زمین
توسط : sobhani
زمین زمین، یکی از سیاره های منظومه شمسی است. زمین، آن رو با بقیه سیاره ها فرق دارد که در جو آن اکسیژن هست و در نتیجه زیستن در آن امکان پذیر شده است. زمین روی مداری بزرگ، سالی یک بار به دور خورشید می گردد. این گردش باعث پیدایش فصل ها می شود. زمین، همچنین در طول هر24 ساعت، یک بار به دور خود می چرخد. حاصل این چرخش نیز پیدایش روز ( درطرف رو به خورشید ) وشب ( وقتی همان طرف از خورشید دور میشود ) است. زمین در فضا اگر زمین با بسیاری از سیاره ها یا خورشید مقایسه شود ،بسیار کوچک است. سیاره های عطارد، مریخ و پلوتون، از زمین نیز کوچکترند. اما مشتری و زحل صدها بار از زمین بزرگترند. خورشید، بیشتر از یک میلیون بار از زمین بزرگتر است. از دهه 1960 م [ دهه 1340ﻫ. ش.] به این طرف، توانسته ایم زمین را از فضا ببینیم. عکسهایى که ماهواره ها از زمین گرفته اند، آن را کره ای آبی رنگ نشان می دهند که قسمت های زیادی از سطحش را ابرهای چرخان پوشانده است. با نگاهی دقیق تر، می توان بعضی از پدیده های سطحی مانند شکل قاره ها، رشته کوههای پوشیده از برف و حتی رودخانه ها و شهرها را مشاهده کرد. سنجش از دور عکس برداری از زمین با ماهواره امروزه اهمیت زیادی یافته است . هوا شناسان با این روش می توانند از وجود توده ابرهای وسیع مثلاً روی اقیانوس آرام یا اطلس یا روی قاره ها آگاه شوند و وضع هوا را پیش بینی کنند. در فعالیت های کشاورزی و جنگلداری نیز به همین ترتیب می توان وضع خاک و آب و هوای مناطق وسیع را مطالعه کرد. زیست شناسان می توانند اثر فعالیت های آدمی را برجنگلها بیابان ها و آبراه ها ارزیابی کنند . زمین شناسان می توانند پدیه های مهم سطح زمین را مطالعه کنند و به کمک این مطالعات به جستوجوی کانی های پر ارزش بپردازند . به این کار « سنجش از دور » گفته می شود، زیرا از طریق آن دانشمندان می توانند پدیده های مهم سطح زمین را از دور شناسایی کنند. به علت در دسترس قرار گرفتن ماهواره های بیش تر، این روش امروزه بسیار گسترش یافته است . عکس های تهیه شده نیز چنان دقیق اند که حتی خانه ها و اتوموبیل ها را می توان در آنها به خوبی تشخیص داد. ساختمان درونی زمین دانشمندان به درستی نمی دانند سا ختمان داخل زمین چگونه است. ما در بیرونی ترین لایه زمین زندگی می کنیم که ازسنگ ساخته شده و بعضی ازقسمت های آن را پوشانده است. به این لایه پوسته گفته می شود. درون زمین بسیار گرم است ودر پایین تر از عمق 70 کیلومتری سنگ ها حالتی نیمه مذاب دارند. این مطلب از این جا روشن شده است که وقتی معدن چیان در داخل معادن عمیق پایین می روند، سنگ ها به تدریج داغ تر می شوند. بعد از پوسته، گوشته زمین قرار دارد که در قسمت های نزدیک به پوسته حالتی نیمه جامد دارد، اما در پایین جامد است. در وسط گوشته نیز هسته زمین است که از دو قسمت خارجی و داخلی تشکیل می شود. هسته خارجی حالت منایع دارد، اما هسته داخلی جامد است. منشأ زمین در باره پیدایش عالم اطلاع چندانی