آداب معاشرت 17
 

باب اول در فضیلت انس و برادرى و شرایط و درجات و فواید آن

از امام باقر (ع ) نقل شده است كه فرمود:

 


« اگر مردى براى خدا با دیگرى دوست شود، خداوند به خاطر دوستى اش با آن دیگرى ، او را اجر و ثواب دهد، هر چند طرف محبت در علم خدا از اهل دروغ باشد، و اگر مردى براى خدا مرد دیگرى را دشمن بدارد، خداوند به خاطر بغضش ‍ با آن دیگرى او را اجر و مزد دهد هر چند كه شخص مورد بغض در علم خدا از اهل بهشت باشد.» (1) 

 

1 كافى ، ج 2، ص 127، شماره 12، این در صورتى است كه كوتاهى نكرده باشد و مستند به گمراهى و نادانى او نباشد مانند كسانى كه گمراهى را دوست مى دارند و گمان مى كنند كه براى خداست ، زیرا این دوستى به خاطر تقصیر محض ایشان از بررسى دلایل و اتكاى آنها به پیروى از پدران و تقلید نیاكان و تبعیت از هواهاى نفسانى است ، بلكه او مانند كسى است كه منافقى را دوست بدارد كه اظهار ایمان و عمل شایسته مى كند ولى در باطن منافق فاسق است و حال آنكه او را به خاطر ایمانش و صلاح ظاهرى اش براى خدا دوست مى دارد؛ و بدین جهت ثواب و اجر مى برد، همچنین در مورد دوم ؛ اكثر مخالفان شیعه با ایشان دشمنى و كینه مى ورزند و گمان مى كنند كه براى خداست و چنان كه مى دانید آنها در این كار مقصرند و اما كسى كه ببیند شیعه اى از مخالفان تقیه مى كند و به عقاید و اعمال ایشان تظاهر مى نماید و چیزى كه دلیل بر شیعه بودن او باشد از او نبیند و نشنود یا این همه با او دشمنى ورزد و لعن كند، ثواب و اجر برده هر چند شخص مبغوض از اهل بهشت و به خاطر تقیه اش در نزد خدا ماءمور باشد: (این قول علامه مجلسى رحمة اللّه است ).

چهارشنبه 26/10/1386 - 15:0
پسندیدم 0
UserName