آداب امر به معروف
 

در منكراتى كه معمول و عادت مردم مى باشد



غزالى گوید:

باب چهارم : امر به معروف و نهى از منكر فرمانروایان و پادشاهان


مراتب امر به معروف را بیان كردیم و گفتیم كه مرتبه اولش ، تعریف و دومش ‍ موعظه و مرتبه سوم تندى و خشونت و مرتبه چهارم آن جلوگیرى با زور و جبر و وادار كردن بر حق و صواب به وسیله زدن و مجازات است . در مورد پادشاهان از تمام آن مراتب دو مرتبه اول یعنى تعریف و موعظه جایز است . اما جلوگیرى از اعمال پادشاه از روى قهر، براى افراد رعیت امكان ندارد، زیرا باعث آشوب و بلوا مى شود و پى آمد آن به مراتب بدتر از آن منكر خواهد بود. اما تندى در گفتار، مثل گفتن «اى ستمگر» «اى كه از خدا نمى ترسى » و نظایر آن ، اگر باعث به وجود آمدن آشوبى مى گردد كه از خود او تجاوز كرده و به دیگران هم برسد، جایز نیست ولى اگر جز بر خویشتن بیمى ندارد، جایز بلكه مستحب است ؛ زیرا روش پیشینیان چنین بوده كه خود را در معرض خطرها قرار دهند و به طور آشكار نهى از منكر كنند بدون اعتنا به ریخته شدن خونشان و ابتلاى به انواع شكنجه ها براى آن كه مى دانستند این ، خود شهادت در راه خداست .

يکشنبه 2/10/1386 - 14:54
پسندیدم 0
UserName