نداریم. رایج ترین توضیحی که در این مورد آورده شده، نظریه «انفجار بزرگ» است. بر اساس این نظریه، انفجاری عظیم در گذشته های دور صورت گرفت که در نتیجه آن، ذرات گاز و غبار در همه جهت شروع به چرخیدن کردند. منظومه شمسی ما نیز احتمالاً در حدود 5 میلیارد سال پیش شکل گرفته است. زمین نیز در همان زمان توده ای احتمالاً داغ در آمد. سپس آرام آرام شروع به سرد شدن کرد، به طوری که پوسته ای روی آن تشکیل شد. احتمالاً ضخامت پوسته اولیه زمین، بسیار اندک بوده است. سنگ های مذاب، در دمایی بین 800 تا 1500 درجه سانتی گراد، جامد می شوند. پس لابد دمای سطح زمین اولیه بسیار زیاد بوده است. زمین اولیه جو نداشت. گازهایی که از دهانه آتش فشان خارج می شد، در سطح زمین پراکنده شد و جو اولیه ای را به وجود آورد. در این جو اولیه، اکسیژنی وجود نداشت. نخستین جانداران در حدود 3 میلیارد سال پیش از اکسیژن آزاد جو استفاده نمی کردند. بعدها که گیاهان سبز پدیـد آمدند، اکسیژن حاصل از فرآیند فتوسنتز را به هوا فرستادند و آن را به جو افزودند. جابجایی قاره ها دقیقاً مشخص نیست که قاره ها و اقیانوس ها در زمین اولیه چه شکلی داشته اند. در طول هزارها میلیون سال تاریخ زمین، تغییرات حاصل در زمین آن قدر زیاد بوده که شکل نخستین آن از میان رفته است. اما یقین داریم که در گذشته های دور، چهره زمین با وضع امروزی آن متفاوت بوده است. قاره ها و اقیانوس ها تغییر شکل داده اند. مثلاً، در 200 میلیون سال پیش اقیانوس اطلس وجود نداشت. امریکای شمالی، اروپا و قسمتی از آسیا، به هم چسبیده بودند و قاره ای بزرگ به نام اورا سیا تشکیل می دادند. امریکای جنوبی، آفریقا،هندوستان، استرالیا و جنوبگان نیز یک قاره عظیم جنوبی به نام گندوانا می ساختند. امروزه، می توانیم بفهمیم که اقیانوس اطلس چگونه تشکیل شد و در هر زمان، چقدر وسعت داشت. جابه جایی قاره ها وقتی روشن می شود که به شباهت زیاد شکل حاشیه آن ها توجه کنیم. مثلاً، انطباق کناره های امریکای جنوبی و آفریقا زیاد است. همچنین سن سنگ های تشکیل دهنده بستر اقیانوس را می توا ن به دقت اندازه گیری کرد. هر چه از وسط ا قیانوس به کناره ها نزدیک شویم، سن سنگ ها بیشتر می شود. علت آن است که در وسط اقیانوس اطلس شکاف عمیقی وجود دارد که شبیه رشته ای از آتش فشان های کوچک است. سنگ های مذاب از داخل این شکاف خارج می شوند و با فشاری که وارد می آورند، دو نیمه اقیانوس اطلس را بازتر می کنند. با ایجاد بستر جدید اقیانوس، آفریقا به سوی شرق و امریکای جنوبی به سمت غرب می رود. البته سرعت این جابه جایی فقط بین 1 تا 10 سانتی متر در سال است. سطح زمین، از چند صفحه عظیم تشکیل شده است و این صفحه ها در جهات مختلف در حرکت اند. امریکای شمالی، سرانجام از غرب به روسیه می رسد. کالیفرنیا ( روی صفحه اقیانوس آرام ) ممکن است از امریکای شمالی جدا شود و آ فریقا ممکن است به سمت شمال حرکت کند و مدیترانه را از بین ببرد.
پنج شنبه 20/10/1386 - 12:16
پسندیدم 0
UserName