..
توسط : عافی
 

سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم

 

چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

 

در بزم وصال تو نگویم ز كم و بیش

 

چون آینه خو كرده به حیرانی خویشم

 

لب باز نكردم به خروشی و فغانی

 

من محرم راز دل طوفانی خویشم

 

یك چند پشیمان شدم از رندی و مستی

 

عمریست پشیمان زپشیمانی خویشم

 

از شوق شكرخند لبش جان نسپردم

 

شرمنده جانان ز گران جانی خویشم

 

بشكسته‌تر از خویش ندیدم به همه عمر

 

افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

 

هر چند امین، بسته دنیا نیم اما

 

دلبسته یاران خراسانی خویشم

دوشنبه 3/10/1386 - 10:16
پسندیدم 0
UserName