دنبال چه "هم افقی" در این باره بود؛ چه در تصویر و چه در نریشن. در این مورد چیزی نمی توانیم بگوئیم.
خود سید مرتضی هم برای این قضیه دست به کار شد و اصلا نوشتن کتاب" فتح خون" بابت این قضیه بود؛ او فتح خون را به عنوان تجربه ای برای بیان تصویری از رزمندگان و ترکیب اش با مقتل خوانی اباعبدالله الحسین(ع) شروع کرد.حالا شاید آن زمان آن محصولی را که می خواست نتوانست بدست بیاورد؛البته منظورم از محصول فتح خون نیست؛ بلکه آن پژوهش هایی را می گویم که در زمینه مقتل خوانی اباعبدالله(ع) توسط آوینی انجام شد و اینگونه کار نیمه تمام ماند.
از همین جهت است که یکی از راه هایی که امروز در پیش روی مستند سازان ما باز مانده؛ اگر بخواهند در همان جهت مرتضی آوینی حرکت کنند،این راه نیمه تمام است و این است که نوع بیان و روش گزارش کربلا در بیان ائمه (علیهم السلام) و در بیان کسانی که در حضور ایشان روضه می خواندند را استخراج کنند و این روش بیان را وارد بیان فیلم مستند کنند.این که این اتفاق باید به چه صورت رخ دهد؛ این را نمی دانیم؛ اما این یکی از کارهایی بود که انجام نشد و بر زمین ماند و سید مرتضی از این عدم موفقیت غصه دار بود.
به خاطر دارم که یک بار با سید مرتضای آوینی به هیئتی رفتیم.هیئتی بود که یکی از بچه های جنگ به نام "محقق" بانی اش بود.سید مرتضی مستمع هیئت هایی می شد که رزمنده ها در آن مصائب اباعبدالله(ع) را بیان می کردند.این برنامه بعد از جنگ هم بود.سید مرتضی هفته ای یک بار در مصیبت اباعبدالله سیر گریه می کرد و می گفت اگر در هفته یک بار این اتفاق برای فرد نیفتد چشمه قلب او خشک می شود و انسان دچار قساوت قلب می شود. ما یکی از مشکلاتمان این است که در مراسم رسمی و در مقالاتمان درباره ایشان نمی نویسیم که آوینی گریه کن اباعبدالله (ع) بود و بعد هم این گریه را از سر تفنن نمی کرد؛ این گریه را به این دلیل می کرد که بین خودش و اباعبدالله(ع) و رزمندگان و روایت فتح نسبت برقرار بود و این نسبت باعث می شد که آن ساختار در روایت فتح بدست آید؛ ما قایل به این هستیم که اینها ربط فنی و ربط تجربی و ربط ذاتی با هم داشتند

تاریخ انتشار خبر:90.01.22

www.antidevil.net

دوشنبه 22/1/1390 - 11:26
پسندیدم 0
UserName