فرازی بر نهج البلاغه
توسط : mohsen_yahoo

بنام خداوند بخشاینده مهربان

آنگاه خداوند سبحان فضاهای شکافته را پدید آوردو به هر سوی راهی گشود و هوای فرازین را بیافرید و در آن آبی متلاطم و متراکم با موجهای دمان جاری ساخت و آن را بر پشت بادی سخت وزنده و توفانزای نهاد و فرمان داد که بار خویش بر پشت استوار دارد و نگذارد که فرو ریزد و در همان جای که مقرر داشته بماند هوا در زیر آن باد گشوده شد و آب بر فراز آن جریان یافت سپس باد دیگری بیافرید و این باد تنها کارش جنباندن آب بود آن باد همواره در وزیدن بود وزیدن تند از جایگاهی دور و ناشناخته و فرمانش داد که بر آن آب مواج وزیدن گیرد و امواج دریا را برانگیزد آن سان که مشک باد به گونه ای بر آن می وزید که در جایی تهی از هر مانع بوزد.باد آب را پیوسته زیر و رو کرد و همه اجزای آن در حرکت آورد تا کف بر سر برآورد آن سان که از شیر کره حاصل شودآنگاه خدای متعال آن کفها را به فضای گشاده فرا برد و از آن هفت آسمان را بیافرید آنگاه خدای سبحان از زمین درشت ناک و از زمین هموار و نرم و از آنجا که زمین شیرین بود و از آنجا که شوره زار بود خاکی بر گرفت و به آب بشست تا یکدست و خالص گردید پس نمناکش ساخت تا چسبنده شد و ازآن پیکری ساخت دارای اندامها و اعضا و مفاصل و خشکش نمود تا خود را بگرفت چونان سفالینه و تا مدتی معین و زمانی مشخص سختشردانید آنگاه از روح خود درآن بدمید آن پیکر گلین که جان یافته بود از جای برخاست که انسانی شده بود باذهنی که در کارها به جولانش در آورد.

شنبه 1/10/1386 - 0:8
پسندیدم 0
UserName