شعر
توسط : 2Esteghlal2

یارب، تو به فضل مشکلم آسان کن    
از فضل و کرم دردِ مرا درمان کن
بر من منگر که بی کس و بی هنرم     
هر چیز که لایق تو باشد آن کن
یارب  چه شود اگر مرا گیری دست    
کز بارِ گنه، شد تنِ مسکینم پست
گر در عملم ، آنچه تو را شاید نیست    
اندر کرمت ، آنچه مرا باید هست
در بارگه جلالت ای عذر پذیر    
دریاب که من آمده ام زار و حقیر
از تو همه رحمت است و از من تفصیر    
من هیچ نی ام، همه تویی دستم گیر
ای در دلِ من اصل تمنا همه تو    
وی در سرمن مایة سودا همه تو
هرچند به روزگار درمی نگرم     
امروز همه تویی و فردا همه تو
ای سّر تو در سینه هر مَحرمِ راز    
پیوسته درِ رحمت تو بر همه باز
هر کس که به درگاه تو آورد نیاز    
محروم ز درگاه تو کی گردد باز؟
غمناکم واز کوی تو باغم نروم    
جز شاد و امیدوار و خرّم نروم
از درگه همچون تو کریمی هرگز    
نومید کسی نرفت و من  هم نروم
در باغ روم کوی توام یاد آمد    
برگُل نگرم روی توام یاد آید
در سایة سوو اگر دمی بنشینم    
سروِ قدِ دلجوی توام یاد آید

دوشنبه 3/10/1386 - 14:34
پسندیدم 0
UserName