هدایت مغز سربازان آمریکایی از راه دور
توسط : saber_tayson
 

 

 

  

 

آژانس برنامه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی آمریكا ـ دارپا (DARPA) ـ در تلاش است تا با بهره‌گیری از فناوری جدید مهندسی سلول‌های عصبی، امكان انتقال پیام‌ها را به صورت مستقیم به مغز سربازان فراهم آورد. به اعتقاد بسیاری از ناظران آگاه، تحقق چنین طرحی نتایج خطرناكی برای جوامع بشری به دنبال خواهد داشت.

 

این گزارش بر اساس چند منبع خبری معتبر نگاشته شده و از این پروژه، پرده‌برداری كرده است. «دارپا»، نهادی است كه در دهه 1970، اولین نمونه شبكه اینترنت را برای تأمین نیازهای دفاعی آمریكا طراحی و آماده بهره‌برداری كرد. هدف نهایی مسؤولان این نهاد، آن بود كه بتوانند میان افراد رابطه‌ای مستقیم برقرار كنند. این رابطه از راه امواج مغزی ـ كه به سلول‌های عصبی می‌رسد ـ‌ صورت می‌گیرد.

 

«دارپا» تحقیقات خود را در زمینه دانش زیست‌شناسی عصب‌شناسی، از اوایل دهه 1990 میلادی آغاز كرد. در این مرحله، سلول‌های عصبی بر روی مدارهای سیلیكنی، كشت و پرورش داده شدند و از آنها برای ردیابی و شناسایی عوامل شیمیایی استفاده شد. در سال 1998 میلادی، آژانس «دارپا»، فعالیت‌های خود را در این زمینه گسترش داد و به بررسی در این‌باره پرداخت كه چگونه زنبورهای عسل، با سرعت زیاد، توانایی مانور خود را حفظ می‌كنند.

 

تحقیقات «دارپا»، از سال 2002 توجه عموم مردم را به خود جلب كرد. در این سال گروهی از محققان این آژانس، الكترودهایی را در مغز پنج موش كار گذاردند؛ یكی از این الكترودها در ناحیه پیشانی كه مسؤول ایجاد احساسات خوب و لذت‌بخش‌ است، جای داده شد و دو الكترود دیگر در بخش‌هایی از مغز هر موش قرار گرفت كه وظیفه‌شان پردازش پیام‌هایی است كه موش از بخش‌های چپ و راست سبیل خود دریافت می‌كند. محققان با استفاده از علایمی كه از راه این الكترودها مخابره می‌كردند، موفق شدند موش‌ها را به حركت در مسیرهای پیچ در پیچ و دشوار، صعود به بلندی و پرش از آن وادار كنند.

 

پرسشی كه در این مرحله برای محققان مطرح شد، آن بود كه آیا این امكان وجود دارد كه بتوان اطلاعات تفصیلی و پیچیده مانند تصاویر و اصوات را به ذهن افراد مخابره كرد؟

 

تلاش برای بررسی در این زمینه، منجر به راه‌اندازی برنامه‌ای موسوم به ارتباط بین ماشین و مغز شد كه عمدتا در سه حوزه مهارت‌های حركتی، ادراكات حسی و حافظه به پژوهش می‌پردازد. «آلن رود ولف» مدیر برنامه مهندسی سلول‌های عصبی آژانس برنامه‌های تحقیقاتی كه وابسته به پنتاگون نیز می‌باشد، با همكاری عده‌ای از ریاضی‌دانان، زیست‌ ـ عصب‌شناسان و مهندسان خواص مواد، تلاش تحقیقاتی گسترده‌ای را به این منظور آغاز كرده‌اند. در سال 2002، 24 میلیون دلار برای اجرای این پروژه دو ساله اختصاص داده شد. هدف نهایی محققان آن است كه دستگاه‌هایی را ابداع كنند كه بدون نیاز به نصب مستقیم آنها بر روی مغز سربازان، علایم و پیام‌ها به واسطه سلول‌های عصبی‌شان با یكدیگر مبادله شوند. این پژوهشگران، بخشی از مغز را كه «كورتكس» نامیده می‌شود، مدّنظر قرار داده و به این وسیله، مربوط به مانورها و عملیات نظامی، به حافظه سربازان و نظامیان، منتقل می‌شود كه آنها این دستورالعمل‌ها را پیش از آغاز نبرد، دریافت می‌كنند.

 

از آنجا كه هر دستورالعملی از پیش طراحی شده، احتمال خطای عاملان به صفر كاهش می‌یابد. درواقع دستورالعمل‌ها به گونه‌ای تنظیم شده‌اند كه به عنوان مثال اگر خلبان یك جنگنده، مرتكب اشتباه در تصمیم‌گیری شود، تصمیم او را تصحیح می‌كنند و به جای او وارد عمل می‌شوند. پیشرفت‌هایی كه پی در پی در حوزه فناوری به وقوع می‌پیوندد، زمینه‌های موفقیت این برنامه را بیش از پیش تسهیل كرده است. برخی از صاحبنظران، بر این باورند كه هرچند انجام تحقیقات بنیادین در زمینه نحوه كاركرد مغز، می‌تواند به نتایج مفید و مهمی منجر شود، اما پیگیری اهداف نظامی از این راه، می‌تواند خطرات گسترده‌ای را به بار آورد و به نتایج ناخواسته و نامطلوبی منجر شود. به اعتقاد آنها، دانشمندانی كه برای مؤسسه‌های نظامی كار می‌كنند، باید نسبت به مسؤولیتی كه در قبال جوامع بشری دارند،‌ حساسیت نشان دهند و تبعات چنین پژوهش‌های خطرناكی را در نظر داشته باشند.

 

ترجمه: مهندس مهدی حسینی

 

 

سه شنبه 27/9/1386 - 18:8
پسندیدم 0
UserName