اجزای تشکیل دهنده جهان
توسط : یاسان

ستارگان:ستارگان گویهای بزرگی از گاز بسیار گرم هستندکه به واسطه ی نورشان می درخشند.در سطح ، دمای آنها هزاران درجه است و در داخل دمایشان بسیار بیشتر است.در این دماها ماده نمی تواند به صورتهای جامد یا مایع وجود داشته باشد.گازهایی که ستارگان را تشکیل می دهند بسیار غلیظ تر از گازهایی هستند که معمولاً بر سطح زمین وجود دارند.چگالی فوق العاده زیاد آنها در نتیجه ی فشارهای عظیمی است که در درون آنها وجود دارد.

ستارگان در فضا حرکت می کنند ، اما حرکت آنها به آسانی مشهود نیست.در یک سال هیچ تغییری را در وضعیت نسبی آنها نمی توان ردیابی کرد.حتی در هزار سال نیز حرکت قابل ملاحظه ای در آنها مشهود نمی افتد.نقش و الگوی آنها در حال حاضر کم و بیش دقیقاً همان است که هزار سال پیش بود.این ثبات ظاهری در نتیجه ی فاصله ی عظیمی است که میان ما و آنها وجود دارد. با این فواصل چندین هزار سال طول خواهد کشید تا تغییر قابل ملاحظه ای در نقش ستارگان پدید آید . این ثبات ظاهری مکان ستارگان موجب شده است که نام متداول «ثوابت» به آنها اطلاق شود.

 

 

سحابی ها:سحابی ابر وسیعی متشکل از غبار و گاز است.گازهایی که آن را تشکیل می دهند فوق العاده رقیق و در دمایی کم هستند.سحابی ها به علت نور خود نمی تابند بلکه بر اثر نور ستارگان مجاور قابل رؤیت هستند.در صورتی که به این ترتیب مریی شده باشند ، به ستاره ای محو و ابری می مانند. ولی به اندازه و ساختمان واقعی آنها فقط به کمک تلسکوپ می توان پی برد.سحابی های دیگر تاریک هستند و مانع نور ستارگانی می شوند که پشت آنها قرار دارند.

 

سیارات:سیارات اجرام تقریباً کروی جامد و بزرگی هستند که به دور خورشید می گردند.همه ی سیارات نسبتاً سرد هستند و بازتاب نور خورشید آنها را مریی می سازد ؛ بعضی از آنها را می توان هر چند وقت یک بار با چشم برهنه دید.ولی سه سیاره را فقط با کمک تلسکوپ می توان مشاهده کرد.در نظر اول ، سیارات نیز همانند انبوه ستارگانی هستند که در آسمان می درخشند ، ولی یک ناظر می تواند به کمک یکی از مشخصات زیر ، یا بیشتر ، سیاره را تشخیص دهد.

آ.سیارات با نوری پایدار می درخشند ، در حالی که در مورد ستارگان چنین نیست.نوری که از ستارگان به چشم ما می رسد ، به نظر می آید که هم از نظر رنگ و هم از نظر روشنی ، به سرعت تغییر می کند.این تغییرات رنگ و روشنی همان چشمک زدن ستارگان است.

ب.سیارات در آسمان سیر می کنند.سیاره ای که زمانی نزدیک ستاره ای بوده ممکن است بعداً در نزدیکی ستاره ای دیگر مشاهده شود.از طرف دیگر ستارگان نسبت به یکدیگر ظاهراً مواضع ثابتی را اشغال می کنند.واژه سیاره خود به معنی« سیر کننده» است.

پ.سیارات چون در تلسکوپ مشاهده شوند ، به صورت قرص های کوچک نورانی به نظر می آیند.هر چه بزرگنمایی تلسکوپ بیشتر باشد ، قطر قرص بزرگتر خواهد بود.ستارگان ، حتی با بزرگترین تلسکوپ های موجود هم فقط به صورت نقاط نورانی به نظر می رسند.حتی با تلسکوپ پنج متری هم به صورت نقاطی که قطر قابل سنجشی ندارند به چشم می آیند.

ت.سیارات را فقط می توان در نوار باریکی در آسمان یافت.حرکات آنها به مرزهای این نوار محدود است.البته ستارگان را می توان در هر قسمتی از آسمان یافت.

