پاسخ به یک پرسش
توسط : fgf

 شاید برای شما هم تا کنون سوال پیش آمده باشد که چرا ائمه اطهار و پیامبر بزرگوارمان با آن که معصومند از خداوند طلب مغفرت و آمرزش می کنند و این طلب مغفرت چه معنایی می تواند داشته باشد؟ ؛ اگر این طور است به پاسخ های تبیان در این مورد توجه فرمایید:

           

 

1 مقامات عبودیت و توجه، یك مرتبه ثابت نیست؛ بلكه بندگی مراتب دارد. برای انسان كامل، هم گاه حالت فناء دست می دهد، و گاه نه. و نرخ این دو نزد او یكی نیست

توضیح بیشتر این كه: یك وقت امام معصوم(ع) محو خدای متعال و تماشای اسماء حسنای او و غرق در مناجات با اوست، و یك وقت از سوی همان خداوند مكلف به اموری واجب است ـ مثل حلّ و فصل خصومات مردم، توجه به زن و فرزند، خوردن و خوابیدن و...

البته امثال این تكالیف هم، برای او اجر و مزد الهی دارد، چون كه او هیچ كاری را جز برای رضای خدا انجام نمی دهد، و به همین سبب همیشه در حال عبادت الهی است، اما چون لازمه اش انصراف از اتصال الی الله و توجه به غیر اوست، برای امام گناه به حساب می آید؛ گناهی كه هیچ گریزی از آن نیست، و عین تكلیف است؛ و از این رو با تمام وجود از آن استغفار می نماید.

ازاین رو پیامبر اسلام(ص) در زمانی كه به حكومتداری و قضاء و... می پردازد و امتثال یك واجب الهی می كند، در هنگام اذان به بلال می فرمایند: "ارحنا یا بلال" یعنی ما را راحت كن. چون در نماز تمام توجه به خود خداوند ـ و نه اوامر او و متعلقات اوامرش ـ معطوف می شود؛ از این رو برای پیامبراسلام(ص) نماز از همه كارها ـ حتی واجب ـ بهتر است.

 

 

2 ـ استغفار و توبه داراى مراتب و درجاتى متناسب با عاملین آن است. توبه گنه‏كاران از گناه است و توبه اهل سلوك از پرداختن به غیر خدا و توجه به غیر حق ، و توبه و استغفار واصلان و اولیاى كامل الهى مرتبه‏اى دارد فوق همه اینها. آنان چون مستغرق در ذات جمیل على الاطلاق اند و توجه به مقام ربوبى كه كمال مطلق است دارند وقتى به خود و اعمال خویش مى‏نگرند با تمام عظمت و بزرگى آن اعمال آنها را در برابر عظمت بى نهایت الهى بسیار كوچك ومایه سرافكندگى و شرمندگى مى‏بینند. آرى على(ع) همان عبادتى را كه افضل از عبادت ثقلین است در برابر جمال و جلال الهى برگ سبز درویش مى‏بیند و سر به زیر مى‏افكند و این خود یكى از عالى‏ترین مراتب عبودیت مطلقه و فناى فى الله مى‏باشد. از طرف دیگر امام راحل در كتاب «آداب الصلاه» در شرح حدیث نبوى "لیغان على قلبى وانى لاستغفرالله كل یوم سبعین مره" فرموده‏اند: براساس توحید ناب ، تمام هستى آینه و مرآت تجلى پروردگار است و ائمه هدى: در همه هستى از جمله انسان‏ها خدا را مى‏دیده‏اند ولى برخى از آنها مانند ابوجهل‏ها و ابوسفیان‏ها مرآتى كدرند و بر قلب پیامبر(ص) زنگار مى‏زدند. از این رو حضرتش براى زدودن این زنگار استغفار مى‏کند. افزون بر این لازمه ی عالم مادی تزاحم و محدودیت و اشتغال به همین محدودیت هاست و اولیای الهی همین مرتبه از اشتغال به عالم مادی را هم گناه میدانند.

 

سه شنبه 2/11/1386 - 9:0
پسندیدم 0
UserName