«السّلامعلیکیاعلىاکبر(ع)»
توسط : گل شب بو

«السّلامعلیکیاعلىاکبر(ع)»


** تـا کـفــن بـر قــد و بـالای رسـایــت کردم **
                                       ** ســوخــتـم وز دل پــر درد دعــایــت کردم **

** آخرین توشه ام ازعمرتو این بود علی(ع) **
                                       ** کـه غـم انگـیـز نگـاهی ز قــفــایـت کردم **

** تو ز من آب طلب کردی و من می سوزم **
                                       ** که چرا تـشنـه لب از خویش جدایت کردم **

** پــدرت را نــبــوَد بـعــد تــو امــیــّد حـیـات **
                                       ** جان من بـودی و تـقــدیــم خــدایــت کردم **

** تو گشودی لب خود هر چه تو را بوسیدم **
                                       ** نـشـنـیـدم سخـنی هـر چـه صــدایـت کردم **

 

 

 

منبع شعر: کتاب زمزمه های حاج احمد دلجو، ص۱۰۴.

 

 

 

 

 

 

«جهادوشهادتحضرتعلىاكبر(علیهالسّلام)»


آن شبیه رسول(صلی الله علیه و آله وسلم)، حضرت علی اکبر(علیه السّلام) قدم شجاعت در میدان سعادت نهاد و با آن گروه بى باك به جنگ پرداخت و خاطره ها را اندوهناك گردانید و نونهال بوستان امامت جنگى كرد به غایت سخت و جمعى كثیر از آن اَشْقیاء نگونبخت را به خاك هلاك انداخت.



ثُمَّ رَجَعَ إِلى اءَبیهِ وَقالَ: یا اءَبَتِ، اءَلْعَطَشُ قَدْ قَتَلَنى ، وَثِقْلُ الْحَدیدِ قَدْ اءَجْهَدَنى ، فَهَلْ إِلى شَرْبَةٍ مِنْ الْماءِ سَبیلٌ؟

سپس به خدمت پدربزرگوار آمد و گفت : اى پدر! تشنگى مرا كشت و سنگینى اسلحه آهنین مرا به تَعَب افكند، آیا راهى به سوى حصول شربتى از آب هست؟



 


فَبَكَى الْحُسَیْنُ علیه السّلام وَقالَ: ((واغَوْثاهُ، یا بُنَیَّ قاتِلْ قَلیلاً، فَما اءَسْرَعَ ما تَلْقى جَدَّكَ مُحَمَّدا علیه السّلام ، فَیَسْقیكَ بِكَاءْسِهِ الاَْوْفى شَرْبَةً لا تَظْمَاءُ بَعْدَها اءَبَدا)).

حضرت سیّدالشهداء(علیه السّلام) هم به گریه افتاد و فریاد وا غَوْثاهُ برآورد و فرمود: اى فرزند عزیزم! اندكى دیگر به كار جنگ باش كه به زودى جدّت حضرت محمد(صلّى اللّه علیه و آله وسلم) را ملاقات خواهى نمود و ایشان از جام سرشار كوثر شربتى به تو خواهد داد كه پس از آن هرگز روى تشنگى نبینى و احساس ‍ عطش ننمایى .

 




فَرَجَعَ علیه السّلام إِلى مَوْقِفِ النِّزالِ، وَقاتَلَ اءَعْظَمَ الْقِتالِ، فَرَماهُ مُنْقِذُ بْنُ مُرَّةِ الْعَبْدى بِسَهْمٍ فَصَرَعَهُ، فَنادى : یا اءَبَتاهُ عَلَیْكَ مِنِّى السَّلامُ، هذا جَدّى یَقْرَؤُكَ السَّلامُ وَیَقُولُ لَكَ: عَجِّلِ الْقُدُومَ عَلَیْنا، ثُمَّ شَهَقَ شَهْقَةً فَماتَ.

حضرت علی اکبر(علیه السّلام) به سوى میدان برگشت و جنگى عظیم نمود كه بالاتر از آن تصوّر نتوان كرد و داد شجاعت بداد در آن حال ((مُنْقذ بن مُرّه عبدى )) تیرى به جانب آن فرزند رشید سیّدالشهداء، افكند كه از صدمه آن تیر بر روى زمین افتاد و فریاد برآورد: ((یا اَبَتاهُ! عَلَیْكَ...))؛ یعنى پدر جان ، سلام من بر تو باد! اینك جدّم رسول خدا(صلّى اللّه علیه و آله وسلم) است كه به تو سلام مى رساند و مى فرماید: زود به نزد ما بیا. حضرت علی اکبر(علیه السّلام) این بگفت و فریاد زد و جان برجان آفرین تسلیم نمود.



