استقامت یاران حسین (علیه السلام)
توسط : mmmmmmmm
 

بسم الله الرحمن الرحیم

استقامت یاران حسین (علیه السلام)

از جمله خصوصیاتى كه در یاران حضرت سید الشهداء (علیه السلام) بود و این خصوصیت در حدّ اعلى جلوه داشت ، روح استقامت و پایدارى و ثبات قدم بود .

قواعد و قوانین نظامى و رزمى مى گوید : در هیچ شرایطى فرمانده نظامى نباید با قول و عمل خود ، و اخبار واقعى و غیر واقعى ، دل سربازان خود را خالى كند و قلب آنان را آلوده به ترس از دشمن كند .

فرمانده اگر عدد لشگر خود را كمتر از دشمن دید ، و تداركات خود را ضعیف تر از دشمن مشاهده كرد ، و احتمال داد به وقت جنگ و درگیرى با شكست مواجه خواهد شد ، نباید این واقعیات را در اختیار نیروى تحت فرماندهى اش قرار دهد .

او باید براى سربازان آن چنان سخن بگوید كه روحیه آنان تقویت شود ، و آنگونه وانمود كند كه فتح و پیروزى از آن ماست ، و شكست و افتضاح براى دشمن است .

ولى حضرت سیدالشهداء (علیه السلام) در شب عاشورا این قاعده نظامى را بكار نگرفت و با توجّه به كمى عدد یاران خود و كثرت دشمن و تداركات و امكانات اندك خود و امكانات فراوان دشمن به یاران خود فرمود :

وإنّى لأظن أنّ آخرَ یوم لنا من هؤلاء

نه این كه ترس بر قلوب یاران باوفایش حاكم نشد ، بلكه همه آنان از خبر كشته شدن خویش شاد شدند و به یك دیگر تبریك گفتند و پشت خیمه ها نشاط و سرور خود را از این خبر به یك دیگر نشان دادند ، و همه آنان با شور و هیجان ، استقامت و ثابت قدمى خود را نسبت به حضرت ، اعلام ، و روز عاشورا همین معنا را عملا به اثبات رساندند .

آرى ، آنان حاضر نشدند یك لحظه بعد از امام زنده بمانند ، آنان شب عاشورا با صداى رسا اعلام كردند :

نَفْدیكَ بِاَنْفُسِنا وَاَمْوالِنا وَاَهْلِنا وَنُقاتِلُ مَعَكَ حَتّى نَرِدَ مَورِدَكَ ، فَقَبَحَ اللّهُ اَلْعِیشَ بَعْدَكٌ

ما با جان و مال و زن و بچه خود را فداى تو مى كنیم ، در كنار تو و همراه تو تا رسیدن به مقام تو با دشمن مى جنگیم ، خداوند زندگى بدون تو را زشت گرداند ، و حیات بدون تو را هرگز براى ما نخواهد .

آن بزرگواران در چه شرایطى این گونه اعلام وفادارى و استقامت و پایدارى كردند ؟ !

این شرایط در هیچ زمانى براى یك بار دیگر براى قومى اتفاق نخواهد افتاد ، آنچه اتفاق بیفتد مادون شرایط آن روز است ، اگر مردم مسلمان در شرایطى مادون شرایط یاران حضرت حسین (علیه السلام)براى حفظ دین و كرامت انسانى و سركوب كردن دشمن استقامت نورزند و پایدارى نشان ندهند در دادگاه قیامت بدون شك محكومند .

آنان بر این عقیده و باور بودند ، كه زندگى به اندازه یك چشم بهم زدن بعد از حضرت سید الشهداء (علیه السلام)حرام است .

بنابراین اگر مأموم ، امام خود را تنها بگذارد ، و از او جدا شود ، آلوده به حیات حرام شده ، و در فضاى این حیات بدون شك عبادات باطل و كار خیر ، بى ثمر است .

این حقیقتى است كه اصحاب روشن ضمیر حضرت حسین (علیه السلام) با تمام وجود به آن معتقد بودند . ما باید این واقعیت را از آن بزرگواران درس بگیریم ، به این معنا كه یك چشم بهم زدن زندگى را بدون امامت امام معصوم نگذرانیم ، كه حیات بدون امامت امام معصوم حرام ، و عبادت در فضاى آن حیات ، باطل ، و هر خیرى در عرصه گاه آن زندگى ، بى نتیجه و بدون اجر الهى است .

امام صادق (علیه السلام) به نقل شیخ صدوق به معلّى بن خنیس فرمود :

 لَوْ اَنَّ عَبْداً عَبَدَ اللّهَ مِأَةَ عام بَیْنَ الرُّكْنِ وَالْمَقامِ یَصُومُ النَّهارَ وَیَقُومُ اللَّیْلَ حَتّى یَسْقُطَ حاجِباهَ عَلى عَیْنَیْهِ وَتَلْتَقى تَراقیهِ هِرَماً جاهِلا لِحَقِّنا لَمْ یَكُنْ لَهُ ثَوابٌ

اگر بنده اى یكصد سال میان ركن و مقام خدا را عبادت كند به روزه گرفتنِ روزها و راز و نیازِ شب ها ، در حدّى كه از شدت پیرى ابروانش روى دیدگان قرار گیرد ، و استخوان هاى گردنش در سینه اش فرو رود امّا در شناخت حقّ ما جاهل باشد و امامت ما را نشناسد هرگز براى او ثوابى نخواهد بود .

دنیا دریایى است عمیق و پر طوفان ، راه عبور از این دریا راهى است بسیار خطرناك ، سالك این راه اگر بدون دست گذاشتن در دست امام تعیین شده از جانب خدا و پیامبر این راه را طى كند غرق شدنش در میان امواج طوفان حتمى و قطعى است .

یاران حضرت حسین (علیه السلام) كه به مقام والاى آنان ، پیامبر اكرم (صلى الله علیه وآله)مى بالد ، در پرتو امامت حضرت حسین (علیه السلام) ، در این راه پرخطر با تحمل همه مشكلاتش حركت كردند . و این مسیر را قدم به قدم دنبال طى كردند .

و این است مهم ترین پیام زنده آنان به هم كیشان خود در بستر تاریخ ، كه : اى هم كیشان ما ! راه حیات را با در دست داشتن چراغ امامت طى كنید تا در پایان این راه به رضاى حقّ و جنّات نعیم برسید .

اِنَّ الْحُسَیْنَ مِصْباحُ الْهُدى وَسَفینَةُ النَّجاةِ

آرى ، بیاییم هم چون یاران حسین نیروى بدن و مالى ، اهل و فرزند ، علم و آبرو و قدرت و قوّت را همگام و همسو با امامت امام معصوم خرج كنیم تا دخل ابدى نصیب ما گردد ; و از انجام هر كارى كه همسویى با امامت امام ندارد بپرهیزیم كه حیات و زندگى گرچه یك چشم بهم زدن باشد بدون امامت امام حرام است .

اگر در گذشته از عمر اهل گناه بودیم ، و جداى از امامت امام زندگى مى كردیم ، هم اكنون مانند حرّ بن یزیدِ آزاده به امام برگردیم ، و با حضرتش پیمان توبه ببندیم ، و بر پیمان خود تا افتادن به كام مرگ وفادار باشیم ، كه هر توبه كننده اى توبه اش مانند حرّ باشد بدون تردید مقبول درگاه حضرت حقّ است .

برگرفته از کتاب با كاروان نور به نویسندگی استاد حسین انصاریان

جمعه 28/10/1386 - 10:10
پسندیدم 0
UserName