اخلاق حضرت ابا عبداللّه الحسین (علیه السلام)-2
توسط : mmmmmmmm
 

بسم الله الرحمن الرحیم

اخلاق حضرت ابا عبداللّه الحسین (علیه السلام)-2

كریم ترین مردم
عربى بیابان نشین وارد مدینه شد و از كریم ترین مردى كه در آن ساكن است جویا شد ، او را به حضرت امام حسین (علیه السلام) راهنمایى كردند ، عرب وارد مسجد شده ، حضرت را در حال نماز دید ; در برابر حضرت ایستاد و شعرى به این مضمون سرود :

آنكه بر در خانه ات حلقه كوبد ، امیدش نا امید نمى گردد ، تو عین جود و سخایى و تو تكیه گاهى ، پدرت هلاك كننده طاغیان نافرمان بود ، اگر شما نبودید دوزخ بر ما منطبق بود .

حضرت به آن عرب سلام كرد و به قنبر فرمود :

از مال حجاز چیزى باقى نمانده ؟ گفت : آرى ، چهار هزار دینار ، فرمود : آن را بیاور كه او از ما به آن مال سزاوارتر است سپس رداى مباركش را از دوشش برداشت و دینارها را در آن پیچید و دست باكرامتش را به سبب حیاى از آن عرب از روزنه در بیرون كرد و شعرى به این مضمون سرود :

این مال را از من بگیر كه من از تو پوزش مى خواهم ، بدان كه من نسبت به تو مهربان و دوستدارم ، اگر حكومت در اختیار ما بود باران جود و سخاى ما بر تو فرو مى ریخت ولى حوادث زمان امور را جابه جا مى كند و فعلا دستِ دهنده ما تنها همین اندك را مى تواند انفاق كند .

عرب ، مال را گرفت و به گریه نشست ، حضرت فرمود : شاید آنچه را به تو عطا كردم كم و اندك است ، گفت : نه ، گریه ام از این است كه خاك چگونه این دست دهنده را خواهد خورد ! !

 

برگرفته از سایت استاد حسین انصاریان (بخش مقالات استاد) به نشانی Erfan.ir

يکشنبه 23/10/1386 - 14:56
پسندیدم 0
UserName