 


فَجاءَ الْحُسَیْنُ علیه السّلام حَتّى وَقَفَ عَلَیْهِ، وَوَضَعَ خَدَّهُ عَلى خَدِّهِ وَقالَ:
((قَتَلَ اللّهُ قَوْما قَتَلُوكَ، ما اءَجْراءَهُمْ عَلَى اللّهِ وَعَلَى انْتِهاكِ حُرْمَةِ رَسُولِ اللّهِ صلّى اللّه علیه و آله ، عَلَى الدُّنْیا بَعْدَكَ الْعَفاءُ)).

چون آن جوان این دنیاى فانى را مشتاقانه وداع نمود، حضرت سیّدالشهداء(علیه السّلام) بر بالین ایشان آمد وگونه صورت خود را برگونه صورت او گذارد و فرمود: خدا بكُشد آن كسانى را كه تو را كشتند، چه بسیار جراءت و گستاخى نمودند برخداى متعال و بر شكستن حرمت رسول خدا (صلّى اللّه علیه و آله وسلم)، ((عَلَى الدُّنیا بَعْدَكَ الْعَفا))؛ پس از تو، خاك بر سر این دنیا!

 

 

 

قالَ الرّاوى : وَخَرَجَتْ زَیْنَبُ إِبْنَةُ عَلِیٍّ تُنادی : یا حَبیباهُ یَابْنَ اءَخاهُ، وَجاءَتْ فَاءَكَبَّتْ عَلَیْهِ.
فَجاءَ الْحُسَیْنُ علیه السّلام فَاءَخَذَها وَرَدَّها إِلَى النِّساءِ.

راوى گوید: در این هنگام حضرت زینب کبری(علیهاالسّلام)از خیمه بیرون دوید در حالتى كه ندا مى كرد: یا حَبیباهُ یَابْنَ اءَخاهُ! پس آن مخدّره آمد و خود را بر روى بدن پاره پاره حضرت علی اکبر(علیه السّلام) افكند، امام حسین(علیه السّلام) تشریف آورد و خواهر را از روى جنازه علی اکبر(علیه السّلام) بلند كرد به نزد زنان برگردانید.

 




ثُمَّ جَعَلَ اءَهْلُ بَیْتِهِ یَخْرُجُ مِنْهُمُ الرَّجُلُ بَعْدَ الرَّجُلِ، حَتّى قَتَلَ الْقَوْمُ مِنْهُمْ جَماعَةً، فَصَاحَ الْحُسَیْنُ علیه السّلام فى تِلْكَ الْحالِ: صَبْرا یا بَنى عُمُومَتى ، صَبْرا یا اءَهْلَ بَیْتى صَبْرا، فَوَاللّهِ لا رَاءَیْتُمْ هَوانا بَعْدَ هذَا الْیَوْمِ اءَبَدا.

پس از آن یكایك مردان اهل بیت رسول (صلّى اللّه علیه و آله وسلم) یكى بعد از دیگرى روانه میدان گردیدند تا آنكه جماعتى از ایشان به دست آن بدكیشان به درجه رفیع شهادت رسیدند. پس حضرت سیّدالشهداء(علیه السّلام) آواز به صیحه و فریاد بلند نمود و فرمود: اى عموزادگان من ! و اى اهل بیت من ! صبورى و شكیبایى را شعار خود سازید و متحمّل بار محنت ، باشید؛ به خدا سوگند كه پس از این روز هرگز روى خوارى به خود نخواهید دید.

 


 

 


(1) سوگنامه کربلاء، ترجمه لهوف سیدبن طاووس؛ مسلك دوم:گزارش از حوادث عاشورا و شهادت امام حسین(علیه السّلام) و یاران با وفایش.

 

 

 

 

 

**اللهم العن قتلةالحسین(ع)**


 
پنج شنبه 27/10/1386 - 5:35
پسندیدم 0
UserName