زندان زندگی (شهریار)

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم

                                     روزی سراغ وقت من ایی که نیستم

در استان مرگ که زندان زندگی است

                                     تهمت به خویشتن نتوان زدکه زیستم

پیداست  از گلاب سرکشم که من چو گل  

                                      یک روز خنده کردم و عمری گریستم

طی شد دو بیست سالم و انگار کن دویست

                               چون بخت و کام نیست چه سود از دویستم

گوهر شناس نیست در این شهر شهریار

                                  من در صف خزف چه بگویم  که چیستم؟

پنج شنبه 27/10/1386 - 13:40
پسندیدم 0
UserName