 

سیارکها:سیارکها اجرام جامد کوچکی با شکلهای نا منظم هستند که مانند سیارات بزرگ به دور خورشید می گردند و تفاوت عمده ی آنها با سیارات در اندازه ی آنهاست.آنها را به نام ستارگان صغار یا سیارات خرد نیز می شناسند.سرس بزرگترین سیارک ، قطری برابر با 800 کیلومتر دارد ، اما قطر بسیاری از آنها فقط حدود 3 کیلومتر است.نخستین سیارک در اول ژانویه 1801 کشف گردید.تخمین زده می شود با یک تلسکوپ بزرگ می توان از بیش از 100,000سیارک عکسبرداری کرد.

سیارکها نیز با انعکاس نور آفتاب می درخشند ، ولی چون سطحشان کوچک است ، مقدار نور منعکس شده بسیار اندک است.سیارکها را بدون تلسکوپ نمی توان دید.

 

 

اقمار:شش سیاره از نه سیاره ی بزرگ هر کدام یک یا چند ماه دارند به به دور آنها می گردند.اینها اقمار نامیده می شوند.زمین فقط یک ماه (قمر) دارد ، در حالی که مثلاً سیاره مشتری چهارده تا ماه دارد.تا به حال سی و چهار قمر ، و آخرین آنها در 1975 ، کشف شده است.

 

ستارگان دنباله دار (ذوذنب):ستارگان دنباله دار اجرامی آسمانی با شکل منحصر به فرد و اندازه ی بزرگ هستند که گهگاه ظاهر می شوند.یک ستاره دنباله دار نمونه تشکیل شده است از یک کره ی نورانی یا رأس که به استوانه ای رقیق و دراز به نام دنباله (ذنب) متصل است.رأس ممکن است به بزرگی خورشید به نظر آید و دنباله قوسی را در آسمان رسم می کند.

ستاره ی دنباله دار که به چشم برهنه چون ماه بی حرکت به نظر می آید ، در واقع با سرعت صدها کیلومتر در ثانیه حرکت می کند.سرعت دقیق آن را می توان از روی تغییر مکان آن نسبت به ستارگان ثابت تعیین کرد.

کمتر از هفتصد ستاره ی دنباله دار شناخته شده اند و هر ساله نیز چند ستاره ی دنباله دار جدید کشف می شود.

اکثریت عظیم آنها به قدری کمسو هستند که با چشم برهنه مریی نیستند.ستارگان دنباله دار نسبتاً بزرگ ، نادرند.اینها ، به طور متوسط یکی دو بار در طول یک عمر پدیدار می شوند.

از حدود 627 ستاره ی دنباله دار شناخته شده ، بیش از 259 تای آنها را می شناسیم که در "مدارهای بسته" یعنی در مسیرهایی کم و بیش کشیده و سیگار مانند ، حرکت می کنند.این واقعیت که مداری بسته است ، یعنی اول و آخری ندارد ، دارای اهمیت زیادی است.ستارگان دنباله داری که چنین مدارهایی را می پیمایند پیوسته مسیر واحدی را پیوسته مسیر واحدی را دور می زنند ، بسیاری از آنها چندین بار به نزدیکی زمین بازگشته اند و مشاهده شده اند.

مدارهای 368 ستاره ی دنباله دار دیگر یا سهمی و یا هذلولی است.به احتمال زیاد ، اینها که فقط یک بار در نزدیکی زمین ظاهر می شوند ، از فضای خارج آمده ، دور می زنند و سپس می روند و دیگر هم دیده نخواهند شد.

 

شهابوارها:شهابوارها معمولاً اجسام جامد ریزی (به اندازه ی ته سنجاق) هستند که در فضا حرکت می کنند.گهگاه گروهی از شهابوارها جذب زمین شده به دام جو زمین می افتند.گرمایی که در این برخورد ایجاد می شود جسم را می سوزاند ، غبار حاصل از این سوختن به زمین سقوط می کند.هر ساله صدها تن غبار شخانه ای بر سطح زمین می نشیند.در موارد نادر شهابوارهای بزرگتر ، قبل از آنکه کاملاً تحلیل روند ، به سطح زمین می رسند.پدیده ی نوری ای که از ورود شهابوارها به جو زمین نتیجه می شود شخانه یا "تیر شهاب" نامیده می شود ، که درخشش آن ممکن است چند ثانیه دوام آورد.

دوشنبه 26/9/1386 - 15:8
پسندیدم 0
UserName